คือเรื่องมีอยู่ว่า...
ผมไปที่ทำงานตอนเช้า แล้วเจอพี่เค้านั่งที่โต๊ะก็เลยโม้กัน แล้วก็มีการแลกLineกัน ประมาณเดือนกรกฏาคม59 ก็คุยทักกันตามปกติ จนสามารถพูดคุยเรื่องส่วนตัวกันได้
ลึกๆแล้วผมก็รู้ว่าพี่เค้ามีแฟนแล้ว แต่เป็นทอม จนมาวันหนึ่งผมก็เลยถามพี่เค้าตรงๆว่าพี่มีแฟนรึยัง พี่เค้าบอกว่ามีแล้ว แต่เป็นทอม
จนกระทั่ง มีช่วงหนึ่งผมไม่ตอบพี่เค้าเลย จนพี่เค้าบอกมาว่าถ้าไม่ตอบก็อยู่คนเดียวต่อไปไม่ต้องคุยกันแล้ว
เมื่อเจอประโยคนี้เข้าไป ผมถึงกับจุกเลย ก็หลังจากนั้นผมก็คุยกับพี่เค้าทุกวัน
มีช่วงหนึ่งผมขอพบเจอพี่เค้า โดยไปทานข้าวด้วยกัน ขอจับมือ โอบไหล่ เดินห้างด้วยกัน จนทำให้ผมรู้สึกดีกับพี่เค้า มีความผูกพัน เพราะเป็นคนที่ผมคุยนานที่สุด และเป็นผู้หญิงคนแรกที่ผมสามารถจับมือเดินไปด้วยกัน จนบางครั้งพี่เค้าอายเพราะอายุเราต่างกันเกือบ10ปี ที่เดินจับมือไปไหนมาไหนด้วยกัน
ส่วนข้อเสียของผมคือ ชอบคิดมาก ขี้น้อยใจ โทรตามโทรจิก จนบางครั้งรู้สึกว่าตัวเองงี่เง่ามากๆ จนทำให้พี่เค้ารำคาญในความงี่เง่าของผม เรื่องที่น้อยใจคือ เค้าต้องแอบๆคุย เพราะพี่เค้ายังมีแฟนอยู่ ซึ่งตอนแรกผมก็บอกว่าเข้าใจแต่การกระทำมันสวนทางกัน จนกระทั่งผมโดนพี่เค้าว่าเรื่องโทรจิก ผมก็เลยปรับปรุงตัวเอง แล้วกลับมามองตนเองว่าเราคือใคร? มีสถานะอะไร?
จนผมเริ่มไม่โวยวาย คิดมากให้น้อยลง พยายามเข้าใจพี่เค้า แล้วให้แอบๆคบกัน รอให้ถึงเวลาที่พี่เค้าคิดว่าผู้ชายคนนี้จะไม่ทำให้เธอเสียใจเป็นครั้งที่2
จนมาถึง...วันที่ผมไม่อยากให้มันเกิดขึ้นก็เกิดขึ้นกับผม คือพี่เค้าโทรมาขอยุติความสัมพันธ์ที่เป็นอยู่ โดยให้เหตุผลที่ว่าเรามันต่างกัน lifestyleก็ต่างกันแล้ว แล้วก็อยากเปิดทางให้คนดีๆเข้ามาในชีวิตผม อย่ามาเสียเวลากับพี่เลย
ผมก็เสียใจมากๆ 5555 แต่ทำไงได้พี่เค้าขอยุติเพียงทำนี้ ร้องขอ อ้อนวอนก็เท่านั้น ผมก็เลยต้องตัดใจจากพี่เค้า
ผมพยายามหากิจกรรมทำ เพื่อไม่ให้คิดมาก เช่นทำงานบ้าน ทำกับข้าว ดูทีวี ฯลฯ แต่เมื่อเราหยุดกิจกรรมเหล่านี้ความคิดมันก็ยังวนเวียนถึงพี่เค้าตลอดเวลา
ผมรู้ว่าการทำแบบนี้มันผิดมากๆ แต่ก็ยังจะทำ เห้อออออ เหนื่อย
ผมควรจะรอพี่เค้าไหม? ควรจะทำใจไหม? หรือตื้อต่อไป?
ปล.เขียนเป็นครั้งแรก อาจจะไม่ดีเท่าที่ควร แต่ก็ขอมาระบายในนี้หล่ะกัน
ยอมรักว่าแอบเป็นชู้ทางใจ วอนอย่าด่าเยอะ เพราะผมรู้สึกดีกับพี่เค้ามากๆ
ไปชอบพี่คนหนึ่ง ที่มีแฟนเป็นทอม
ผมไปที่ทำงานตอนเช้า แล้วเจอพี่เค้านั่งที่โต๊ะก็เลยโม้กัน แล้วก็มีการแลกLineกัน ประมาณเดือนกรกฏาคม59 ก็คุยทักกันตามปกติ จนสามารถพูดคุยเรื่องส่วนตัวกันได้
ลึกๆแล้วผมก็รู้ว่าพี่เค้ามีแฟนแล้ว แต่เป็นทอม จนมาวันหนึ่งผมก็เลยถามพี่เค้าตรงๆว่าพี่มีแฟนรึยัง พี่เค้าบอกว่ามีแล้ว แต่เป็นทอม
จนกระทั่ง มีช่วงหนึ่งผมไม่ตอบพี่เค้าเลย จนพี่เค้าบอกมาว่าถ้าไม่ตอบก็อยู่คนเดียวต่อไปไม่ต้องคุยกันแล้ว
เมื่อเจอประโยคนี้เข้าไป ผมถึงกับจุกเลย ก็หลังจากนั้นผมก็คุยกับพี่เค้าทุกวัน
มีช่วงหนึ่งผมขอพบเจอพี่เค้า โดยไปทานข้าวด้วยกัน ขอจับมือ โอบไหล่ เดินห้างด้วยกัน จนทำให้ผมรู้สึกดีกับพี่เค้า มีความผูกพัน เพราะเป็นคนที่ผมคุยนานที่สุด และเป็นผู้หญิงคนแรกที่ผมสามารถจับมือเดินไปด้วยกัน จนบางครั้งพี่เค้าอายเพราะอายุเราต่างกันเกือบ10ปี ที่เดินจับมือไปไหนมาไหนด้วยกัน
ส่วนข้อเสียของผมคือ ชอบคิดมาก ขี้น้อยใจ โทรตามโทรจิก จนบางครั้งรู้สึกว่าตัวเองงี่เง่ามากๆ จนทำให้พี่เค้ารำคาญในความงี่เง่าของผม เรื่องที่น้อยใจคือ เค้าต้องแอบๆคุย เพราะพี่เค้ายังมีแฟนอยู่ ซึ่งตอนแรกผมก็บอกว่าเข้าใจแต่การกระทำมันสวนทางกัน จนกระทั่งผมโดนพี่เค้าว่าเรื่องโทรจิก ผมก็เลยปรับปรุงตัวเอง แล้วกลับมามองตนเองว่าเราคือใคร? มีสถานะอะไร?
จนผมเริ่มไม่โวยวาย คิดมากให้น้อยลง พยายามเข้าใจพี่เค้า แล้วให้แอบๆคบกัน รอให้ถึงเวลาที่พี่เค้าคิดว่าผู้ชายคนนี้จะไม่ทำให้เธอเสียใจเป็นครั้งที่2
จนมาถึง...วันที่ผมไม่อยากให้มันเกิดขึ้นก็เกิดขึ้นกับผม คือพี่เค้าโทรมาขอยุติความสัมพันธ์ที่เป็นอยู่ โดยให้เหตุผลที่ว่าเรามันต่างกัน lifestyleก็ต่างกันแล้ว แล้วก็อยากเปิดทางให้คนดีๆเข้ามาในชีวิตผม อย่ามาเสียเวลากับพี่เลย
ผมก็เสียใจมากๆ 5555 แต่ทำไงได้พี่เค้าขอยุติเพียงทำนี้ ร้องขอ อ้อนวอนก็เท่านั้น ผมก็เลยต้องตัดใจจากพี่เค้า
ผมพยายามหากิจกรรมทำ เพื่อไม่ให้คิดมาก เช่นทำงานบ้าน ทำกับข้าว ดูทีวี ฯลฯ แต่เมื่อเราหยุดกิจกรรมเหล่านี้ความคิดมันก็ยังวนเวียนถึงพี่เค้าตลอดเวลา
ผมรู้ว่าการทำแบบนี้มันผิดมากๆ แต่ก็ยังจะทำ เห้อออออ เหนื่อย
ผมควรจะรอพี่เค้าไหม? ควรจะทำใจไหม? หรือตื้อต่อไป?
ปล.เขียนเป็นครั้งแรก อาจจะไม่ดีเท่าที่ควร แต่ก็ขอมาระบายในนี้หล่ะกัน
ยอมรักว่าแอบเป็นชู้ทางใจ วอนอย่าด่าเยอะ เพราะผมรู้สึกดีกับพี่เค้ามากๆ