คือตามหัวขอกระทู้เลยค่ะ เป็นคนที่ไม่อยากออกไปเที่ยวไหนตามประสาวัยรุ่นเพราะไม่อยากขอเงินพ่อเเม่ เกรงใจท่าน
ส่วนตัวเป็นคนชอบเข้าสังคมนะ ชอบเจอผู้คน ชอบเจออะไรใหม่ๆ
เห็นคนนั้นคนนี้ไปเที่ยวนู้นนี้ ไปกินนี่นั่นตามประสาวัยรุ่นทั่วไป
ถ่ายรูปลงโซเชี่ยลว่าเอออยู่นี่นะ มากินนี่นะ อันนี่อร่อยมาก ที่นั่นสวยมาก
ก็อยากลองไปดูบ้าง อยากไปกินดูบ้าง อยากมีสีสันในชีวิตบ้าง
เเต่พอมานึกดีๆ ถ้าเราขอเงินพ่อเเม่ไปเที่ยว ไปกิน ในขณะที่เรามีความสุข สนุกเเต่พ่อเเม่กลับทำงานหนัก
ก็เลยรู้สึกไม่ไปไหนดีกว่า อยากประหยัดช่วยท่าน เเต่ก็นะวัยรุ่นนี่นาก็มีลองขอท่านดูบ้างว่าวันนี้ขอไปเที่ยวกับเพื่อนนะ ท่านก็จะถามกลับมาตลอดทุกครั้งว่า ไปทำไม ไอ่เราก็ไม่รู้จะบอกท่านว่าอะไร เลยบอกว่าขอไปเที่ยวเฉยๆ อยากไปเที่ยวกับเพื่อนบ้าง ท่านก็ตอบกลับมาว่า จะไปทำไม ในใจก็รู้ละว่าท่านไม่อยากให้ไป ก็เลยจบด้วยการไม่ไป ซึ่งก็เซ็งนะ เเต่ประมาณว่า ก็พ่อเเม่กูเป็นเเบบเนี่ยเเหละให้ทำไงอ่ะ ก็อยูบ้านไปเถอะ เห้อ~

เป็นเเบบนี้มา 20 ปี จนบางทีก็รู้สึกว่าชีวิตไม่สนุกเลย ไม่มีสีสัน ไม่ได้ทำหรือลองอะไรใหม่ๆ
เหมือนตัวเองเป็นวัยรุ่นที่ไม่มีอะไรเลย ตื่นมาเจอเเต่บ้าน อยู่ในห้อง เล่นโซเชี่ยล เป็นเเบบนี้ทั้งวันเเละทุกวัน มันเบื่อนะเบื่อมากๆด้วย

จะมีได้ไปเที่ยวก็เวลาสอบเสร็จ ประมาณว่าเอ้ยวันนี้สอบวันสุดท้ายเเล้วเพื่อนไปเที่ยวกัน เเค่นี้ เเค่นี้จริงๆ

ที่บ้านก็ไม่ค่อยพาไปไหนเพราะพ่อเเม่ไม่ชอบไปเที่ยว จะมีก็เเต่ไปกินข้าวใกล้ๆบ้าน 2 ครั้ง/ปี

ส่วนนอกนั่นถ้าไม่นับไปเรียนก็คืออยู่บ้านตลอดตั้งเเต่เด็กจนตอนนี้จะ 21 ปีเเล้วค่ะ เห้อ~