แค่โพส แค่แชร์ก็มีความสุขแล้ว......
ทุกวันนี้ปฏิเสธไม่ได้เลยว่า Social มีอิทธิพลต่อคนเรามาก เวลารู้สึกไม่ไพอใจหรืออยากจะระบายอะไรก็ไม่พูดออกมาตรงๆ แต่จะเน้นการโพสในโลก ของ Social มากกว่า เราก็เป็นอีกคนนึง ที่ชอบแบบนั้นเหมือนกัน แต่ของเราอยากจะเน้นไปทางระบายหรือการเล่าเรื่องออกมาเป็นตัวหนังสือมากกว่า เราเป็นคนนึงที่ชอบเพ้อฝัน บางครั้งก็มโน (ถึงขั้นอาการหนัก) อยากทำโน่น นี่ นั่น ฝันอยากทำหลายๆอย่าง ถึงแม้ว่ามันจะเป็นความก็ตามเถอะแต่เรายังเชื่อว่าสักวันหนึ่งฝันของเราจะเป็นจริง เราเชื่ออย่างนั้น
ในหลายๆครั้งที่ได้มาอ่านในพันทิป รู้สึกชอบเกี่ยวกับการเล่าเรื่อง แชร์ประสบการณ์ชีวิต และหลายๆๆของแต่ละบุคคล และกะทู้ที่เราชอบเข้ามาอ่านบ่อยที่สุด คือ กะทู้ "ไกลบ้าน" ทำไมนะเหรอ ก็เพราะความฝันของเราคือการทำงานและเรียนต่างประเทศ คือคิดว่าชีวิตสักครั้งหนึ่งขอเถอะ ขอได้ไปใช้ชีวิตต่างแดนสักครั้ง คือบางครั้งการนั่งอ่าน แล้วก็มีหลายคนบอกว่าลำบากๆ แต่ต่อจะให้อ่านแค่ไหน คนอื่นว่ามันไม่ดีเท่าประเทศไทยหรอก เราก็ยังไม่เชื่อหรอกเพราะใจเรายังอยากรู้อยากลองอยู่ดี และในทุกๆครั้ง ที่เราได้รับแรงกระตุ้นในเรื่องนี้ เราก็จะชอบเข้าไปหาข้อมูล การเดินทาง ค่าใช้จ่ายและความเป็นอยู่ในประเทศที่เราอยากไป "ออสเตรเลีย" ด้วยที่เป็นประเทศที่หน้าอยู่ระดับต้นๆของโลก และมีชื่อเสียงในเรื่องของระบบการศึกษา ชีวิตเป็นอยู่ และระบบของเศรษฐกิจ อีกอย่างไม่ไกลจากประเทศไทยมากเท่าไหร่ ยิ่งอยากทำให้เราอยากไปมากขึ้น จุดประสงค์หลักของการอยากไปที่นี่นะเหรอ อยากพัฒนาด้านภาษาและอยากทำงานด้วยเรียนด้วย เราว่าถ้าหากเราได้ไปจริงๆนะ เรราจะตั้งใจและอดทนทำทุกอย่างให้ดีอย่างที่สุด และกลับมาต่อยอดให้ได้ คืออยา่างน้อยการไปใช้ชีวิตที่นั่นจะได้ไม่สูญเปล่า
แล้วปัจจุบันละ ....ความฝันนั้นใกล้มาถึงยัง ตอนนี้ถ้าถามว่าใจอะ เกินร้อยแล้วแหละ แต่อาจจะยังไม่พร้อมทางด้านการเงิน และเคลียร์ในหลายๆเรื่องให้ลงตัวซะก่อน เพราะถ้าไปอย่างน้อยก็ไม่ได้เป็นภาระของครอบครัว ที่เรามาเขียนและเล่าเกียวกับความคิดของเราลงในพันทิป เพราะบางครั้งก็แค่อยากระบาย อยากเล่าออกมาเป็นตัวหนังสือ มันก็เหมือนกับการเขียนไดอารี่นั่นแหละ แค่ได่เล่ามันก็รู้สึกดีละ การเล่าโดยที่ไม่ต้องการคำตอบ แล้ววันหลังก็กลับมานั่งย้อยอ่านดูว่าตัวเองได้เขียนอะไรไปบ้าง และได้รู้ว่าในช่วงเวลานั้นตัวเองรู้สึกอย่างไร หรือนึกคิดอะไรอยู่ ไม่แน่นะเผื่อนานไปเรามานั่งเปิดอ่าน ตอนนั้นเราอาจจะทำความฝันของเราสำเร็จแล้วก็ได้ .........เล่าไว้เพื่อเตือนตัวเอง เดินตามฝัน
บางครั้งการอธิบายออกมาเป็นตัวหนังสือ ......รู้สึกดีกว่าการพูดออกเสียง
ทุกวันนี้ปฏิเสธไม่ได้เลยว่า Social มีอิทธิพลต่อคนเรามาก เวลารู้สึกไม่ไพอใจหรืออยากจะระบายอะไรก็ไม่พูดออกมาตรงๆ แต่จะเน้นการโพสในโลก ของ Social มากกว่า เราก็เป็นอีกคนนึง ที่ชอบแบบนั้นเหมือนกัน แต่ของเราอยากจะเน้นไปทางระบายหรือการเล่าเรื่องออกมาเป็นตัวหนังสือมากกว่า เราเป็นคนนึงที่ชอบเพ้อฝัน บางครั้งก็มโน (ถึงขั้นอาการหนัก) อยากทำโน่น นี่ นั่น ฝันอยากทำหลายๆอย่าง ถึงแม้ว่ามันจะเป็นความก็ตามเถอะแต่เรายังเชื่อว่าสักวันหนึ่งฝันของเราจะเป็นจริง เราเชื่ออย่างนั้น
ในหลายๆครั้งที่ได้มาอ่านในพันทิป รู้สึกชอบเกี่ยวกับการเล่าเรื่อง แชร์ประสบการณ์ชีวิต และหลายๆๆของแต่ละบุคคล และกะทู้ที่เราชอบเข้ามาอ่านบ่อยที่สุด คือ กะทู้ "ไกลบ้าน" ทำไมนะเหรอ ก็เพราะความฝันของเราคือการทำงานและเรียนต่างประเทศ คือคิดว่าชีวิตสักครั้งหนึ่งขอเถอะ ขอได้ไปใช้ชีวิตต่างแดนสักครั้ง คือบางครั้งการนั่งอ่าน แล้วก็มีหลายคนบอกว่าลำบากๆ แต่ต่อจะให้อ่านแค่ไหน คนอื่นว่ามันไม่ดีเท่าประเทศไทยหรอก เราก็ยังไม่เชื่อหรอกเพราะใจเรายังอยากรู้อยากลองอยู่ดี และในทุกๆครั้ง ที่เราได้รับแรงกระตุ้นในเรื่องนี้ เราก็จะชอบเข้าไปหาข้อมูล การเดินทาง ค่าใช้จ่ายและความเป็นอยู่ในประเทศที่เราอยากไป "ออสเตรเลีย" ด้วยที่เป็นประเทศที่หน้าอยู่ระดับต้นๆของโลก และมีชื่อเสียงในเรื่องของระบบการศึกษา ชีวิตเป็นอยู่ และระบบของเศรษฐกิจ อีกอย่างไม่ไกลจากประเทศไทยมากเท่าไหร่ ยิ่งอยากทำให้เราอยากไปมากขึ้น จุดประสงค์หลักของการอยากไปที่นี่นะเหรอ อยากพัฒนาด้านภาษาและอยากทำงานด้วยเรียนด้วย เราว่าถ้าหากเราได้ไปจริงๆนะ เรราจะตั้งใจและอดทนทำทุกอย่างให้ดีอย่างที่สุด และกลับมาต่อยอดให้ได้ คืออยา่างน้อยการไปใช้ชีวิตที่นั่นจะได้ไม่สูญเปล่า
แล้วปัจจุบันละ ....ความฝันนั้นใกล้มาถึงยัง ตอนนี้ถ้าถามว่าใจอะ เกินร้อยแล้วแหละ แต่อาจจะยังไม่พร้อมทางด้านการเงิน และเคลียร์ในหลายๆเรื่องให้ลงตัวซะก่อน เพราะถ้าไปอย่างน้อยก็ไม่ได้เป็นภาระของครอบครัว ที่เรามาเขียนและเล่าเกียวกับความคิดของเราลงในพันทิป เพราะบางครั้งก็แค่อยากระบาย อยากเล่าออกมาเป็นตัวหนังสือ มันก็เหมือนกับการเขียนไดอารี่นั่นแหละ แค่ได่เล่ามันก็รู้สึกดีละ การเล่าโดยที่ไม่ต้องการคำตอบ แล้ววันหลังก็กลับมานั่งย้อยอ่านดูว่าตัวเองได้เขียนอะไรไปบ้าง และได้รู้ว่าในช่วงเวลานั้นตัวเองรู้สึกอย่างไร หรือนึกคิดอะไรอยู่ ไม่แน่นะเผื่อนานไปเรามานั่งเปิดอ่าน ตอนนั้นเราอาจจะทำความฝันของเราสำเร็จแล้วก็ได้ .........เล่าไว้เพื่อเตือนตัวเอง เดินตามฝัน