ตามหัวข้อกระทู้เลยค่ะ 555555 ไม่จริงจังนะแค่มาถามเฉยๆ
เป็นธรรมดาของวัยรุ่นทั่วไปที่จะมีความรักความชอบไม่ว่ารุ้นน้อง เพื่อน หรือว่ารุ่นพี่
สำหรับความรักที่ผู้หญิงมีให้ต่อผู้ชายสำหรับคนอื่นเริ่มเมื่อไหร่ไม่รู้สำหรับเรามันเริ่มตั้งแต่ป.6 [ไวเกินไปรึป่าวเนี่ย 555555]
เราเรียนอยู่โรงเรียนศาสนาคริสต์ตั้งแต่อนุบาลถึงป.6เลย และเค้าก็ย้ายเข้ามาตอนป.6 (ถ้าจำไม่ผิด) เค้าอยู่ห้อง3 เราอยู่ห้อง 1
ความรู้สึกชอบนี้ไม่รู้เริ่มตั้งแต่เมื่อไหร่ รู้ตัวอีกทีก็ชอบไปแล้วอ่ะ เค้าน่ารักเค้าเรียนเก่ง เราเรียนพิเศษคณิตศาสตร์ด้วยกันทุกเย็นเลย ครูที่สอนพิเศษคือครูประจำชั้นของเค้า พอตกเย็นเราก็ต้องเดินจากห้องเราไปห้องเค้าเพื่อเรียนพิเศษ เวลาเห็นเค้ายิ้ม เวลาเค้าโดนเพื่อนแกล้ง เค้าน่ารัก มองแล้วมีความสุขอ่ะ >///< เราแอบมองเค้าทุกวันเค้าก็ไม่รู้หรอกนะ ก็แค่แอบชอบชอบแบบเด็กๆอ่ะเนาะ บางวันก็อยากเห็นหน้า ขอครูเข้าห้องน้ำเพื่อผ่านห้องเค้าไป (จินตนาการว่าน้องน้ำวิ่งป่านหน้าห้องพี่โชนเลยโมเม้นต์เดียวกัน #เรื่องสิ่งเล็กๆที่เรียกว่ารัก > <) จนจบป.6 ต่างคนก็ต่างแยกย้ายกันไป เราก็อยู่ในจังหวัดบ้านเกิดเหมือนเดิม มารู้ข่าวทีหลังจากเพื่อนเค้าว่า เค้าย้ายไปเรียนอยู่กรุงเทพ และเรียนเก่งอีกต่างหาก ต่างจากเราเลย สอบเข้าม.1 เกือบอยู่ห้องท้ายๆ เออไม่เป็นไรหรอกแค่แอบชอบเฉยๆอะเนาะ ตอนนั้นก็ยังเด็ก เวลาผ่านไปจนขึ้นม.3 อ้าววววววว เค้าย้ายกลับมาจ้า ดีใจอ่ะ ด้วยความที่เป็นม.3 ไงก็จะรู้จักกันเกือบหมด ข่าวคราวก็มา เค้ามีแฟน เราก็แค่คนแอบชอบจะทำไรได้อ่ะเนาะ ก้ลืมๆไป จนแบบว่า เค้าเลิกกับแฟนเก่า มีแฟนใหม่ แบบนี้มาเกือบปีก็ไม่ได้คิดอะไรมากหรอกมันพีคตรง เลิกกับแฟนใหม่เสร็จมาเป็นแฟนกับคนใกล้เราอ่ะสิ โอ้โห ทำตัวไม่ถูกเลย ชอบก็ชอบนะ แต่คนที่เค้าชอบก็เพื่อนเรารึป่าววะ เฮ้ออออ ทำได้แอบมองอยู่ห่างๆ เวลาก็ผ่านไป แต่ในความโชคร้ายก็ยังมีความโชคดีอยู่ ในวันที่มีทัศนศึกษาของชั้นปี แต่ละห้องจะได้ไปแต่ละที่ไม่เหมือนกัน แต่เค้าเลือกที่จะย้ายมาทัศนศึกษากับห้องเรา เพราะแฟนเค้าอยู่ห้องเราไง เอ้อออ ดีไปอีก เราไปกาญจนบุรี ไปหลายที่เลยแต่ความทรงจำของเราคือได้ถ่ายรูปหมู่ตรงป้ายน้ำตกเอราวัณแต่ที่ดีใจคือเราได้อยู่ร่วมเฟรมเดียวกับเค้า แต่มีสิ่งหนึ่งที่เค้าทำไว้เป้นเรื่องเดียวที่เราไม่เคยลืมคือปวดฉี่จ้า ปวดฉี่กันทั้งคู่เลยแล้วประเด็นรถเราไม่จอดเพราะไม่มีปั้ม มีห้องน้ำบนรถห้องเดียว เอาละสิ เกิดการแย่งห้องน้ำกันเกิดขึ้น "ผุ้ชายต้องให้ผู้หญิงเข้าก่อนสิ" "แต่เค้าขอก่อนเค้าเข้าแปบเดียว" เกี่ยงกันไปมาสุดท้ายเราก็ยอมให้เค้าเข้าก่อน ไม่เป็นไรเราทนได้ (กัดฟันพูดและบิดไปมา 55555) รถก็วิ่งไปเรื่อยๆ เค้าเข้าห้องน้ำเสร็จเราก็แบบ...เอ้อ เราได้เข้าสักที พอเข้าไปเท่านั้นแหละกำลังนั่งปลดเบา เอา เอเห้ ติดไฟแดงจ้าาา ติดนานด้วย ผ้าม่านไม่มีกั้น เป็นกระจกใสคนนอกมองเข้ามาได้ ไอ้ข้างนอกก็วัยรุ่นด้วยไงหันมาอีก นี่ผู้หญิงก็อายสิ เอาหน้ามุดนู่นมุดนี่ไม่ให้เห็น คิดในใจ เมื่อไหร่จะไฟเขียวนานเหลือเกิน และแล้วไฟก็เขียว ขอบคุณพระเจ้าาาา มันเป็นโมเมนต์ที่ไม่มีวันลืมจริงๆ ขอบคุณจากความเป็นสุภาพบุรุษ หราาาาาา แต่ก็ทำให้เราหยุดยิ้มไม่ได้จริงๆ (นึกแล้วก็คิดถึง)
------------*
พอช่วงสองปีสุดท้ายของการเรียนมัธยม เพื่อนๆก็เริ่มหาที่ติวกัน ติวนู้นติวนี้ เรียนนู้นเรียนนี้สารพัด เราเลือกที่จะติวอังกฤษกับคณิต คณิตก็ปล่อยไปไม่มีอะไร แต่วิชาอังกฤษนี่สิ เราเรียนกับครูท่านหนึ่งซึ่งเป็นญาติกับเพื่อนเรา แล้ววววว ก็น่าจะรู้จักกับพ่อแม่ของคนที่เราชอบด้วย (พีคไปอีก รู้จักันอีกแล้วหรอ) เค้าก็เลยมาเรียนพิเศษด้วย ฟินสิ จากที่ไม่อยากมาเรียนพิเศษ ก็อยากมาทุกวันซะงั้นอ่ะ 555555 เวลาก็ผ่านไป ผ่านไป ม.6 ถึงวันที่ทุกคนมีที่เรียนคิดแล้วก็แบบ ต้องแยกย้ายกันเรียนอีกแล้วสินะ เค้าก็ได้เลือกเรียนที่เชียงใหม่ คณะที่ผู้ชายเยอะๆเป็นคณะที่ผู้หญิงหลายๆหมายปอง ส่วนเราหรอก็เลือกเรียนมหาฯลัยแถวภาคเหนือตอนล่างเนี่ยแหละ มาถึงวันปัจฉิมทุกคนต่างถือดอกไม้มาให้คนนู้นคนนี้ เราก็ซื้อของไปให้เพื่อนบ้าง ซื้อกุหลาบขาวไปมัดนึงใหญ่ๆกะจะเอาไปให้เพื่อนในห้องคนละดอก สุดท้ายเดินเพลินไม่ได้ให้ใครเลย ยังเหลือครบทุกดอก เอาละสิให้ใครดีน้าาาาาาาา ฮ่าาๆๆ ปีท้ายแล้วและไม่รู้จะเจอกันอีกเมื่อไหร่ ก็เลยตัดสินใจให้คนที่เราแอบชอบตั้งแต่ป.6 เนี่ยแหละ (แต่ฝากเพื่อนไปให้นะไม่กล้าไปให้เอง) เพื่อนๆก็ยุกันจัง เชียร์กันจริงว่า ทำไมไม่ให้เอง บอกไปเลยว่าชอบตอนนี้มันก็โสดแล้วนะ เราก็เรียนจบมัธยมกันแล้วนะ จะได้เจอกันอีกเมื่อไหร่ก็ไม่รู้ เราก็บอกไม่กล้าปล่อยให้เป็นสถานะแอบชอบไปแหละดีแล้ว (แต่เราก็แอบเสียใจเล็กๆทำไมใจยังกล้าไม่พอ) พอมาถึงช่วงท้ายของวันที่เราจะต้องร้องเพลงอำลากัน ล้อมกันเป็นวงกลมหนาๆเพื่อนก็เบียดเราให้ได้อยู่ใกล้เค้าสุดชีวิต เราก็โอเค ใกล้แค่นี้ก็ดีแค่ไหนแล้ว 5555555 เวลาเสียงเพลงมันดังขึ้นมันทำให้รู้สึกว่าเราต้องแยกย้ายกันไปเรียนอีกแล้วหรอ เฮ้ออออออ จะได้กลับมาเจอกันอีกเมื่อไหร่ก็ไม่รู้
*** และเราก็ต่างแยกย้ายกันไปเรียนสิ่งที่แต่ละคนเลือกไว้ ***
ปล.1 เรามักจะคุยกันปีละครั้ง - สุขสันต์วันเกิดนะแก - *วันเกิดเราใกล้ๆกันเลยแกไม่เคยมาเบิร์ดเดย์เค้าหรอกแต่เค้าเบิร์ดเดย์แกทุกปีไม่เคยลืม
ปล.2 แฟนปัจจุบันของแกตั้งแต่เริ่มขึ้นมหาฯลัยก็เพื่อนในโรงเรียนเก่าอยู่ดี คบกันมา 2 ปีกว่าแล้วขอให้มีความสุขนะ ^^
ปล.3 ความรู้สึกที่มีให้ก็ยังเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน
.
9 ปีจากรักเล็กๆของเด็กประถม
เป็นธรรมดาของวัยรุ่นทั่วไปที่จะมีความรักความชอบไม่ว่ารุ้นน้อง เพื่อน หรือว่ารุ่นพี่
สำหรับความรักที่ผู้หญิงมีให้ต่อผู้ชายสำหรับคนอื่นเริ่มเมื่อไหร่ไม่รู้สำหรับเรามันเริ่มตั้งแต่ป.6 [ไวเกินไปรึป่าวเนี่ย 555555]
เราเรียนอยู่โรงเรียนศาสนาคริสต์ตั้งแต่อนุบาลถึงป.6เลย และเค้าก็ย้ายเข้ามาตอนป.6 (ถ้าจำไม่ผิด) เค้าอยู่ห้อง3 เราอยู่ห้อง 1
ความรู้สึกชอบนี้ไม่รู้เริ่มตั้งแต่เมื่อไหร่ รู้ตัวอีกทีก็ชอบไปแล้วอ่ะ เค้าน่ารักเค้าเรียนเก่ง เราเรียนพิเศษคณิตศาสตร์ด้วยกันทุกเย็นเลย ครูที่สอนพิเศษคือครูประจำชั้นของเค้า พอตกเย็นเราก็ต้องเดินจากห้องเราไปห้องเค้าเพื่อเรียนพิเศษ เวลาเห็นเค้ายิ้ม เวลาเค้าโดนเพื่อนแกล้ง เค้าน่ารัก มองแล้วมีความสุขอ่ะ >///< เราแอบมองเค้าทุกวันเค้าก็ไม่รู้หรอกนะ ก็แค่แอบชอบชอบแบบเด็กๆอ่ะเนาะ บางวันก็อยากเห็นหน้า ขอครูเข้าห้องน้ำเพื่อผ่านห้องเค้าไป (จินตนาการว่าน้องน้ำวิ่งป่านหน้าห้องพี่โชนเลยโมเม้นต์เดียวกัน #เรื่องสิ่งเล็กๆที่เรียกว่ารัก > <) จนจบป.6 ต่างคนก็ต่างแยกย้ายกันไป เราก็อยู่ในจังหวัดบ้านเกิดเหมือนเดิม มารู้ข่าวทีหลังจากเพื่อนเค้าว่า เค้าย้ายไปเรียนอยู่กรุงเทพ และเรียนเก่งอีกต่างหาก ต่างจากเราเลย สอบเข้าม.1 เกือบอยู่ห้องท้ายๆ เออไม่เป็นไรหรอกแค่แอบชอบเฉยๆอะเนาะ ตอนนั้นก็ยังเด็ก เวลาผ่านไปจนขึ้นม.3 อ้าววววววว เค้าย้ายกลับมาจ้า ดีใจอ่ะ ด้วยความที่เป็นม.3 ไงก็จะรู้จักกันเกือบหมด ข่าวคราวก็มา เค้ามีแฟน เราก็แค่คนแอบชอบจะทำไรได้อ่ะเนาะ ก้ลืมๆไป จนแบบว่า เค้าเลิกกับแฟนเก่า มีแฟนใหม่ แบบนี้มาเกือบปีก็ไม่ได้คิดอะไรมากหรอกมันพีคตรง เลิกกับแฟนใหม่เสร็จมาเป็นแฟนกับคนใกล้เราอ่ะสิ โอ้โห ทำตัวไม่ถูกเลย ชอบก็ชอบนะ แต่คนที่เค้าชอบก็เพื่อนเรารึป่าววะ เฮ้ออออ ทำได้แอบมองอยู่ห่างๆ เวลาก็ผ่านไป แต่ในความโชคร้ายก็ยังมีความโชคดีอยู่ ในวันที่มีทัศนศึกษาของชั้นปี แต่ละห้องจะได้ไปแต่ละที่ไม่เหมือนกัน แต่เค้าเลือกที่จะย้ายมาทัศนศึกษากับห้องเรา เพราะแฟนเค้าอยู่ห้องเราไง เอ้อออ ดีไปอีก เราไปกาญจนบุรี ไปหลายที่เลยแต่ความทรงจำของเราคือได้ถ่ายรูปหมู่ตรงป้ายน้ำตกเอราวัณแต่ที่ดีใจคือเราได้อยู่ร่วมเฟรมเดียวกับเค้า แต่มีสิ่งหนึ่งที่เค้าทำไว้เป้นเรื่องเดียวที่เราไม่เคยลืมคือปวดฉี่จ้า ปวดฉี่กันทั้งคู่เลยแล้วประเด็นรถเราไม่จอดเพราะไม่มีปั้ม มีห้องน้ำบนรถห้องเดียว เอาละสิ เกิดการแย่งห้องน้ำกันเกิดขึ้น "ผุ้ชายต้องให้ผู้หญิงเข้าก่อนสิ" "แต่เค้าขอก่อนเค้าเข้าแปบเดียว" เกี่ยงกันไปมาสุดท้ายเราก็ยอมให้เค้าเข้าก่อน ไม่เป็นไรเราทนได้ (กัดฟันพูดและบิดไปมา 55555) รถก็วิ่งไปเรื่อยๆ เค้าเข้าห้องน้ำเสร็จเราก็แบบ...เอ้อ เราได้เข้าสักที พอเข้าไปเท่านั้นแหละกำลังนั่งปลดเบา เอา เอเห้ ติดไฟแดงจ้าาา ติดนานด้วย ผ้าม่านไม่มีกั้น เป็นกระจกใสคนนอกมองเข้ามาได้ ไอ้ข้างนอกก็วัยรุ่นด้วยไงหันมาอีก นี่ผู้หญิงก็อายสิ เอาหน้ามุดนู่นมุดนี่ไม่ให้เห็น คิดในใจ เมื่อไหร่จะไฟเขียวนานเหลือเกิน และแล้วไฟก็เขียว ขอบคุณพระเจ้าาาา มันเป็นโมเมนต์ที่ไม่มีวันลืมจริงๆ ขอบคุณจากความเป็นสุภาพบุรุษ หราาาาาา แต่ก็ทำให้เราหยุดยิ้มไม่ได้จริงๆ (นึกแล้วก็คิดถึง)
------------*
พอช่วงสองปีสุดท้ายของการเรียนมัธยม เพื่อนๆก็เริ่มหาที่ติวกัน ติวนู้นติวนี้ เรียนนู้นเรียนนี้สารพัด เราเลือกที่จะติวอังกฤษกับคณิต คณิตก็ปล่อยไปไม่มีอะไร แต่วิชาอังกฤษนี่สิ เราเรียนกับครูท่านหนึ่งซึ่งเป็นญาติกับเพื่อนเรา แล้ววววว ก็น่าจะรู้จักกับพ่อแม่ของคนที่เราชอบด้วย (พีคไปอีก รู้จักันอีกแล้วหรอ) เค้าก็เลยมาเรียนพิเศษด้วย ฟินสิ จากที่ไม่อยากมาเรียนพิเศษ ก็อยากมาทุกวันซะงั้นอ่ะ 555555 เวลาก็ผ่านไป ผ่านไป ม.6 ถึงวันที่ทุกคนมีที่เรียนคิดแล้วก็แบบ ต้องแยกย้ายกันเรียนอีกแล้วสินะ เค้าก็ได้เลือกเรียนที่เชียงใหม่ คณะที่ผู้ชายเยอะๆเป็นคณะที่ผู้หญิงหลายๆหมายปอง ส่วนเราหรอก็เลือกเรียนมหาฯลัยแถวภาคเหนือตอนล่างเนี่ยแหละ มาถึงวันปัจฉิมทุกคนต่างถือดอกไม้มาให้คนนู้นคนนี้ เราก็ซื้อของไปให้เพื่อนบ้าง ซื้อกุหลาบขาวไปมัดนึงใหญ่ๆกะจะเอาไปให้เพื่อนในห้องคนละดอก สุดท้ายเดินเพลินไม่ได้ให้ใครเลย ยังเหลือครบทุกดอก เอาละสิให้ใครดีน้าาาาาาาา ฮ่าาๆๆ ปีท้ายแล้วและไม่รู้จะเจอกันอีกเมื่อไหร่ ก็เลยตัดสินใจให้คนที่เราแอบชอบตั้งแต่ป.6 เนี่ยแหละ (แต่ฝากเพื่อนไปให้นะไม่กล้าไปให้เอง) เพื่อนๆก็ยุกันจัง เชียร์กันจริงว่า ทำไมไม่ให้เอง บอกไปเลยว่าชอบตอนนี้มันก็โสดแล้วนะ เราก็เรียนจบมัธยมกันแล้วนะ จะได้เจอกันอีกเมื่อไหร่ก็ไม่รู้ เราก็บอกไม่กล้าปล่อยให้เป็นสถานะแอบชอบไปแหละดีแล้ว (แต่เราก็แอบเสียใจเล็กๆทำไมใจยังกล้าไม่พอ) พอมาถึงช่วงท้ายของวันที่เราจะต้องร้องเพลงอำลากัน ล้อมกันเป็นวงกลมหนาๆเพื่อนก็เบียดเราให้ได้อยู่ใกล้เค้าสุดชีวิต เราก็โอเค ใกล้แค่นี้ก็ดีแค่ไหนแล้ว 5555555 เวลาเสียงเพลงมันดังขึ้นมันทำให้รู้สึกว่าเราต้องแยกย้ายกันไปเรียนอีกแล้วหรอ เฮ้ออออออ จะได้กลับมาเจอกันอีกเมื่อไหร่ก็ไม่รู้
*** และเราก็ต่างแยกย้ายกันไปเรียนสิ่งที่แต่ละคนเลือกไว้ ***
ปล.1 เรามักจะคุยกันปีละครั้ง - สุขสันต์วันเกิดนะแก - *วันเกิดเราใกล้ๆกันเลยแกไม่เคยมาเบิร์ดเดย์เค้าหรอกแต่เค้าเบิร์ดเดย์แกทุกปีไม่เคยลืม
ปล.2 แฟนปัจจุบันของแกตั้งแต่เริ่มขึ้นมหาฯลัยก็เพื่อนในโรงเรียนเก่าอยู่ดี คบกันมา 2 ปีกว่าแล้วขอให้มีความสุขนะ ^^
ปล.3 ความรู้สึกที่มีให้ก็ยังเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน
.