เราคบกันแฟนคนนี้มาได้สักพักนึงค่ะ
โดยส่วนตัวแล้ว แฟนเป็นคนที่ไม่ชอบออกไปไหนอยู่แล้ว
ช่วงที่คบกันแรกๆก็มีออกไปสังสรรค์กับเพื่อนๆบ้าง
เราก็ไม่เคยว่าให้ไปตลอด จะบอกแค่ว่าให้ดูแลตัวเองดีๆ
เพราะด้วยนิสัยของเค้า จะไม่ชอบคนงี่เง่า เอาแต่ใจ ซึ่งเราก็เข้าใจและยอมรับได้
เพราะเราเองก็ไม่ค่อยจู้จี้อยู่แล้ว คือถ้าแฟนอยากไปไหนก็คือให้ไป
เวลาเค้าออกไปกับเพื่อนๆก็ไม่เคยถามเลยว่าไปกับเพื่อนคนไหน
ถ้าบอกว่าไปกับเพื่อนก็คือเพื่อน แต่ส่วนมากเค้าจะบอกเราเองมากกว่าว่าไปกับเพื่อนคนนี้นะ
เราก็โอเค ... เรียกได้ว่าอาศัยความไว้ใจก็น่าจะได้นะ เราให้เกียรติเค้า เชื่อใจ
และไม่อยากคอยจู้จี้ด้วย เพราะอยากให้เค้าสบายใจเวลาคบกัน
จนช่วงที่มหาวิทยาลัยปิดเทอมประมาณ3อาทิตย์ เรากับแฟนก็แยกย้ายกันกลับบ้าน
แต่ก็ยังติดต่อ โทรคุยกันเหมือนเดิม มาเจอกัน2-3วัน แล้วก็แยกกัน เป็นช่วงที่คุยกันแล้ว
รู้สึกว่าคิดถึงกันมาก ชนิดที่ว่าอยากให้เปิดเทอมเร็วๆ เพราะว่าเราจะเจอกันช่วงที่เรียน
(ไม่ได้เช่าหออยู่ด้วยกันค่ะ) พอช่วงที่มีเวลาว่างก็จะหาเวลามาเจอกันซะมากกว่า
เลยยิ่งทำให้อยากเปิดเทอมเร็วขึ้น
จนกระทั่งช่วงปีใหม่ที่ผ่านมาก็ไม่ได้โทรคุยกันประมาณ2-3วัน เพราะว่าทางบ้านเรา
มีงานรวมญาติ สวดมนต์ข้ามปี ไปเที่ยวกับครอบครัว บลาๆๆๆ
หลังจากหมดช่วงปีใหม่ ก็ตรงกับช่วงมหาวิทยาลัยเปิดพอดี เราก็กลับมาเรียนตามปกติ
แล้วก็พยายามหาเวลาว่างๆออกไปเจอเค้าเหมือนเดิม แต่ก็ไม่ได้ออกมาเจอกันเลย
ไม่รู้เหมือนกันว่าเป็นเพราะอะไร เรารู้สึกว่าเค้าไม่กระตือรือร้นที่จะออกมาเจอกันเหมือนเมื่อก่อน
พอว่างจากเรียนก็กลับหอ หรือวันที่ไม่มีเรียนก็จะอยู่หอทั้งวันเลย
แต่ก็ยังโทรคุยกันตามปกติทุกวัน แล้วแฟนเราเค้าก็พูดขึ้นมาว่า
"จริงๆทุกวันนี้ ไม่เจอกันก็ไม่ได้รู้สึกคิดถึงมากนะ ไม่ต้องเจอกันก็ได้ จะได้คิดถึงกันบ่อยๆ"
คือ เราก็เข้าใจนะ แต่คิดจะไม่ออกมาให้เจอหน้ากันเลยหรอ
ตั้งแต่ปิดเทอมไปได้เจอกัน2-3วัน แล้วก็ยังไม่ได้เจอหน้าเลยจนถึงวันนี้ก็น่าจะประมาณอาทิตย์นึงล้ะ
ทั้งๆที่ตัวก็อยู่ใกล้ๆกัน แต่ไม่ออกมาให้เจอเลย พอบอกว่าจะไปหาไลน์ไปก็ไม่ตอบ
โทรไปก็ไม่รับ แล้วไลน์มาบอกทีหลังว่าหลับ เสร็จแล้วก็ชวนคุยอย่างอื่นหน้าตาเฉย
เหมือนไม่เคยเห็นประโยคที่บอกว่าเราจะไปหานะ ไม่ถามอะไรเลย
แฟนไม่ออกมาให้เจอหน้าเลย
โดยส่วนตัวแล้ว แฟนเป็นคนที่ไม่ชอบออกไปไหนอยู่แล้ว
ช่วงที่คบกันแรกๆก็มีออกไปสังสรรค์กับเพื่อนๆบ้าง
เราก็ไม่เคยว่าให้ไปตลอด จะบอกแค่ว่าให้ดูแลตัวเองดีๆ
เพราะด้วยนิสัยของเค้า จะไม่ชอบคนงี่เง่า เอาแต่ใจ ซึ่งเราก็เข้าใจและยอมรับได้
เพราะเราเองก็ไม่ค่อยจู้จี้อยู่แล้ว คือถ้าแฟนอยากไปไหนก็คือให้ไป
เวลาเค้าออกไปกับเพื่อนๆก็ไม่เคยถามเลยว่าไปกับเพื่อนคนไหน
ถ้าบอกว่าไปกับเพื่อนก็คือเพื่อน แต่ส่วนมากเค้าจะบอกเราเองมากกว่าว่าไปกับเพื่อนคนนี้นะ
เราก็โอเค ... เรียกได้ว่าอาศัยความไว้ใจก็น่าจะได้นะ เราให้เกียรติเค้า เชื่อใจ
และไม่อยากคอยจู้จี้ด้วย เพราะอยากให้เค้าสบายใจเวลาคบกัน
จนช่วงที่มหาวิทยาลัยปิดเทอมประมาณ3อาทิตย์ เรากับแฟนก็แยกย้ายกันกลับบ้าน
แต่ก็ยังติดต่อ โทรคุยกันเหมือนเดิม มาเจอกัน2-3วัน แล้วก็แยกกัน เป็นช่วงที่คุยกันแล้ว
รู้สึกว่าคิดถึงกันมาก ชนิดที่ว่าอยากให้เปิดเทอมเร็วๆ เพราะว่าเราจะเจอกันช่วงที่เรียน
(ไม่ได้เช่าหออยู่ด้วยกันค่ะ) พอช่วงที่มีเวลาว่างก็จะหาเวลามาเจอกันซะมากกว่า
เลยยิ่งทำให้อยากเปิดเทอมเร็วขึ้น
จนกระทั่งช่วงปีใหม่ที่ผ่านมาก็ไม่ได้โทรคุยกันประมาณ2-3วัน เพราะว่าทางบ้านเรา
มีงานรวมญาติ สวดมนต์ข้ามปี ไปเที่ยวกับครอบครัว บลาๆๆๆ
หลังจากหมดช่วงปีใหม่ ก็ตรงกับช่วงมหาวิทยาลัยเปิดพอดี เราก็กลับมาเรียนตามปกติ
แล้วก็พยายามหาเวลาว่างๆออกไปเจอเค้าเหมือนเดิม แต่ก็ไม่ได้ออกมาเจอกันเลย
ไม่รู้เหมือนกันว่าเป็นเพราะอะไร เรารู้สึกว่าเค้าไม่กระตือรือร้นที่จะออกมาเจอกันเหมือนเมื่อก่อน
พอว่างจากเรียนก็กลับหอ หรือวันที่ไม่มีเรียนก็จะอยู่หอทั้งวันเลย
แต่ก็ยังโทรคุยกันตามปกติทุกวัน แล้วแฟนเราเค้าก็พูดขึ้นมาว่า
"จริงๆทุกวันนี้ ไม่เจอกันก็ไม่ได้รู้สึกคิดถึงมากนะ ไม่ต้องเจอกันก็ได้ จะได้คิดถึงกันบ่อยๆ"
คือ เราก็เข้าใจนะ แต่คิดจะไม่ออกมาให้เจอหน้ากันเลยหรอ
ตั้งแต่ปิดเทอมไปได้เจอกัน2-3วัน แล้วก็ยังไม่ได้เจอหน้าเลยจนถึงวันนี้ก็น่าจะประมาณอาทิตย์นึงล้ะ
ทั้งๆที่ตัวก็อยู่ใกล้ๆกัน แต่ไม่ออกมาให้เจอเลย พอบอกว่าจะไปหาไลน์ไปก็ไม่ตอบ
โทรไปก็ไม่รับ แล้วไลน์มาบอกทีหลังว่าหลับ เสร็จแล้วก็ชวนคุยอย่างอื่นหน้าตาเฉย
เหมือนไม่เคยเห็นประโยคที่บอกว่าเราจะไปหานะ ไม่ถามอะไรเลย