ผมคบกับแฟนมาเก้าปีครับเราคบกันตั้งแต่สมัยมัธยมเราก็รักกันดีนะครับที่ผ่านมาในช่วงเวลาหลายต่อหลายปีมันดีมากเลยแต่มันก็ไม่ได้ดีไปหมดหรอกใช่ไหมครับตามประสาคนรักกัน
เวลาเดินทางมาถึงปีที่ 9 กำลังจะก้าวผ่านไปปีที่สิบช่วงเดือนมิถุนายน2559เธอเริ่มเปลี่ยนไปนะครับคือเราทะเลาะกันแต่เธอไม่ค่อยอยากให้ผมง้ออันนี้ที่ผมรู้สึกนะครับเราลองกันอยู่หลายวิธีจนเธอบอกว่าให้เราลดระดับความสัมพันธ์ของเราลงดูผมก็ยอมครับหลังจากนั้นมาก็มีโทรหาเป็นระยะอาทิตย์หนึ่งครั้งสองครั้งแต่ผมส่งข้อความหาเธอทุกคืนนะครับเวลาเธอรับโทรศัพท์เธอก็ถามผมว่ามีแฟนใหม่ยังมีคนคุยไหมผมก็ตอบไปตามจริงนะคือผมไม่มีคนคุยด้วย
แล้วพอประมาณเดือนที่เก้าคือกันยายนคุณแม่ผมได้รับการวินิจฉัยว่าเป็นมะเร็งเราเลยได้กลับมาคุยกันเหมือนเดิมจะว่าเหมือนเดิมไหมก็ไม่ใช่ทั้งหมด
แต่ก็ดีขึ้นกว่าแต่ก่อนเธอรับโทรศัพท์เธอคุยกับผมดีๆจนมาเมื่อเดือนตุลาเธอก็ไปเยี่ยมแม่ผมที่รพวันนั้นที่เธอไปมีคนวีดีโอคอลมาเธอรับแล้วบอกว่าเนี่ยอยู่รพไว้คุยกันผมก็ไม่ได้เอะใจอะไรนะเราก็คุยกันต่อมาจนถึงวันที่28ตุลาคมผมเลยบอกเธอไปว่าเราขอให้ปลดบล๊อคเฟสหน่อยเราก็อยากรับรู้ความเป็นไป
ของเธอนะทีนี้ปัญหามาเลยเพราะผมไปพบเจอรูปและคลิปวีดีโอที่เขาถ่ายกับคนอื่นซึ่งคนอื่นคนนั้นก็คือเพื่อนของเธอสมัยมัธยมต้นซึ่งเป็นคนที่ผมเคยบอกว่าให้ระวังไว้นะคนคนนี้เขาคิดไม่ซื่อแน่นอนพอผมเจอผมเลยต้องถามเธอเธอตอบกลับมาว่าก็คุยกันจีบกันก็มีไปเที่ยวไปไหนมาไหนด้วยกันเธอไม่ผิดนิเพราะเธอโสดเธอจะทำอะไรก็ได้มันเป็นสิทธิ์ของเธอแต่ที่ผ่านมาผมไม่เคยรู้เลยไงผมนึกว่าเธอแค่อยากพักผ่อนหัวใจของเธอเท่านั้นเอง
ผมก็ถามเธอตรงๆเธอบอกก็ร็สึกดีนะที่มีเขาเข้ามาเขาช่วยเธอได้หลายอย่างทั้งเรื่องใจและเรื่องอื่นๆพอผมรู้เธอถามผมว่าจะเอายังไงจะคุยต่อไปไม่คุยก็ได้นะไม่ว่าอะไรด้วยความที่ผมเห็นว่าความรักของเรามันดำเนินมาถึงจะ10ปีอยู่แล้วผมเลยบอกไปว่าผมไม่ยอมผมขอคุยต่อไปล่ะไม่ว่ายังไงก็จะขอคุยต่อไป
เราก็คุยกันต่อมาแต่เหมือนกับว่าเธอจะหมดใจจากผมไปนานแล้วพอถึงวันครบรอบเราผมก็ไปหาเธอเอาของไปให้เธอก็รับไว้เพราะไม่อยากให้ผมเสียใจหรือเปล่าอันนี้ผมก็ไม่รู้แต่ที่ผมดูจากคลิปและสายตาที่เธอมองเขาผมว่าเขารักกันล่ะผมก็ไม่เข้าใจว่าทำไมเธอถึงไม่รวบรวมความกล้าแล้วบอกผมมาเลยว่า
เราไม่มีใจให้เธอแล้วนะเราจบกันไปดีกว่าผมรอแค่นี้เองนะครับในวันเกิดผมทุกๆปีจะมีเขาอยู่เสมอแต่พอปีนี้มันไม่มีใจก็หวิวมากๆเลยแล้วผมก็บอกเธอไปแบบนี้แหล่ะเธอตอบกลับมาว่าโคตรเบื่อเลยทำไมต้องมาบังคับอ้อมๆให้กลับไปหากันด้วยผมก็งงเลยคือผมแค่ต้องการเธอจริงๆนะผมไม่ได้บังคับอะไรเธอเลยเมื่อก่อนพอผมเจอเธอผมก็ร้องไห้น้ำตาไหลเธอบอกอย่าร้องไห้มันทำให้เรารู้สึกผิดผมก็โอเคไม่ร้องแล้วเวลาเจอกันก็พยามยามทำตัวให้มีความสุขจะได้ไม่อึดอัดมันก็ผ่านมาจนถึงวันสิ้นปีทุกปีก็เหมือนเคยเน้อะเค้าดาวไปด้วยกันแต่ปีนี้ไม่เธอบอกผมว่าเธอเค้าดาวด้วยกันทุกๆอย่างก็เหมือนเดิมเราก็กลับไปคบกับเธอเหมือนเดิมไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงผมก็ดีใจว่าเอ้ยเหมือนสัญญาณมาดีแต่ก็ไม่ได้เค้าดาวด้วยกันอ่ะครับจนเมื่อเช้าวันนี้เพื่อนผมซึ่งมีสองเฟส
ได้ไลน์มาบอกผมว่าเลิกกันแล้วหรอแล้วก็ส่งรูปมาเธอลงรูปคู่กับเขามีแคปช่ันแล้วก็ที่เจ็บกว่านั้นคือเขาคนนั้นก็บอกสุขสันต์ปีใหม่แล้วก็จะมีข่าวดีของเราแล้วก็แท้กชื่อของเธอเจ็บกว่าคือเธอมาบอกว่าเธอจะรอนะสู้ๆเธอจะตัดชุดรอเลยมันทำให้โลกของผมแตกสลายอีกเป็นครั้งที่สองคือผมอยากจะรู้ว่าจริงๆแล้วเขาไม่ได้รักผมแล้วใช่ไหมคือผมแค่อยากให้เขาบอกเพราะผมถามเขาว่าเขามีแฟนไหมเขาบอกว่าก็มีคนมาจีบแล้วเขาก็ตัดปัญหาบอกกับผมว่าเออถ้ามีแล้วจะบอกเองจะได้ไม่ต้องมายุ่งนี้ก็เจ็บไปอีกตัวผมก็ไม่กล้าถามกลัวว่าจะไปทำให้การคุยกันที่มันก็ดีอยู่หายไปเพราะผมก็ยังตัดใจจากเขาไม่ได้เหมือนกันผมกล้วถ้าผมถามคำตอบต้องเป็นแบบที่ผมคิดไว้แน่ๆแล้วทำจะทำยังไงต่อไปดีผมควรจะทำยังไงผมสับสนมากๆครับตอนนี้แค่อยากได้แนวทางว่าถ้าเขาไปถึงขั้นนี้แล้วมันมีโอกาสที่เขาจะกลับมารึเปล่าหรือผมแค่ฝันลมๆแล้งไปกับสื่งที่มันไม่มีทางเป็นจริงคือมันอยู่กันมานานครอบครัวผมเธอร็จักหมดมันยากอ่ะครับที่ผมจะบอกคนในครอบครัวคือเขาเหมือนเป็นส่วนนึงในครอบครัวผมไปแล้วจริงๆผมแค่ต้องการฟังจากปากเขาเองว่าเขาไม่รักผมแล้วคุณไปตามทางคุณเถอะผมแค่อยากได้แบบนี้เลยแต่ตัวผมไม่กล้าพอที่จะถามใครเคยมีปํญหาแบบนี้บ้างช่วยตอบผมทีผมควรทำยังไงหรือเพราะเราคบกันนานไปแต่ไม่มีอะไรดีขึ้นคือเขาอยากแต่งงานผมก็อยากแต่งครับแต่ทางบ่านผมไม่ได้มีฐานะอะไรผมต้องสร้างเองผมใช้ชีวิตไร้สาระมาสักพักจนตอนนี้คิดได้ว่าเราต้องทำงานแม่เราเป็นแบบนี้เราต้องทำงานผมก็ทำแต่แล้วเธอก็มาจากไป
มีโอกาสไหมที่เขาจะกลับมา
เวลาเดินทางมาถึงปีที่ 9 กำลังจะก้าวผ่านไปปีที่สิบช่วงเดือนมิถุนายน2559เธอเริ่มเปลี่ยนไปนะครับคือเราทะเลาะกันแต่เธอไม่ค่อยอยากให้ผมง้ออันนี้ที่ผมรู้สึกนะครับเราลองกันอยู่หลายวิธีจนเธอบอกว่าให้เราลดระดับความสัมพันธ์ของเราลงดูผมก็ยอมครับหลังจากนั้นมาก็มีโทรหาเป็นระยะอาทิตย์หนึ่งครั้งสองครั้งแต่ผมส่งข้อความหาเธอทุกคืนนะครับเวลาเธอรับโทรศัพท์เธอก็ถามผมว่ามีแฟนใหม่ยังมีคนคุยไหมผมก็ตอบไปตามจริงนะคือผมไม่มีคนคุยด้วย
แล้วพอประมาณเดือนที่เก้าคือกันยายนคุณแม่ผมได้รับการวินิจฉัยว่าเป็นมะเร็งเราเลยได้กลับมาคุยกันเหมือนเดิมจะว่าเหมือนเดิมไหมก็ไม่ใช่ทั้งหมด
แต่ก็ดีขึ้นกว่าแต่ก่อนเธอรับโทรศัพท์เธอคุยกับผมดีๆจนมาเมื่อเดือนตุลาเธอก็ไปเยี่ยมแม่ผมที่รพวันนั้นที่เธอไปมีคนวีดีโอคอลมาเธอรับแล้วบอกว่าเนี่ยอยู่รพไว้คุยกันผมก็ไม่ได้เอะใจอะไรนะเราก็คุยกันต่อมาจนถึงวันที่28ตุลาคมผมเลยบอกเธอไปว่าเราขอให้ปลดบล๊อคเฟสหน่อยเราก็อยากรับรู้ความเป็นไป
ของเธอนะทีนี้ปัญหามาเลยเพราะผมไปพบเจอรูปและคลิปวีดีโอที่เขาถ่ายกับคนอื่นซึ่งคนอื่นคนนั้นก็คือเพื่อนของเธอสมัยมัธยมต้นซึ่งเป็นคนที่ผมเคยบอกว่าให้ระวังไว้นะคนคนนี้เขาคิดไม่ซื่อแน่นอนพอผมเจอผมเลยต้องถามเธอเธอตอบกลับมาว่าก็คุยกันจีบกันก็มีไปเที่ยวไปไหนมาไหนด้วยกันเธอไม่ผิดนิเพราะเธอโสดเธอจะทำอะไรก็ได้มันเป็นสิทธิ์ของเธอแต่ที่ผ่านมาผมไม่เคยรู้เลยไงผมนึกว่าเธอแค่อยากพักผ่อนหัวใจของเธอเท่านั้นเอง
ผมก็ถามเธอตรงๆเธอบอกก็ร็สึกดีนะที่มีเขาเข้ามาเขาช่วยเธอได้หลายอย่างทั้งเรื่องใจและเรื่องอื่นๆพอผมรู้เธอถามผมว่าจะเอายังไงจะคุยต่อไปไม่คุยก็ได้นะไม่ว่าอะไรด้วยความที่ผมเห็นว่าความรักของเรามันดำเนินมาถึงจะ10ปีอยู่แล้วผมเลยบอกไปว่าผมไม่ยอมผมขอคุยต่อไปล่ะไม่ว่ายังไงก็จะขอคุยต่อไป
เราก็คุยกันต่อมาแต่เหมือนกับว่าเธอจะหมดใจจากผมไปนานแล้วพอถึงวันครบรอบเราผมก็ไปหาเธอเอาของไปให้เธอก็รับไว้เพราะไม่อยากให้ผมเสียใจหรือเปล่าอันนี้ผมก็ไม่รู้แต่ที่ผมดูจากคลิปและสายตาที่เธอมองเขาผมว่าเขารักกันล่ะผมก็ไม่เข้าใจว่าทำไมเธอถึงไม่รวบรวมความกล้าแล้วบอกผมมาเลยว่า
เราไม่มีใจให้เธอแล้วนะเราจบกันไปดีกว่าผมรอแค่นี้เองนะครับในวันเกิดผมทุกๆปีจะมีเขาอยู่เสมอแต่พอปีนี้มันไม่มีใจก็หวิวมากๆเลยแล้วผมก็บอกเธอไปแบบนี้แหล่ะเธอตอบกลับมาว่าโคตรเบื่อเลยทำไมต้องมาบังคับอ้อมๆให้กลับไปหากันด้วยผมก็งงเลยคือผมแค่ต้องการเธอจริงๆนะผมไม่ได้บังคับอะไรเธอเลยเมื่อก่อนพอผมเจอเธอผมก็ร้องไห้น้ำตาไหลเธอบอกอย่าร้องไห้มันทำให้เรารู้สึกผิดผมก็โอเคไม่ร้องแล้วเวลาเจอกันก็พยามยามทำตัวให้มีความสุขจะได้ไม่อึดอัดมันก็ผ่านมาจนถึงวันสิ้นปีทุกปีก็เหมือนเคยเน้อะเค้าดาวไปด้วยกันแต่ปีนี้ไม่เธอบอกผมว่าเธอเค้าดาวด้วยกันทุกๆอย่างก็เหมือนเดิมเราก็กลับไปคบกับเธอเหมือนเดิมไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงผมก็ดีใจว่าเอ้ยเหมือนสัญญาณมาดีแต่ก็ไม่ได้เค้าดาวด้วยกันอ่ะครับจนเมื่อเช้าวันนี้เพื่อนผมซึ่งมีสองเฟส
ได้ไลน์มาบอกผมว่าเลิกกันแล้วหรอแล้วก็ส่งรูปมาเธอลงรูปคู่กับเขามีแคปช่ันแล้วก็ที่เจ็บกว่านั้นคือเขาคนนั้นก็บอกสุขสันต์ปีใหม่แล้วก็จะมีข่าวดีของเราแล้วก็แท้กชื่อของเธอเจ็บกว่าคือเธอมาบอกว่าเธอจะรอนะสู้ๆเธอจะตัดชุดรอเลยมันทำให้โลกของผมแตกสลายอีกเป็นครั้งที่สองคือผมอยากจะรู้ว่าจริงๆแล้วเขาไม่ได้รักผมแล้วใช่ไหมคือผมแค่อยากให้เขาบอกเพราะผมถามเขาว่าเขามีแฟนไหมเขาบอกว่าก็มีคนมาจีบแล้วเขาก็ตัดปัญหาบอกกับผมว่าเออถ้ามีแล้วจะบอกเองจะได้ไม่ต้องมายุ่งนี้ก็เจ็บไปอีกตัวผมก็ไม่กล้าถามกลัวว่าจะไปทำให้การคุยกันที่มันก็ดีอยู่หายไปเพราะผมก็ยังตัดใจจากเขาไม่ได้เหมือนกันผมกล้วถ้าผมถามคำตอบต้องเป็นแบบที่ผมคิดไว้แน่ๆแล้วทำจะทำยังไงต่อไปดีผมควรจะทำยังไงผมสับสนมากๆครับตอนนี้แค่อยากได้แนวทางว่าถ้าเขาไปถึงขั้นนี้แล้วมันมีโอกาสที่เขาจะกลับมารึเปล่าหรือผมแค่ฝันลมๆแล้งไปกับสื่งที่มันไม่มีทางเป็นจริงคือมันอยู่กันมานานครอบครัวผมเธอร็จักหมดมันยากอ่ะครับที่ผมจะบอกคนในครอบครัวคือเขาเหมือนเป็นส่วนนึงในครอบครัวผมไปแล้วจริงๆผมแค่ต้องการฟังจากปากเขาเองว่าเขาไม่รักผมแล้วคุณไปตามทางคุณเถอะผมแค่อยากได้แบบนี้เลยแต่ตัวผมไม่กล้าพอที่จะถามใครเคยมีปํญหาแบบนี้บ้างช่วยตอบผมทีผมควรทำยังไงหรือเพราะเราคบกันนานไปแต่ไม่มีอะไรดีขึ้นคือเขาอยากแต่งงานผมก็อยากแต่งครับแต่ทางบ่านผมไม่ได้มีฐานะอะไรผมต้องสร้างเองผมใช้ชีวิตไร้สาระมาสักพักจนตอนนี้คิดได้ว่าเราต้องทำงานแม่เราเป็นแบบนี้เราต้องทำงานผมก็ทำแต่แล้วเธอก็มาจากไป