ก่อนที่เราจะเลิกกัน ตอนนั้นเรามีความสุขกันมากครับเราได้ใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันนอนพร้อมกันกินพร้อมกันตื่นพร้อมกันช่วยกันทำงานหาเงิน ตอนนั้นบ้านผมก็ถือว่าล้มละลายลำบากเอาเรื่องต้องเช่าบ้านเดือน3000ห้องนอนเดียวแล้วก็ต้องอยู่รวมกับพ่อแม่หลานของผม แต่เธอก็ยังอยู่แล้วก็ยังมีความสุขไปพร้อมๆกันแล้วก่อนเรื่องราวจะเริ่มต้นเราทะเลาะกันปกติครับแต่เธอก็เก็บผ้าจะกลับบ้านเหมือนปกติแต่ครั้งนั้นผมกลับรู้สึกว่าเขาคงทนไม่ได้กับผม ความรู้สึกผมตอนนั้นแววตาของเธอได้บอกผมว่าเธอต้องการที่จะไปจริงๆ ผมเลยไม่รั้งเธอ ใครจะไปรู้ละครับว่าการที่ไม่รั้งเธอจะเป็นจุดเปลี่ยนชีวิตผม หลังจากทีาเธอได้กลับบ้านไปผมรู้สึกดีใจที่เธอกลับไปผมออกไปเที่ยวกับเพื่อนกินเหล้าเสเพบ้านไม่กลับตอนนั้นผมอยู่ได้ครับผมไม่รู้สึกว่าเหงาเลยแต่ก็มีเหตุการ์ณนึงที่ต้องทำให้ผมกลับไปบ้าน ผมอยู่คนเดียวมันแปลกนะครับเสื้อผ้าเขาที่เคยใส่มุมที่เรานอนด้วยกันผ้าห่มหมอนข้างมันกลับทำให้ผมคิดถึงเขามาก แต่ผมก็ยังเฉยๆกับความรู้สึกนี้จนผ่านไปได้1อาทิตย์กว่าๆผมได้เจอ ผญ คนนึงเขาเป็นคนดีมากครับผมก็หวังว่าเขาจะทำให้ผมได้มีความสุขอีกครั้งแต่มันไม่ใช่เลยมันคือจุดพลิกชีวิตในความรักของผม แต่ก่อนที่จะเล่าต่อผมขอย้อนไปตอนที่ผมได้คุยกับผญคนนั้นที่ผมบอกว่าดีนะครับ เราคุยกันได้สะพักเธอก็กลับมาง้อผมแต่เหมือนผมหลับตาไม่คิดอะไรไม่สนเธอทิ้งขว้างเธอเหมือนของเล่น จนเขาท้อครับเลยปล่อยผมไป ผมก็ได้ตัดสินใจคบกับผญคนนั้น เขาดีมากครับเขายอมผมทุกอย่างทุ่มเททุกอย่างเพื่อผมแต่ผมหรอกลับคิดถึงเธอมากขึ้นกว่าเดิม ทำให้ผมเริ่มสับหว่างความรู้สึกนี้ เลยนัดเธอออกมาเจอทั้งๆที่คบกับผญคนนั้น (ผมขอแทนผญคนนั้นว่าเขา) ส่วน(เธอ ผมขอแทนกับคนเคยใช้ชีวิตด้วยนะครับ) ผมได้กอดเธอทั้งๆที่เขาก็โทรตามผมอยู่ ผมได้ไปนอนกับเธอ แต่เพราะอะไรไม่รู้ครับทำใฟ้ผมคิดถึงเขาขึ้นมาอีก ผมก็กลับไปนอนกับเขาอีก แล้วก็มานอนกับเธอ ทำแบบนี้จนเขาจับติดผมว่าได้นอนกับเธอถึง3ครั้งแต่เขาก็ยังให้อภัยให้โอกาส ผช เลวๆอย่างผม แต่ที่มันเหลือเกินไปกว่านั้นคือผมมั่วมาก ผมได้นอนกับเขาและเธอและกับ ผญ ที่ผมแอบคุย ยแมรับครับตอนนั้นมีความสุขมากไม่เคยเหงาจริงๆครับ แต่มาวันนึงที่เธอแฟนเก่าผมถ่ายรูปเบ็คเบผมไว้ทำให้เธอส่งรูปให้เขาดู ผมก็คิดนะครับว่าเขาต้องเลิกที่ไหนได้เขากลับให้โอกาสผมต่อ แล้วเป็นไงหรอกครับผมโกรธมากผมตามหาเธอที่ส่งรูปให้เขาแล้วก็เจอเธอทั้งๆที่เขาก็อยู่ด้วยผมลากเธอไปที่มิดชิดกันเราทะเลาะกันเธอกรีดหน้าผมทำให้ตัวผมมีบาดแผลเต็มตัวแล้วก็ทำให้ผมต้องถีบเธอไปทีนึง คือมันมากครับ จนบรรยายไม่ถูก แต่ครั้งนั้นผมกับไปจูบเธอต่อหน้าเขา แล้วเขาก็ไม่โกรธอะไรผมเลย มันเลยทำให้ผมได้ใจครับพอหลังจากนั้นผมก็ไม่ได้ไปยุ่งกับเธอเลย ผมพยายามปรับตัวแต่ผมยิ่งพยายามเท่าไหร่ผมก็ยิ่งคิดถึงเธอมากความรู้สึกผมมันยิ่งชัดเจนขึ้นตามส่องไอจีเธอเฟสบุ้คเธอจนรู้ว่าเธอได้คบกับผชคนนึงผมกล้าบอกนะครับว่าเรื่องหน้าตาอาจจะสู้ผมไม่ได้แต่ที่สู้ได้คืออำนาจของเงินครับ ผมเลยตัดสินใจเลิกกับเขาไป แล้วกลับไปง้อเธอแต่ระหว่างที่ง้อผมก็มั่วเหมือนเดิมเที่ยวนอนกับผญคนอื่นแต่นานๆไปเธอก็ยอมกลับมาหาผมครับแต่ตอนนั้นครอบครัวผมเริ่มตั้งตัวได้แล้วทุกอย่างเริ่มกลับมา เพราะที่บ้านได้มีธุรกิจทำให้ผมต้องช่วยงานที่บ้านทำให้ผมมีเงินมากขึ้นอะไรที่ไม่มีผมเริ่มสร้างขึ้น ใช่ครับเธอคนนั้นกลับมานอนกับผมอีก มาเล่าเรื่องแฟนใหม่เธอว่าไม่ดีอย่างนู้นไม่ดีอย่างนี้ ตอนนั้นผมยอมรับครับผมเปย์ให้เธอทุกอย่างเธออยากได้ไรผมหาซื้อได้หมด แต่เธอก็กลับไปหาเขาเพราะอะไรอ่อครับ เพราะเขาเปย์เยอะกว่าผมของดีกว่าผม ช่วงนั้นเป็นช่วงที่ผมเศร้าจริงจังมากครับ ทำให้ผมคิดถึงความ ที่เคยทำมาทั้งหมด ผมพยายามปรับตัวตั้งใจทำงานหาเงินให้ได้มากกว่าแฟนใหม่เธอแต่เธอก็เลือกแฟนใหม่เธอ ผมกล้าพูดนะครับว่าผมจะทำให้เขากลับมาได้แต่ผมเลือกไม่ทำวิธีสกปรกพวกนั้นเหมือนที่เธอเคยทำกับผม ช่วงเวลานั้นสาหัสมากครับ ผมคิดถึงเรื่องเมื่อก่อนที่เคยทำมาทั้งหมดนี้ผมมากเลยใช่มั้ยผมถึงได้กรรมตามสนองมาแบบนี้กูเจ็บมากจนคิดจะฆ่าตัวตายเลยครับผมเพิ่งรู้ตัวว่าผมรักเธอมากแค่ไหน เพราะเธอคือรักครั้งแรกที่ทำให้ผมได้รับรู้ถึงความผูกพันธ์ความรักความหวังดีความเจ็บรับรู้หมดทุกอย่างเลยครับ กว่าจะผ่านมันมาได้ผมสาหัสมากจริงๆหลังจากที่จบกับเธอไปจริงๆผมก็ไม่สนผญไหนเลยตั้งใจทำงานอย่างเดียวเก็บเงินให้เยอะที่สุด มีคนเข้ามาคุยนะครับแต่ทำไมแววตาที่เธอเคยให้ความรักกับผมตามหลอกหลอนมาตลอดตั้งแต่เกิดเรื่องเลิกกันตอนนี้ก็1ปีเต็มแล้วครับที่ผมยังคิดถึงเธอแต่ไม่ได้อยากกลับไปหรอกครับ ถึงเขากลับมาผมก็คงไม่กลับไปเป็นเพราะความผูกพันธ์หรือป่าวครับ เพราะผมกับเขาได้อยู่กินด้วยกันมา2ปี หรือเพราะเรายังไร้เดียวสาครับ ตอนนี้ผมยังไม่กล้ามีใครหรอกครับเพราะผมมัน เกินกว่าจะดูแลใครได้จริงๆผมอยากมีใครสักคนนะครับใครที่จะมอบแววตาของเขามาให้ผมทำให้ผมไม่จดจำแววตาของเธอได้อีก แต่อีกใจนึงมันไม่กล้ารักใครไม่กล้าคุยกับใครมากไปอีกเลยครับ ผมต้องทำยังไงกับความรู้สึกนี้ดีครับ? คน ๆที่อยากเปลี่ยนตัวเองจะมีใครสักคนได้หรือป่าวครับ? คำถามพวกนี้มันค้างคาในหัวใจผม มาตลอด1ปี  ช่วยให้คำปรึกษาผมหน่อยนะครับ

กระทู้นี้เป็นกระทู้แรกถ้าผิดพลาดยังไงขอโทษด้วยนะครับ