กระทู้ท้ายปี ค้างคาใจมานาน...
ก่อนอื่นผมบอกเลยว่าผมไม่ได้มีรสนิยมชอบผู้ชายนะครับ (แต่ตอนนี้ไม่แน่ใจเหมือนกัน)
ผมมีเพื่อนคนหนึ่งครับ.. เป็นผู้ชายนี้ล่ะ เรารู้จักกันผ่านทางเกมส์ออนไลน์ แรกๆเราไม่สนิทกัน และแน่นอนไม่นานเราก็สนิทกันมากขึ้น
ผมรู้จักกับมันมาจะ 2 ปีแล้ว ผ่านเรื่องอะไรมามากมาย และเจอกันจริงๆเพียงไม่กี่ครั้ง จึงทำให้เราได้รู้นิสัยใจคอกันมากขึ้น ว่าอยู่ด้วยกันเป็นยังไง
เพื่อนผมน่ะหรอ... ในความคิดผมมันเป็นคนดีนะ ถือว่ามันรักเพื่อนมากเลยทีเดียว มันดีซะจนความรู้สึกของผมเริ่มเปลี่ยนไป ผมเริ่มมีอาการขี้น้อยใจ ขี้บ่นและก็ขี้หวงมัน โดยที่ผมอะ ไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อน และไม่เคยเป็นกับใครมาก่อนด้วย เมื่อไรที่น้อยใจมันน่ะเหรอ ผมก็จะเงียบไป หายไปสักพัก และในหัวก็คิดว่า เออ.. ไม่มีกุสักคนมันคงไม่เป็นไร (อารมณ์ผู้หญิง) แต่เปล่าเลยครับ มันก็ทักมาหาผมแต่ไม่ถามผมหรอกว่าผมเป็นอะไร ซึ่งผมเองก็ไม่ต้องการอะไรอยู่แล้วและผมก็กลับไปคุยไปเล่นกับมันเหมือนเดิม เป็นแบบนี้บ่อยมาก จนครั้งสุดท้าย ผมคิดว่าผมไม่ไหว(ขี้หึง ขี้หวงเกิน)แล้วผมกลัวจะเสียเพื่อนอย่างมันไป ผมกลัวความรู้สึกที่ผมมีต่อมันไปทำลายคำว่าเพื่อนของผมและมัน ผมตัดสินใจหาเรื่อง มาเป็นเหตุให้ผมกับมันต้องทะเลาะกัน เพื่อให้ผมกับมันต้องจบกัน แต่ก็คงไม่ถึงขั้นหักความเป็นเพื่อน (จะหาว่าผมเป็นเพื่อนที่แย่ก็ได้นะ) แต่สิ่งที่ผมทำไป ก็เพื่อความสัมพันธ์ระหว่างผมและมัน (เหมือนนางเอกไหมล่ะ) สุดท้ายผมก็จะได้จบกับมันอย่างใจหวัง วันนั้นหลังจากจบการสนทนา ผมร้องไห้ออกมาโดยไม่รู้ตัว ภาพวันเวลาเก่าๆ เหตุการณ์เก่าๆที่ เคยผ่านกันมา เสียงหัวเราะที่มีให้กัน กลับกลายเป็นความทรงจำที่ผมต้องลืมให้ได้ ก็เพื่อความสัมพันธ์อีกนั้นละ ผ่านไปหลายวัน ผมพอจะทำใจได้ ผมหาอะไรอื่นๆทำ และพยายามไม่คิดถึงมัน แต่สุดท้ายเมื่อวาน มันก็โทรมาหาผม บอกว่าเรื่องที่ผ่านมาที่มันทำให้ผมต้องเสียใจ หรือที่มันทำอะไรแล้วผมไม่สบายใจ หรือไม่ชอบ มันก็แค่อยากให้ผมรับรู้ว่ามันอยากขอโทษ และมันไม่ได้โกรธอะไรผมเลยกับสิ่งที่ผมทำลงไป (เรื่องที่ผมชวนทะเลาะ) ผมก็จับใจความไม่ค่อยได้ แต่ก็พอจะรู้ว่า มันอยากขอโทษผม และกลัวผมจะหักเพื่อนมัน ไม่คุยกับมัน ณ ตอนนั้นผมที่คุยกับมัน น้ำในตาผมเริ่มไหล ตาเริ่มแดง แต่ก็กลั้นไป พร้อมกับทำให้เสียงปกติที่สุด เพื่อไม่ให้มันรู้ว่าผมจะร้องไห้ ทำไมน่ะเหรอ ก็ถ้าผมร้องไห้จากคำพูดมัน นั้นหมายความว่าผมสงสารมัน ผมใจอ่อนให้มันแล้ว ซึ่งเป็นไม่ได้ที่ผมจะทำ ผมไม่อยากให้มันมาอะไรกับผมอีก ผมอยากให้มันอยู่ในที่ที่มันควรอยู่ ผมเข้าใจว่าสิ่งที่มันพูดตอนมันโทรมามันไม่อยากเสียเพื่อนอย่างผม ทำไมล่ะ ก็มันรักผมแบบเพื่อนสนิทไง แต่ผมเหรอ รักมันแบบแฟนไงมันเป็นไปไม่ได้ และไม่มีทางเป็นไปได้ แน่นอนมาถึงตอนนี้ผมรู้ตัวเองแล้วว่ามันรักมันแบบไหน
แต่เดี๋ยวก่อน หลายๆคนมีเหตุผลต่างกัน ถามว่าทำไมผมไม่บอกรักมันไปเลย ก็เพราะผมกลัวคำตอบที่จะได้มา ส่วนวิธีที่ผมหาเรื่องทะเลาะนั้น หลายคนคงคิดว่ามันเป็นวิธีที่ไม่ดีเลย แต่ตอนนั้นผมไม่รู้จะหาวิธีไหนแล้ว และถ้าถามว่าหลังจากที่คุยกับมันเมื่อวาน ผมยังจะกลับไปคุยกับมัน เหมือนเดิมไหมคำตอบก็คงเดิม ผมยังจะไม่คุยและก็เงียบหายไปเหมือนเดิมแบบไม่มีเหตุผล ผมอยากให้มันมองผมว่าผมเป็นคนที่ทิ้งเพื่อนในสายตามัน
ตอนนี้ผมสับสนกับตัวเองมาก ผมจะรักมันแบบไหนกันแน่
ถ้าผมรักมันแบบเพื่อนสนิทจริงๆ ทำไมผมถึงอยากบอกรักมัน อยากเป็นแฟนมัน
ถ้าผมรักมันแบบแฟนจริงๆ ทำไมผมถึงอยากให้มันเลิกคบผม หายไปจากผม และทำไมผมต้องชวนมันทะเลาะทั้งๆที่ผมกลัวเสียเพื่อนอย่างมัน
รักเพื่อนสนิทแบบเพื่อนสนิท กับ รักเพื่อนสนิทแบบแฟน มันต่างกันยังไงครับ
ก่อนอื่นผมบอกเลยว่าผมไม่ได้มีรสนิยมชอบผู้ชายนะครับ (แต่ตอนนี้ไม่แน่ใจเหมือนกัน)
ผมมีเพื่อนคนหนึ่งครับ.. เป็นผู้ชายนี้ล่ะ เรารู้จักกันผ่านทางเกมส์ออนไลน์ แรกๆเราไม่สนิทกัน และแน่นอนไม่นานเราก็สนิทกันมากขึ้น
ผมรู้จักกับมันมาจะ 2 ปีแล้ว ผ่านเรื่องอะไรมามากมาย และเจอกันจริงๆเพียงไม่กี่ครั้ง จึงทำให้เราได้รู้นิสัยใจคอกันมากขึ้น ว่าอยู่ด้วยกันเป็นยังไง
เพื่อนผมน่ะหรอ... ในความคิดผมมันเป็นคนดีนะ ถือว่ามันรักเพื่อนมากเลยทีเดียว มันดีซะจนความรู้สึกของผมเริ่มเปลี่ยนไป ผมเริ่มมีอาการขี้น้อยใจ ขี้บ่นและก็ขี้หวงมัน โดยที่ผมอะ ไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อน และไม่เคยเป็นกับใครมาก่อนด้วย เมื่อไรที่น้อยใจมันน่ะเหรอ ผมก็จะเงียบไป หายไปสักพัก และในหัวก็คิดว่า เออ.. ไม่มีกุสักคนมันคงไม่เป็นไร (อารมณ์ผู้หญิง) แต่เปล่าเลยครับ มันก็ทักมาหาผมแต่ไม่ถามผมหรอกว่าผมเป็นอะไร ซึ่งผมเองก็ไม่ต้องการอะไรอยู่แล้วและผมก็กลับไปคุยไปเล่นกับมันเหมือนเดิม เป็นแบบนี้บ่อยมาก จนครั้งสุดท้าย ผมคิดว่าผมไม่ไหว(ขี้หึง ขี้หวงเกิน)แล้วผมกลัวจะเสียเพื่อนอย่างมันไป ผมกลัวความรู้สึกที่ผมมีต่อมันไปทำลายคำว่าเพื่อนของผมและมัน ผมตัดสินใจหาเรื่อง มาเป็นเหตุให้ผมกับมันต้องทะเลาะกัน เพื่อให้ผมกับมันต้องจบกัน แต่ก็คงไม่ถึงขั้นหักความเป็นเพื่อน (จะหาว่าผมเป็นเพื่อนที่แย่ก็ได้นะ) แต่สิ่งที่ผมทำไป ก็เพื่อความสัมพันธ์ระหว่างผมและมัน (เหมือนนางเอกไหมล่ะ) สุดท้ายผมก็จะได้จบกับมันอย่างใจหวัง วันนั้นหลังจากจบการสนทนา ผมร้องไห้ออกมาโดยไม่รู้ตัว ภาพวันเวลาเก่าๆ เหตุการณ์เก่าๆที่ เคยผ่านกันมา เสียงหัวเราะที่มีให้กัน กลับกลายเป็นความทรงจำที่ผมต้องลืมให้ได้ ก็เพื่อความสัมพันธ์อีกนั้นละ ผ่านไปหลายวัน ผมพอจะทำใจได้ ผมหาอะไรอื่นๆทำ และพยายามไม่คิดถึงมัน แต่สุดท้ายเมื่อวาน มันก็โทรมาหาผม บอกว่าเรื่องที่ผ่านมาที่มันทำให้ผมต้องเสียใจ หรือที่มันทำอะไรแล้วผมไม่สบายใจ หรือไม่ชอบ มันก็แค่อยากให้ผมรับรู้ว่ามันอยากขอโทษ และมันไม่ได้โกรธอะไรผมเลยกับสิ่งที่ผมทำลงไป (เรื่องที่ผมชวนทะเลาะ) ผมก็จับใจความไม่ค่อยได้ แต่ก็พอจะรู้ว่า มันอยากขอโทษผม และกลัวผมจะหักเพื่อนมัน ไม่คุยกับมัน ณ ตอนนั้นผมที่คุยกับมัน น้ำในตาผมเริ่มไหล ตาเริ่มแดง แต่ก็กลั้นไป พร้อมกับทำให้เสียงปกติที่สุด เพื่อไม่ให้มันรู้ว่าผมจะร้องไห้ ทำไมน่ะเหรอ ก็ถ้าผมร้องไห้จากคำพูดมัน นั้นหมายความว่าผมสงสารมัน ผมใจอ่อนให้มันแล้ว ซึ่งเป็นไม่ได้ที่ผมจะทำ ผมไม่อยากให้มันมาอะไรกับผมอีก ผมอยากให้มันอยู่ในที่ที่มันควรอยู่ ผมเข้าใจว่าสิ่งที่มันพูดตอนมันโทรมามันไม่อยากเสียเพื่อนอย่างผม ทำไมล่ะ ก็มันรักผมแบบเพื่อนสนิทไง แต่ผมเหรอ รักมันแบบแฟนไงมันเป็นไปไม่ได้ และไม่มีทางเป็นไปได้ แน่นอนมาถึงตอนนี้ผมรู้ตัวเองแล้วว่ามันรักมันแบบไหน
แต่เดี๋ยวก่อน หลายๆคนมีเหตุผลต่างกัน ถามว่าทำไมผมไม่บอกรักมันไปเลย ก็เพราะผมกลัวคำตอบที่จะได้มา ส่วนวิธีที่ผมหาเรื่องทะเลาะนั้น หลายคนคงคิดว่ามันเป็นวิธีที่ไม่ดีเลย แต่ตอนนั้นผมไม่รู้จะหาวิธีไหนแล้ว และถ้าถามว่าหลังจากที่คุยกับมันเมื่อวาน ผมยังจะกลับไปคุยกับมัน เหมือนเดิมไหมคำตอบก็คงเดิม ผมยังจะไม่คุยและก็เงียบหายไปเหมือนเดิมแบบไม่มีเหตุผล ผมอยากให้มันมองผมว่าผมเป็นคนที่ทิ้งเพื่อนในสายตามัน
ตอนนี้ผมสับสนกับตัวเองมาก ผมจะรักมันแบบไหนกันแน่
ถ้าผมรักมันแบบเพื่อนสนิทจริงๆ ทำไมผมถึงอยากบอกรักมัน อยากเป็นแฟนมัน
ถ้าผมรักมันแบบแฟนจริงๆ ทำไมผมถึงอยากให้มันเลิกคบผม หายไปจากผม และทำไมผมต้องชวนมันทะเลาะทั้งๆที่ผมกลัวเสียเพื่อนอย่างมัน