กระทู้แรกในชีวิตเลยครับ เรื่องมีอยู่ว่าผมกับเพื่อนๆไปเที่ยวภูกระดึงมาครับปีใหม่ที่ผ่านมาผมลงเขาวันที่ 3 มกราคม และต้องรอรถบัสกลับขอนแก่นที่จุดพักนักเดินทางซึ่งเป็นร้านยายขายข้าวแกงร้านใหญ่ไว้สำหรับนั่งรอรถไปภูกระดึงหรือจะไปขอนแก่นเป็นจุดเชื่อมนั่นเอง ซึ่งพวกผมก็ไปนั่งทานข้าวรอรถช่วงเย็นๆกัน ไปถึงตั้งแต่บ่ายสามกว่าๆถ้าจำไม่ผิด ผมเห็นผู้หญิงคนนึงผิวขาวผมยาวใส่หูฟังเล่นโทรศัพท์ที่สวมด้วยเคสสีเหลือง ครั้งแรกที่เห็นเธอยิ้มหัวเราะคนเดียวไม่เหลียวข้างหน้าข้างหลัง คือเธอน่ารักดีครับ5555 ผมเดาว่าเธอน่าจะอ่อนกว่าอยู่ในช่วงมัธยมปลายส่วนผมอยู่มหาลัยแล้วแต่ว่าผมยาวไว้หนวดไว้เคราหน่อยมาพร้อมกีต้าร์คู่กาย ตอนผมนั่งทานข้าวผมก็แอบมองเธอตลอด ให้เธอรู้ว่าผมมองอยู่ สำเร็จเธอรู้ตัวว่าผมมอง ผมพยายามยิ้มให้เธอแต่ไม่รู้เธอรู้ไหมเพราะหน้าผมจะออกนิ่งๆหน่อย แต่คือผมอยากรู้จักเธอมากๆแต่เธอนั่งอยู่กับครอบครัวผมเลยไม่กล้าเข้าหา ผมจึงหากระดาษเขียนข้อความ "ขอเฟสหรือไลน์ได้รึเปล่า? พอดีว่าพูดไม่ค่อยเก่ง" แล้วพอจังหวะที่เธอนั่งอยู่คนเดียวผมจึงรวบรวมความกล้าเดินเอากระดาษพร้อมปากกาไปวางที่หน้าเธอก่อนกลับมานั่งที่ตัวเอง เธออ่านและเขียนอะไรบางอย่าง แต่ก็ไม่มีจังหวะที่ผมจะเข้าไปเอามาอ่านได้เลย ผมหยิบกีต้าร์ขึ้นมาปล่อยเพลงแสดงความรู้สึกออกไป เช่นเพลงเสียดายของ แต่ไม่รู้เธอจะรู้จักไหม5555 เธอช่วยคุณยายขายของพักนึงก่อนที่พ่อแม่และน้องเธอจะพาเธอขึ้นรถและออกเดินทางไปในที่ที่ผมคงไม่รู้ว่าเธอไปไหน ก่อนเธอจะขึ้นรถครอบครัว ผมและเธอมองกันบ่อยมากๆและผมคิดว่าผมไม่ได้คิดไปเอง ผมต้องการคำตอบจากเธอ และเธอก็เหมือนต้องการอะไรสักอย่างเหมือนกันซึ่งผมเสียใจมากที่รถเธอขับออกไปในขณะที่เรายังไม่ได้รู้จักกันเลย ผมเดินไปที่ดต๊ะเธอเพื่อเอากระดาษมาอ่านข้อความ เธอเขียนไว้ว่า "seriously?" ซึ่งมันอาจจะตีความหมายได้ 2-3 อย่าง แต่ผมคิดว่าอย่างเดียวนั่นคือเธอถามว่าจริงจังใช่ไหม ถ้าผมได้อ่านเร็วกว่านี้ ผมคงเข้าใจเธอว่าเธอต้องการมั่นใจว่าผมไม่ได้กวนตีนเธอ แต่คือผมจริงจังกับการขอเฟสเธอครั้งนี้มากๆ ป่านนี้เราคงได้รู้จักกัน ผมไม่รู้ว่าเธอมีแฟนรึเปล่าถ้าหากมีผมก็จะถอยออกมา แต่ถ้าไม่มีแฟนผมก็อยากรู้จักเธอจริงๆ ถ้าหากเธอคนนั้นได้เข้ามาอ่านคิดว่าคงจำผมได้ ผู้ชายที่ใส่แขนยาวขายาวผมยาวใส่ที่คาดผมมีหนวดเครานิดๆเล่นกีต้าร์และส่งข้อความให้เธอ เราจริงจังน่ะลองมารู้จักกันดูมั้ยครับ^^ ช่วยแชร์ข้อความผมไปถึงเธอทีครับ ถ้าเธอได้อ่านก็คงจะดีไม่น้อย ขอบคุณทุกคนมากๆนะครับที่เข้ามาอ่านกระทู้เล็กๆของผม ปล.อาจจะดูมั่นหน้าแต่ว่าจริงใจมากๆครับ ไม่ว่าเธอจะตอบกลับมายังไงอย่างน้อยก็ขอให้ได้คุยกับเธอสักหน่อยผมก็ดีใจแล้ว ถ้าเธออ่านอยู่ส่งข้อความกลับมาหาเราทีนะ
ตามหาผู้หญิงคนหนึ่งซึ่งเป็นหลานสาวยายร้านข้าวแกงจุดพักคิวรถไปภูกระดึงจังหวัดเลย ช่วยแชร์ข้อความผมไปให้ถึงเธอทีครับ