เราเป็นผู้หญิงเห็นแก่ตัวที่สุดในสามโลก

เรารุ้สึกไม่ชอบเวลาที่เห็นสามีมีความสุขโดยที่ความสุขนั้น ไม่มีเราและลูกอยู่ด้วย ไม่อยากเห็นเขายิ้ม เขาไปเที่ยวมีความสุขกับคนอื่น ไม่ว่าจะเป็นเพื่อนสมัยเรียน เพื่อนร่วมงาน รู้สึกมันเป็นความสุขของเขาที่เราไม่อาจเข้าถึง
    เรารู้สึกตัวเองเห็นแก่ตัวมาก ทำไมเราถึงรู้สึกกับสามีแบบนั้น เขามีความสุข เราก็น่าจะมีความสุขสิ แต่ความรู้สึกเรามันกลับตรงกันข้ามเลย

  เราเบื่อตัวเองมาก ทำไมเป็นคนแบบนี้ พยายามปล่อยวางไม่ยึดติด แต่มันทำไม่ได้ มันแก้ไม่ได้ เหมือนมันหยั่งลึกลงไปหลอมรวมเป็นตัวเราไปแล้ว

เราเกลียดความรู้สึกนี้มากเลย ใครมีคำแนะนำดีๆมั้ยคะ ขอบคุณที่เข้ามาอ่านค่ะ