กระทู้เก่าเราเคยตั้งมาแล้วนะ แต่เนื้อหามันไม่มีอะไรที่เป็นหลักวิทยาศาตร์เลย 555 ระบายล้วนๆ
    ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าการระบายในกระทู้นี่มันช่วยลดอาการคิดภาพเป็นฉากๆตอนที่เราโดนทำร้ายร่างกายและจิตใจไปได้พักนึง แต่ได้แค่พักนึงจริงๆแหละนะ ก็ว่า..ตอนเคยไปหาหมอ ทำไมหมอถึงได้นัดให้เราไประบายบ๊อยบ่อย มันรู้สึกดีแบบนี้นี่เอง.. (ตอนนี้พูดดูดี๊ด๊ามาก เพราะร้องไห้ไปเยอะแล้ว เห็นคนอื่นมีความสุขในการฉลองปีใหม่ แต่เราไม่สุขเลยอ่ะ สฃสารตัวเอง ร้องไห้เลย 555)
    เอาล่ะ ! กลับมาที่คำถามที่จะถามดีกว่า คือกระทู้ก่อนกังวลเรื่องการใช้ชีวิตในการทำงานมากเลยค่ะ ซึ่ง..พอทำงานจริงๆแล้ว.. มันแย่กว่าที่คิดไว้เยอะเลย เจอทั้งคนใส่หน้ากาก เหยียบหัวกัน และนินทา ก็เข้าใจนะคะว่าการนินทามีอยู่ทุกที่ แต่เราไม่ชอบนินทานะ แล้วก็ไม่ชอบฟังด้วย (สงสงสัยเพราะเป็นซึมเศร้าเลยไม่สนใจใคร) การกระทำของผู้ใหญ่ในโลกของผู้ใหญ่มันน่ากลัวกว่าปกติยังไงก็ไม่รู้ แถมมีผู้ใหญ่ที่เป็นผช.มาคุกคามด้วย (พี่เลี้ยงของเราบอกว่า ถ้าเป็นคนอื่นน่ะ เวลาคนมารุกจีบ พวกเขาก็คิดว่าเป็นปกติกันนะ แต่สำหรับเราน่ะคงไม่ เพราะเราขาดการเชื่อใจคน ขนาดพ่อกับแม่เรา เรายังไม่เชื่อใจเลยนะบางทีน่ะ)
    พวกผู้ใหญ่นินทากันน่ากลัว เราไม่รู้ว่าจะต้องทำตัวยังไง เรานั่งกินข้าวของเราอยู่เงียบๆ เค้าก็มานั่งตรงเรา แล้วก็นินทาให้เราฟัง จะยกจานข้าวหนีมันก็ไม่ใช่เรื่องไง) คือตรงนี้จะต้องทำยังไงคะ? มันไม่เหมือนตอนที่เรียนเลย ตอนเรียนน่ะคนนินทาก็แบบซุบซิบๆเอาแค่สนุกปากเขา เขาไม่ได้แบบทำหน้าทำตาเกลียดหรือทำหน้าแบบพยาบาต บาดหมางคนที่กำลังโดนนินทาอยู่ขนาดนี้
    ความรักในที่ทำงาน... โดนรุกจีบขนาดนี้..ก็ไม่ไหวนะคะ ตอนเรียนอยู่..เคยเจอแต่ผช.เข้ามานิ่งๆ อยู่ด้วยกันแบบเรียนด้วยกันไปนานๆ ไปเดินเล่นด้วยกัน ซื้อขนมแบ่งกัน แบบนี้เป็นปีๆ แล้วเขาค่อยบอกชอบ คืออันนี้โอเค ไม่น่ากลัว แต่เราก็ไม่เคยตอบรับหรอก เราหวาดกลัวที่จะมีแฟน เพราะไม่เคยเห็นตัวอย่างความรักฉันสามีภรรยาที่ดีมาก่อนเลย (แค่ระหว่างพ่อกับแม่ก็ขยาดแล้ว) แต่ผู้ใหญ่ที่เราเจอตอนนี้นะ..หลายคนด้วย เห็นเราแว้บแรกแถมแค่เดินผ่านๆเรา หรือรู้จักเรา(รู้อยู่ข้างเดียว)ผ่านเฟสงี้.. แล้วมาบอกชอบ มาขอเป็นแฟนเลยก็มี ยิ่งคนที่รู้จักเราผ่านเฟส โดยเรายังไม่รู้จักเขาด้วยซ้ำ แชทมาขอเป็นแฟนเลยมันน่ากลัวนะ (องค์กรนี้น่ากลัวชะมัด) แถมตอนนี้เจอคนคุกคามแบบพยายามมาคุยกับเราตอนเราทำงาน เราไม่ชอบเลยที่เอาหน้ามาใกล้ๆ บางทีโดนตัวด้วยนะ.. จนล่าสุด..ร้องไห้กลางที่ทำงานเลย ต้องให้พี่ที่เคยเรียนที่เดียวกับเราและพี่ที่เป็นซึมเศร้ามาปลอบถึงจะสงบได้  เราไม่เข้าใจ..ความรักมันควรจะเป็นสิ่งสวยฝามไม่ใช่หรอ? ทำไมผลีผลามแบบนี้ ชื่อจริงยังไม่รู้จักกันด้วยซ้ำ! นิสัยก็ยังไม่รู้ถึง10%เลย (มีคนบอกมาว่าในองค์กรนี้..ผช.เกือบทุกคนเป็นแบบนี้แหละ พอฟังแบบนี้คิดเลยว่าโลกนี้มันไม่น่าอยู่แล้วล่ะค่ะ TT) ที่เรากลัวผช.คงเป็นเพราะเรากลัวว่าผช.ที่เข้ามาในชีวิตจะเป็นเหมือนพ่อ ที่พ่อทำกับแม่ด้วยล่ะมั้ง?.. อันนี้ต้องทำอย่างไรดีคะ? มีครแนะนำบอกว่าให้โกหกว่ามีแฟนแล้ว ขอโทษทีค่ะ..อันนี้ก็คงเป็นโรคจิตอีกชนิดหนึ่งที่ถ้าไม่ถึงตายก็จะไม่ยอมพูดโกหก โดนตีโดนเตะโดนตบมานี่ก็เพราะพูดความจริง..แต่ก็ยอมนะ(ทั้งๆที่รู้ว่าจะโดน). ส่วนอีกวิธี..คือให้บอกไปเลยว่าไม่ชอบ เมินใส่ ไม่พูดด้วย ถามคำตอบคำตามมารยาทเป็นพอ แต่วิธีนี้มันไม่ได้ผลต่อพวกผู้ใหญ่เหล่านี้เลยค่ะ ขนาดบางคนรู้ตัวว่าเรากลัวหรือทำเราร้องไห้ก็ยังไม่เลิกคุกคามเลย.... บอกให้พวกผู้ใหญ่ในองค์กรเราเนี่ยไปคุยด้วยแล้ว พวกนี้ก็ยังไม่เลิกคุกคาม ครั้นจะพกมีดพกหรืออะไรแบบนั้นเอาไว้..มันก็ใช้ไม่ได้อีก เดี๋ยวจะกลายเป็นว่าตกใจแล้วจวกตัวเอง (ไม่ก็จวกพวกเขา)
    ขอบคุณทุกคนในกระทู้ก่อนที่บอกว่าให้ไปรักษานะคะ.. แต่ยังหาเวลาไปไม่ได้เลย พอดีตัวเลือกที่นำงานมันน้อยน่ะค่ะ ดันเลือกได้ที่ทำงานที่ทำงานเสาร์อาทิตย์ด้วยสิ ไปนู่นนี่ลำบาก แถมอาการกลัวคนก็หนักมากพอสมควร เดินทางไปไหนต้องกอดอกเอาเล็บจิกแขนตัวเองตลอดเลย(จะกลัวอะไรขนาดนั้น? 555) นี่เป็นอีกปัญหาที่ทำให้ไปหาหมอไม่ได้ ไปเดินห้างก็ไม่ได้ แต่ยังดีนะคะที่ฝืนๆนั่งรถไปทำงานกับทำงานได้ ^ ^ แต่ฝืนติดต่อกันนานไปหน่อยแล้วล่ะมั้ง? หลังๆกลับมาถึงห้องปุ๊บก็ร้องไห้เลย
    ความจำกับการพูดอาจจะไม่ค่อยเป็นร่องเป็นรอยนะคะ เคยอัดFurox 20ไปยกแผงเมื่อประมาณ3เดือนที่แล้ว  กลิ่นยายังมีอยู่เลยค่ะ พูดยังพูดตีกันอยู่เลย เรียงคำไม่ค่อยถูก จำใครไม่ได้ ไปหลายคนอย่างถาวร สมองน่าจะไปล่ะ 555
   อยากหาพี่เลี้ยงคนใหม่ที่อยู่ใกล้ๆได้ไวๆ แต่คิดว่าคงอีกๆม่นานแหละค่ะ.. จะได้มีคนพาไปหาหมอสักที คราวนี้กัดฟันไปหาหมอคนเดียวไม่ได้จริงๆ