เรื่องมันเกิดเมื่อวันที่20 ธันวาคม 2559 เป็นวันเกิดของเราเอง มันคือวันปกติที่ไม่เคยได้รับอะไรจากใครเลย เราคิดว่าแค่คำอวยพรก็มากเกินพอแล้วแหละ แต่แล้วแฟนคนปัจจุบันของเราเขาจัดเซอร์ไพรท์ให้เรา เอาเค้กมาอวยพรเอาของขวัญมาให้ แต่เรากลับเย็นชาใส่ เราทำเหมือนไม่สนใจ เราทำเหมือนไม่ได้ดีใจ หลังจากวันนั้นเราก็ได้แต่ขอโทษและบอกว่าเราสำนึกผิด อเอาแต่บอกว่าเราเสียใจ เรายอมให้เขาเย็นชาใส่เรามาสองวันเราพยายามพูดดีด้วยเพื่อให้เขารู้สึกดี
เราไม่อยากให้เขาได้รับรู้ถึงเรื่องก่อนวันเกิดของเรา พ่อเราท่านไม่ยอมรับเรื่องที่เราคบกับผู้หญิง เราก็ไม่เคยบอกท่านเรื่องเราเป็นเบี้ยน แต่คืนก่อนวันเกิดของเรา พ่อบอกว่าไม่ว่าเราจะคบอยู่กับใคร เขาดีกับเราแค่ไหน และไม่ว่าเราจะรักเขาแค่ไหนพ่อบอกให้เลิกเด็ดขาดไปเลย ซึ่งเราเครียดมาก เพราาะพ่อบอกเราว่าพ่อจะไม่ยอมให้มีความสุขกับอะไรผิดๆแบบนี้แน่ๆ เราคิดว่าเราอยากจะคุยกับแฟนในคืนวันเกิดเรา ตอนแรกเราตัดสินใจว่าจะเลิก แต่เมื่อเราเห็นหน้าเขา มันทำให้เรารู้สึกว่าเขาคือความสุขของเราจริงๆ แต่เรื่องที่พ่อพูดก็ยังกวนใจเรา ทำให้เรายิ้มไม่ออกเลนแม้แต่น้อย ตอนเรารับของจากแฟนเราก็ได้แต่บอกให้เขารีบและพูดจารุนแรงใส่เขา เราจงใจให้เขาเกลียดเรา เราจะได้ตัดใจง่าย แต่ไม่เลยคืนนั้นเขาดูเสียใจมากและเป็นครั้งแรกที่เราทำเขาร้องไห้เพราะเรา ตอนนั้นเราสติหลุดมากๆเรารู้สึกว่าเราไม่อยากทิ้งเขาแล้ว เราก็ทนเห็นเขาเสียใจโดยไม่มีเราไม่ได้หรอก แต่ในเมื่อเราทำผิดไปแล้ว ความรู้สึกแฟนก็เสียไปแล้ว เราทำได้แค่ให้เวลากับแฟน เพราะแฟนขอเวลาอยู่กับตัวเอง เราเข้าใจ และเราจะรอ
และวันสองวันนี้เราก็ไม่ได้โทรคุยกับแฟนเลย ช่วงเช้าเราก็ไม่ได้จับโทรศัพท์บ่อยด้วยเพราะเราไม่ได้คุยกับแฟนเราก็ไม่อยากคุยกับใครอีก เราก็แอบเขาไปดูแชทแฟนบ่อยๆว่าแฟนเราดีขึ้นบ้างยัง อะไรทำให้แฟนแย่ลงบ้างมั้ย เพราะแฟนเราก็ต้องไปบ่นกับเพื่อนของแฟนเรา จะหาว่าเรา
ก็ได้ แต่เราเป็นห่วงง้ะ555
เราไม่ได้อยากให้แฟนรู้เรื่องนี้หรอกเพราะเรากลัวแฟนคิดมาก แต่ช่วงนี้พ่อเราท่านอารมณ์ขึ้นๆลงๆ ตอนนี้ก็ดีขึ้นบ้างแล้ว พอท่านเห็นเราไม่ค่อยคุยโทรศัพท์ก็ไม่ค่อยยุ่งกับเราเท่าไหร่
ถ้าเราได้บ่นกับแฟนแล้วแฟนเข้าใจก็คงจะดี
ถ้าแฟนรู้ก็ดีสิ
เราไม่อยากให้เขาได้รับรู้ถึงเรื่องก่อนวันเกิดของเรา พ่อเราท่านไม่ยอมรับเรื่องที่เราคบกับผู้หญิง เราก็ไม่เคยบอกท่านเรื่องเราเป็นเบี้ยน แต่คืนก่อนวันเกิดของเรา พ่อบอกว่าไม่ว่าเราจะคบอยู่กับใคร เขาดีกับเราแค่ไหน และไม่ว่าเราจะรักเขาแค่ไหนพ่อบอกให้เลิกเด็ดขาดไปเลย ซึ่งเราเครียดมาก เพราาะพ่อบอกเราว่าพ่อจะไม่ยอมให้มีความสุขกับอะไรผิดๆแบบนี้แน่ๆ เราคิดว่าเราอยากจะคุยกับแฟนในคืนวันเกิดเรา ตอนแรกเราตัดสินใจว่าจะเลิก แต่เมื่อเราเห็นหน้าเขา มันทำให้เรารู้สึกว่าเขาคือความสุขของเราจริงๆ แต่เรื่องที่พ่อพูดก็ยังกวนใจเรา ทำให้เรายิ้มไม่ออกเลนแม้แต่น้อย ตอนเรารับของจากแฟนเราก็ได้แต่บอกให้เขารีบและพูดจารุนแรงใส่เขา เราจงใจให้เขาเกลียดเรา เราจะได้ตัดใจง่าย แต่ไม่เลยคืนนั้นเขาดูเสียใจมากและเป็นครั้งแรกที่เราทำเขาร้องไห้เพราะเรา ตอนนั้นเราสติหลุดมากๆเรารู้สึกว่าเราไม่อยากทิ้งเขาแล้ว เราก็ทนเห็นเขาเสียใจโดยไม่มีเราไม่ได้หรอก แต่ในเมื่อเราทำผิดไปแล้ว ความรู้สึกแฟนก็เสียไปแล้ว เราทำได้แค่ให้เวลากับแฟน เพราะแฟนขอเวลาอยู่กับตัวเอง เราเข้าใจ และเราจะรอ
และวันสองวันนี้เราก็ไม่ได้โทรคุยกับแฟนเลย ช่วงเช้าเราก็ไม่ได้จับโทรศัพท์บ่อยด้วยเพราะเราไม่ได้คุยกับแฟนเราก็ไม่อยากคุยกับใครอีก เราก็แอบเขาไปดูแชทแฟนบ่อยๆว่าแฟนเราดีขึ้นบ้างยัง อะไรทำให้แฟนแย่ลงบ้างมั้ย เพราะแฟนเราก็ต้องไปบ่นกับเพื่อนของแฟนเรา จะหาว่าเรา
เราไม่ได้อยากให้แฟนรู้เรื่องนี้หรอกเพราะเรากลัวแฟนคิดมาก แต่ช่วงนี้พ่อเราท่านอารมณ์ขึ้นๆลงๆ ตอนนี้ก็ดีขึ้นบ้างแล้ว พอท่านเห็นเราไม่ค่อยคุยโทรศัพท์ก็ไม่ค่อยยุ่งกับเราเท่าไหร่
ถ้าเราได้บ่นกับแฟนแล้วแฟนเข้าใจก็คงจะดี