เหนื่อยใจเหลือเกิน ถามตัวเองทุกวันว่ายังไหวมั้ย หยุดดีมั้ย ร้องไห้ทุกวัน ขอระบายหน่อยนะคะ
คือเรากับสามีอยู่ด้วยกันมา7ปี ปีแรกๆก็รักกันดีค่ะ เอาอกเอาใจกันดี นานๆไปความหวานที่เคยมีมันหนีไปตายตอนไหนก็ไม่รู้ .. กว่าจะรู้ก็ตอนที่เริ่มเหงาทั้งๆที่มีสามีอยู่ข้างๆ คืออยู่ข้างๆจริงๆนะคะ ข้างบนอะไรเดี๋ยวนี้ไม่เคยขึ้น สงสัยเดี๋ยวนี้เป็นโรคกลัวความสูง แอร๊ยย!!
เข้าเรื่องกันดีกว่าค่ะ คือคู่ของเรามันมีความต่างกันมากอย่างชัดเจน คือ เราชอบดื่มชอบเที่ยว เขาไม่ชอบค่ะ อ่ะโอเค เราชอบเปิดหูเปิดตาชอบไปเที่ยวที่นั่นที่นี่ แต่สามีเฉยๆขนาดบอกว่าเราอยากไปจังยังฟังเฉยๆเลยค่ะ เราเป็นคนคุยเก่งนะ แต่สามีไม่ค่อยพูด เราเป็นคนตรงๆคิดอะไรยังไงเราพูดค่ะ เราชอบแต่งตัวสวยๆ สามีไม่ชอบแต่งตัวเลย คือเอาง่ายๆ เขากับเราต่างกันทุกๆเรื่องเลย เราก็คุยกันว่าต่างฝ่ายต่างปรับคนละครึ่งละกัน..หลายปีผ่านไป จนถึงวันนี้เพิ่งรู้สึกว่า อ้าว! มันไม่เหมือนที่คุยกันไว้นี่หว่า มันกลายเป็นฉันที่ปรับอยู่เดียว ปรับจนไม่เหลือความเป็นตัวเอง เป็นใครก็ไม่รู้ที่ตื่นเช้ามาก็คิดว่าเช้าแล้วหรอ สามีจะไปทำงานแล้วหรอ เราต้องอยู่คนเดียวอีกแล้วหรอ คือเรามาอยู่ กทม.เราก็ไม่มีญาติไม่มีเพื่อน สังคมหลักคือสามีคนเดียว แต่..สามีกลับถึงบ้าน หน้าเริ่มตึง คิ้วเริ่มงอ เราก็พูดค่ะว่าคุยกับเราบ้าง สนใจเราบ้าง พาไปกินข้าวบ้าง ดูหนังบ้าง เราเหงานะวันๆนั่งคุยกับตัวเอง ถามตัวเองตอบตัวเองเหมือนคนบ้า เอ๊ะหรืออาจจะบ้าแล้วจริง o.O? คำตอบสามีคือ จะให้คุยอะไรล่ะ / ทำไมจะไม่สนใจ / จะกินอะไรที่ไหนก็เหมือนกันแหละ เว่อร์ /อยากไปไหนก็ไปเองเลย -..- แล้วเรามีสามีไว้เพื่ออะไรฟร่ะ เห็นครอบครัวคนอื่นเขาดูมีความสุข พากันไปเที่ยว ส่วนครอบครัวเรานอนดูหนังอยู่บ้านค่ะ เคยพูดในสิ่งที่เราต้องการ พูดในสิ่งที่เรารู้สึก เขาก็เฉย ไม่ปรับปรุงอะไรทั้งนั้น แถมบอกกับเราว่า ผมก็เป็นของผมแบบนี้แหละ อ้าว ! แล้วที่ผ่านมาที่เคยคุยกันไว้ล่ะ
ไหงเป็นมาพูดยั่งงี้ นอกจากจะไม่ปรับตัวแล้วยังจะให้เราทนกับกมลสันดานอีกหรอ หลายๆเรื่องหลายๆอย่างที่เราน้อยใจแต่ไม่อยากพูดแล้ว เพราะมันก็เหมือนเดิม สะสมความน้อยใจเอาไว้จนแน่นไปหมด ถ้าเอาความน้อยใจไปแลกเป็นเงินได้ดิฉันคงเป็นเศรษฐีไปแล้ว
เมื่อคืนสามีพูดว่า อยากให้ทำอะไรก็พูด อยากได้ก็พูด จะได้ทำถูก เรานอนหันหลังให้ตอบไปว่า จะให้พูดอะไรอีก พูดซ้ำๆซากๆมากี่รอบแล้ว เคยทำมั้ย เราบอกว่าวันหยุดอยากไปเที่ยว ไปกินข้าว เคยทำมั้ย แค่คุณจะคุยกับเราดีๆสักวันยังไม่เคยทำให้เลย มันยากมากหรือไง ? คำตอบของสามี โอ้ยยเยอะ!ก็ผมไม่ชอบไปไหนอะ _/|\_ แล้วคุณสามีจะพูดทำไมคะ ยิ่งนับวันยิ่งไม่ใช่ หรือเพราะอายุเราต่างกัน หรือเพราะเราเยอะไปจริงๆ สับสนความคิดตีกันไปหมดชอบคิดถึงวันเก่าๆที่เราอยากไปเที่ยวน้ำตก สามีขับมอเตอร์ไซด์พาไป30กว่าโล แดดแรงมาก ไม่มีบ่น ขับพาไปหาหมอตอนประสบอุบัติเหตุขาหักระยะทางเกือบ100โล คนที่ไปเฝ้าเช็ดตัวรวมทั้งเช็ดอย่างอื่นด้วย คนๆนั้นตายจากเราไปตอนไหน ตอนนี้กลับมา ตจว.ทบทวนทุกอย่าง จะกลับไป กทม.อีกมั้ย หรือจะอยู่กับพ่อแม่ที่บ้านที่เรามีความสุข หาคำตอบให้ตัวไม่ได้เลย รักความดีของเขาถึงจะน้อยใจก็ทิ้งเขาไม่ลง
เหมือนจะเข้าใจตัวเอง แต่ไม่เข้าใจตัวเอง แล้วคนอื่นจะเข้าใจมั้ยนะT/\T
เอาจริงๆ เราเยอะเกินไปหรอคะ
กระทู้แรกในชีวิต ผิดตรงไหนแนะนำได้เลยค่ะ
ถ้าเนื้อหาวนไปวนมา ต้องขออภัยด้วยเนื่องจากไม่มีสมาธิ เรียบเรียงไม่ถูก ความคิดตีกันวุ่นวายไปหมด
ขอบคุณค่ะ _/|\_
ชีวิตคู่ของฉันกำลังจะพังเพราะความที่เราต่างกันสุดขั้ว T.,T
คือเรากับสามีอยู่ด้วยกันมา7ปี ปีแรกๆก็รักกันดีค่ะ เอาอกเอาใจกันดี นานๆไปความหวานที่เคยมีมันหนีไปตายตอนไหนก็ไม่รู้ .. กว่าจะรู้ก็ตอนที่เริ่มเหงาทั้งๆที่มีสามีอยู่ข้างๆ คืออยู่ข้างๆจริงๆนะคะ ข้างบนอะไรเดี๋ยวนี้ไม่เคยขึ้น สงสัยเดี๋ยวนี้เป็นโรคกลัวความสูง แอร๊ยย!!
เข้าเรื่องกันดีกว่าค่ะ คือคู่ของเรามันมีความต่างกันมากอย่างชัดเจน คือ เราชอบดื่มชอบเที่ยว เขาไม่ชอบค่ะ อ่ะโอเค เราชอบเปิดหูเปิดตาชอบไปเที่ยวที่นั่นที่นี่ แต่สามีเฉยๆขนาดบอกว่าเราอยากไปจังยังฟังเฉยๆเลยค่ะ เราเป็นคนคุยเก่งนะ แต่สามีไม่ค่อยพูด เราเป็นคนตรงๆคิดอะไรยังไงเราพูดค่ะ เราชอบแต่งตัวสวยๆ สามีไม่ชอบแต่งตัวเลย คือเอาง่ายๆ เขากับเราต่างกันทุกๆเรื่องเลย เราก็คุยกันว่าต่างฝ่ายต่างปรับคนละครึ่งละกัน..หลายปีผ่านไป จนถึงวันนี้เพิ่งรู้สึกว่า อ้าว! มันไม่เหมือนที่คุยกันไว้นี่หว่า มันกลายเป็นฉันที่ปรับอยู่เดียว ปรับจนไม่เหลือความเป็นตัวเอง เป็นใครก็ไม่รู้ที่ตื่นเช้ามาก็คิดว่าเช้าแล้วหรอ สามีจะไปทำงานแล้วหรอ เราต้องอยู่คนเดียวอีกแล้วหรอ คือเรามาอยู่ กทม.เราก็ไม่มีญาติไม่มีเพื่อน สังคมหลักคือสามีคนเดียว แต่..สามีกลับถึงบ้าน หน้าเริ่มตึง คิ้วเริ่มงอ เราก็พูดค่ะว่าคุยกับเราบ้าง สนใจเราบ้าง พาไปกินข้าวบ้าง ดูหนังบ้าง เราเหงานะวันๆนั่งคุยกับตัวเอง ถามตัวเองตอบตัวเองเหมือนคนบ้า เอ๊ะหรืออาจจะบ้าแล้วจริง o.O? คำตอบสามีคือ จะให้คุยอะไรล่ะ / ทำไมจะไม่สนใจ / จะกินอะไรที่ไหนก็เหมือนกันแหละ เว่อร์ /อยากไปไหนก็ไปเองเลย -..- แล้วเรามีสามีไว้เพื่ออะไรฟร่ะ เห็นครอบครัวคนอื่นเขาดูมีความสุข พากันไปเที่ยว ส่วนครอบครัวเรานอนดูหนังอยู่บ้านค่ะ เคยพูดในสิ่งที่เราต้องการ พูดในสิ่งที่เรารู้สึก เขาก็เฉย ไม่ปรับปรุงอะไรทั้งนั้น แถมบอกกับเราว่า ผมก็เป็นของผมแบบนี้แหละ อ้าว ! แล้วที่ผ่านมาที่เคยคุยกันไว้ล่ะ
ไหงเป็นมาพูดยั่งงี้ นอกจากจะไม่ปรับตัวแล้วยังจะให้เราทนกับกมลสันดานอีกหรอ หลายๆเรื่องหลายๆอย่างที่เราน้อยใจแต่ไม่อยากพูดแล้ว เพราะมันก็เหมือนเดิม สะสมความน้อยใจเอาไว้จนแน่นไปหมด ถ้าเอาความน้อยใจไปแลกเป็นเงินได้ดิฉันคงเป็นเศรษฐีไปแล้ว
เมื่อคืนสามีพูดว่า อยากให้ทำอะไรก็พูด อยากได้ก็พูด จะได้ทำถูก เรานอนหันหลังให้ตอบไปว่า จะให้พูดอะไรอีก พูดซ้ำๆซากๆมากี่รอบแล้ว เคยทำมั้ย เราบอกว่าวันหยุดอยากไปเที่ยว ไปกินข้าว เคยทำมั้ย แค่คุณจะคุยกับเราดีๆสักวันยังไม่เคยทำให้เลย มันยากมากหรือไง ? คำตอบของสามี โอ้ยยเยอะ!ก็ผมไม่ชอบไปไหนอะ _/|\_ แล้วคุณสามีจะพูดทำไมคะ ยิ่งนับวันยิ่งไม่ใช่ หรือเพราะอายุเราต่างกัน หรือเพราะเราเยอะไปจริงๆ สับสนความคิดตีกันไปหมดชอบคิดถึงวันเก่าๆที่เราอยากไปเที่ยวน้ำตก สามีขับมอเตอร์ไซด์พาไป30กว่าโล แดดแรงมาก ไม่มีบ่น ขับพาไปหาหมอตอนประสบอุบัติเหตุขาหักระยะทางเกือบ100โล คนที่ไปเฝ้าเช็ดตัวรวมทั้งเช็ดอย่างอื่นด้วย คนๆนั้นตายจากเราไปตอนไหน ตอนนี้กลับมา ตจว.ทบทวนทุกอย่าง จะกลับไป กทม.อีกมั้ย หรือจะอยู่กับพ่อแม่ที่บ้านที่เรามีความสุข หาคำตอบให้ตัวไม่ได้เลย รักความดีของเขาถึงจะน้อยใจก็ทิ้งเขาไม่ลง
เหมือนจะเข้าใจตัวเอง แต่ไม่เข้าใจตัวเอง แล้วคนอื่นจะเข้าใจมั้ยนะT/\T
เอาจริงๆ เราเยอะเกินไปหรอคะ
กระทู้แรกในชีวิต ผิดตรงไหนแนะนำได้เลยค่ะ
ถ้าเนื้อหาวนไปวนมา ต้องขออภัยด้วยเนื่องจากไม่มีสมาธิ เรียบเรียงไม่ถูก ความคิดตีกันวุ่นวายไปหมด
ขอบคุณค่ะ _/|\_