สวัสดีครับ ผมชื่อเอ อายุ 20
ผมมีลูกก่อนวัยครับกับผู้หญิงคนหนึ่ง ได้แต่งงานมาอยู่ด้วยกันที่บ้านของฝ่ายหญิงเรียนด้วย
ฝ่ายหญิงจะเลี้ยงลูก และขายของซึ่งผมเรียน และก็ เลี้ยงลูกมั้ง ผ่านไปได้ ปีกว่าๆ ครับผมกับเธอเริ่มมีปากเสียงกัน
มาขึ้นๆๆ จนความอดทนทั้งคู่ มันถึงจุดสูงสุดแล้วครับ ผมโดนเธอไล่ออกมาจากบ้านโดยหอบเสื้อผ้ามาเองทั้งหมด
หอบครับกระเป๋าซักใบยังไม่ให้ผมใส่เสื้อผ้ามาเลย ไล่เหมือนหมูหมา ผมมาอยู่กับเพื่อนที่หอ แต่ไปเรียนและทำงานตามปกติ
ส่วนลูก แม่ผมยังส่งเงินช่วยค่านมตลอดนะครับ จนวันหนึ่งผมกลับมาคบกันอีก แต่ความรู้สึกมันแบบคือ ถ้าถามผมว่าผมรักมั้ยมันรักนะครับ
แต่ ความรู้สึกมันเสียไปแล้ว เห็นหน้าลูกผมสงสารมาก ก็ลองคบมาซักพักนะครับ จนวันนี้ผมเบื่อ ความรู้สึกที่ครึ่งๆกลางๆ
เลยตัดสินใจ เลิกกับเธอเพราะความรู้สึกผมมันแย่มากๆเลยนะครับเวลาอยู่กับเขา