เป็นผู้ชายที่ซักผ้า ทำกับข้าว ทำงานบ้านให้แฟนทุกอย่าง มันก็ดีนะครับ แต่....

โดยดั้งเดิมเราเป็นคนชอบทำอะไรแบบนี้อยู่แล้วด้วย ถามว่าภูมิใจมั้ยที่ได้ทำ ก็ภูมิใจนะ เพราะทำมาตั้งแต่เด็ก

พอมีแฟนก็ทำให้แฟน แรกๆก็ดีครับ เขาภูมิใจในตัวเรา เหมือนราวกับว่าเรานั้นเป็นเทวดาลงมาเกิดเลยทีเดียว

พอระยะเวลานั้นได้ผ่านเลยไปหลายๆปี การกระทำทุกอย่างของผมนั้น เธอเริ่มชินเสียแล้ว ความรู้สึกของเธอนั้นไม่ยินดียินร้ายเวลาที่ผมทำงานบ้านจนเหนื่อย

ในช่วงนี้ ความภูมิใจที่ผมได้ทำอะไรให้แฟนนั้นยังเหมือนเดิม แต่รู้สึกความภูมิใจของเธอนั้นลดลงไปซะแล้ว เหลือเพียงแต่ความเฉยๆ

เวลาเราเริ่มรู้สึกเหนื่อยก็บ่นซักหน่อย คำตอบที่สะท้อนกลับมาคือ "ก็มันเรื่องปกติ ใครๆเขาก็ทำกัน" เป็นคำพูดที่เธอนั้นพูดย้อนกลับมาทุกครั้ง

ในฐานะ ผู้ชายคนหนึ่ง อยากจะมาระบายว่า การที่เราทำอะไรเพื่อใครสักคนมันต้องใช้ความทุ่มเทนะครับ ทำไมเราต้องทำให้ถึงขนาดนี้ ถ้าไม่ใช่คำว่า รัก


ถูกรึเปล่าครับ  ทุกวันนี้มันน้อยใจนะครับ แต่ไม่กล้าบอกตรงๆ เลยมาลงเวป พันทิปนี่แหละครับ  ฉลองloginอายุครบ11ปีซะเลย T_T