สวัสดีค่ะ นี่เป็นกระทู้แรกที่เราตั้ง/แนะนำตัวตามฟอร์มนิดนึง ฮา ปกติเข้ามาส่องมู้รีวิวที่เที่ยวอย่างเดียว
อะแฮ่ม เริ่มคร่าวๆคือเราเป็นลูกคนเดียวค่ะ ปัจจุบันอายุจะ 30 แล้ว ทำงานกับครอบครัว มีธุระกิจส่วนตัวเล็กๆค่ะ มีพ่อเป็นลูกคนกลาง แม่เป็นลูกคนเล็กค่ะ
แม่เราเป็นคนเก่ง ทำงานดีไม่มีที่ติค่ะ คนรู้จักแม่ทุกคน(รวมถึงเพื่อนๆเรา) มองแม่เป็นนางฟ้า ใจดี โอบอ้อมอารี น่ารัก มีรัศมีบริ๊งๆค่ะ เวลาเพื่อนชมทีนี่เราได้แต่ปลงแล้วกลอกตาเป็นเลขแปดเลยค่ะ ฮา เพราะตอนแม่เราอยู่กับคนในครอบครัวคือตรงข้ามกับข้างบนเลยค่ะ ฮา
แม่เราจะอารมณ์ร้าย ทำพลาดก็ตวาดทันที ใจร้อนเป็นไฟค่ะ แค่เราฟังไม่ถนัดถามซ้ำก็โมโหขึ้นเลยค่ะ สมัยเด็กนี่ไม่ค้องพูดถึง อูย โดนตลอดค่ะ เดชมีดบินงี้ ฝ่ามือพิฆาตงี้ รถสยองงี้ ทีนี้พอโตขึ้นเราก็มีลีลาหลบหลีกมากขึ้นค่ะ ฮา เลยไม่ค่อยโดนอารมณ์แม่เท่าไหร่
จนห่างหายจากที่บ้านไป 4 ปีเพราะไปเรียนม.ไกลบ้าน แล้วก็หลงคารมพ่อกลับบ้านมาทำธุรกิจกับที่บ้านค่ะ
โอ้ยคุณคะ ทำได้นี่อยากจอไทม์แมชชีนย้อนเวลาไปเตือนตัวเองค่ะ อย่ากลับบ้านเลยเอ็ง
เอ้าก็กลับมาแล้วละค่ะ แม่เราปัจจุบันกลายเป็นสว. อารมณ์หงุดหงิดกว่าเก่าค่ะ คือหงุดหงิดง่ายจนเรานึกอยากทำรายการเรียลลิตี้ ไลฟ์วิทกระทิงค่ะ คือแค่หายใจผิดจังหวะก็โมโหเรา ทำสวนเหนื่อยมาเราอ้าปากจะบอกว่ามีน้ำเย็น โอ้ยระเบิดลงค่ะคุณ เละกันไป แล้วบางทีเราก็ทำงานพลาดค่ะ หลุดงี้แม่เราก็จะสามารถขุดคุณงามความดีที่เราเคยทำพลาดมาสาธยายได้ เอ่อ มีอัพเดทตลอดด้วยค่ะคุณ ที่ค่อนข้างฝังใจเราคือไม่ว่าอะไรแม่เราจะไม่เคยขอโทษเราเลย แม่เราจะพูดแค่ว่า เออ ครั้งนี้แกถูกก็แล้วไป อย่าให้ผิดแล้วกัน เห้ออออออ
เจอแบบนี้ไม่นับรวมอีกสามชีวิตที่บ้านที่มีนิสัยคล้ายๆกันนะคะ 55
สุดท้ายเราก็ไปหาหมอค่ะ /วกกลับมาเข้าประเด็นแล้ว แหะๆ คลินิกจิตเวชรพ.ดังในจังหวัดค่ะ ก็หาหมอแรกรับยามากิน แล้วก็ลืมนัดยุ่งไม่ได้ไป ปีนี้เลยเพิ่งกละบไปหาหมออีกครั้งค่ะ เป็นหมอผญ.ไม่ค่อยให้เราพูดเท่าไหร่มีประเด็นชัดเจนถามตรงๆฉับไวจบภายใน 10 นาทีไม่รวมเวลาคอยหน้าห้อง แต่ปรับยาแล้วดีขึ้นค่ะ
ส่วนตัวไม่อยากกินยาเท่าไหร่ เพราะยากี่ตัวๆก็ทำให้คลื่นไส้เวียนหัวทรมานเชียวค่ะ เราทำร้านค้าต้องเจอหน้าลค.ดีลงานทั้งวันแบบนี้เลยไม่โอเท่าไหร่ค่ะ
เลยอยากถามว่ามีวิธีอะไรให้เราปลงบ้างไหมคะ ให้เลิกคิดฟุ้งซ่านก็ได้
ทุกวันนี้คิดมากสุดๆไปเลยค่ะ กลัวคนกลัวสังคม
ที่เห็นชัดคือเราจะคอยสังเกตอารมณ์คนรอบตัวตลอด เงียบไปไม่พอใจหรือเปล่า ส่ายหน้าเบาๆนี่คือเคืองแล้วใช่ไหม เราต้องพูดอะไรให้สถานการณ์มันดีขึ้นไหม บางทีเราไม่รู้เรื่องเราก็ออกปากว่าเออเราผิดเอง ทำเอง ลืมเองบ่อยๆไม่ให้บรรยากาศเสียอะค่ะ เลยเป็นว่าอะไรพลาดทุกคนจะเห็นเราเป็นเป้าหมายแรกค่ะ/ลูกจ้างที่ร้านที่อาวุโสกว่าเราก็เช่นกัน เห่ออ แล้วก็เลิกไม่ได้ซะด้วยสิคะ
ทุกวันนี้เราคิดฆ่าตัวตายบ่อยๆค่ะ คิดว่าเราไม่มีอะไรผูกพันกับที่ตรงนี้ซักอย่างจะตายเมื่อไหร่ก็ได้ไม่ได้อาวรณ์อะไร
ถึงไม่มีเราพ่อกับแม่ก็มีเงินเยอะแยะอยู่ได้สบายๆค่ะ เราเคยลองหนนึงกินพาราไปหลายสิบเม็ด ผลคือหลังจากนั้นเป็นไข้จะกินพาราทีไรมันพะอืดพะอมจะอ้วกอยู่ทุกทีค่ะ 55 นอกนั้นคือเราพยายามหาวิธีที่ไม่ลำบากคนอื่น
ห้ามหัวเราะนะคะ ฮา คือจะโดดตึกก็เกรงใจคนผ่านไปผ่านมาจะได้หลอนกัน จะโดดให้รถไฟชน เดี๋ยวรถไฟดีเลย์ลำบากอีก ทำนองนี้ค่ะ 55
ส่วนอารมณ์ตอนนี้ เราเป็นพวกถ้ากินกาแฟหรือคาเฟอีนหัวใจจะเต้นเร็วรู้สึกลัลล๊า เราเลยซัดโฮกกาแฟค่ะ แต่ความรู้สึกพะอืดพะอมจะตามมาด้วยค่ะ ไม่ค่อยสวยเท่าไหร่แต่ก็ทำให้เราไม่หมกมุ่น ไม่อยากร้องไห้ ให้เราฉีกยิ้มหลอนๆติดหน้าได้ค่ะ แต่ถ้าลงได้คิดแล้วก็จะคิดวนไม่หยุด คิดแล้วคิดอีก บางทีนั่งเฉยๆก็ร้องไห้ออกมาค่ะ
ยังไงรบกวนขอคำแนะนำด้วยนะคะ
มีปัญหากับแม่หนักมากอยากรบกวนขอคำแนะนำค่ะ
อะแฮ่ม เริ่มคร่าวๆคือเราเป็นลูกคนเดียวค่ะ ปัจจุบันอายุจะ 30 แล้ว ทำงานกับครอบครัว มีธุระกิจส่วนตัวเล็กๆค่ะ มีพ่อเป็นลูกคนกลาง แม่เป็นลูกคนเล็กค่ะ
แม่เราเป็นคนเก่ง ทำงานดีไม่มีที่ติค่ะ คนรู้จักแม่ทุกคน(รวมถึงเพื่อนๆเรา) มองแม่เป็นนางฟ้า ใจดี โอบอ้อมอารี น่ารัก มีรัศมีบริ๊งๆค่ะ เวลาเพื่อนชมทีนี่เราได้แต่ปลงแล้วกลอกตาเป็นเลขแปดเลยค่ะ ฮา เพราะตอนแม่เราอยู่กับคนในครอบครัวคือตรงข้ามกับข้างบนเลยค่ะ ฮา
แม่เราจะอารมณ์ร้าย ทำพลาดก็ตวาดทันที ใจร้อนเป็นไฟค่ะ แค่เราฟังไม่ถนัดถามซ้ำก็โมโหขึ้นเลยค่ะ สมัยเด็กนี่ไม่ค้องพูดถึง อูย โดนตลอดค่ะ เดชมีดบินงี้ ฝ่ามือพิฆาตงี้ รถสยองงี้ ทีนี้พอโตขึ้นเราก็มีลีลาหลบหลีกมากขึ้นค่ะ ฮา เลยไม่ค่อยโดนอารมณ์แม่เท่าไหร่
จนห่างหายจากที่บ้านไป 4 ปีเพราะไปเรียนม.ไกลบ้าน แล้วก็หลงคารมพ่อกลับบ้านมาทำธุรกิจกับที่บ้านค่ะ
โอ้ยคุณคะ ทำได้นี่อยากจอไทม์แมชชีนย้อนเวลาไปเตือนตัวเองค่ะ อย่ากลับบ้านเลยเอ็ง
เอ้าก็กลับมาแล้วละค่ะ แม่เราปัจจุบันกลายเป็นสว. อารมณ์หงุดหงิดกว่าเก่าค่ะ คือหงุดหงิดง่ายจนเรานึกอยากทำรายการเรียลลิตี้ ไลฟ์วิทกระทิงค่ะ คือแค่หายใจผิดจังหวะก็โมโหเรา ทำสวนเหนื่อยมาเราอ้าปากจะบอกว่ามีน้ำเย็น โอ้ยระเบิดลงค่ะคุณ เละกันไป แล้วบางทีเราก็ทำงานพลาดค่ะ หลุดงี้แม่เราก็จะสามารถขุดคุณงามความดีที่เราเคยทำพลาดมาสาธยายได้ เอ่อ มีอัพเดทตลอดด้วยค่ะคุณ ที่ค่อนข้างฝังใจเราคือไม่ว่าอะไรแม่เราจะไม่เคยขอโทษเราเลย แม่เราจะพูดแค่ว่า เออ ครั้งนี้แกถูกก็แล้วไป อย่าให้ผิดแล้วกัน เห้ออออออ
เจอแบบนี้ไม่นับรวมอีกสามชีวิตที่บ้านที่มีนิสัยคล้ายๆกันนะคะ 55
สุดท้ายเราก็ไปหาหมอค่ะ /วกกลับมาเข้าประเด็นแล้ว แหะๆ คลินิกจิตเวชรพ.ดังในจังหวัดค่ะ ก็หาหมอแรกรับยามากิน แล้วก็ลืมนัดยุ่งไม่ได้ไป ปีนี้เลยเพิ่งกละบไปหาหมออีกครั้งค่ะ เป็นหมอผญ.ไม่ค่อยให้เราพูดเท่าไหร่มีประเด็นชัดเจนถามตรงๆฉับไวจบภายใน 10 นาทีไม่รวมเวลาคอยหน้าห้อง แต่ปรับยาแล้วดีขึ้นค่ะ
ส่วนตัวไม่อยากกินยาเท่าไหร่ เพราะยากี่ตัวๆก็ทำให้คลื่นไส้เวียนหัวทรมานเชียวค่ะ เราทำร้านค้าต้องเจอหน้าลค.ดีลงานทั้งวันแบบนี้เลยไม่โอเท่าไหร่ค่ะ
เลยอยากถามว่ามีวิธีอะไรให้เราปลงบ้างไหมคะ ให้เลิกคิดฟุ้งซ่านก็ได้
ทุกวันนี้คิดมากสุดๆไปเลยค่ะ กลัวคนกลัวสังคม
ที่เห็นชัดคือเราจะคอยสังเกตอารมณ์คนรอบตัวตลอด เงียบไปไม่พอใจหรือเปล่า ส่ายหน้าเบาๆนี่คือเคืองแล้วใช่ไหม เราต้องพูดอะไรให้สถานการณ์มันดีขึ้นไหม บางทีเราไม่รู้เรื่องเราก็ออกปากว่าเออเราผิดเอง ทำเอง ลืมเองบ่อยๆไม่ให้บรรยากาศเสียอะค่ะ เลยเป็นว่าอะไรพลาดทุกคนจะเห็นเราเป็นเป้าหมายแรกค่ะ/ลูกจ้างที่ร้านที่อาวุโสกว่าเราก็เช่นกัน เห่ออ แล้วก็เลิกไม่ได้ซะด้วยสิคะ
ทุกวันนี้เราคิดฆ่าตัวตายบ่อยๆค่ะ คิดว่าเราไม่มีอะไรผูกพันกับที่ตรงนี้ซักอย่างจะตายเมื่อไหร่ก็ได้ไม่ได้อาวรณ์อะไร
ถึงไม่มีเราพ่อกับแม่ก็มีเงินเยอะแยะอยู่ได้สบายๆค่ะ เราเคยลองหนนึงกินพาราไปหลายสิบเม็ด ผลคือหลังจากนั้นเป็นไข้จะกินพาราทีไรมันพะอืดพะอมจะอ้วกอยู่ทุกทีค่ะ 55 นอกนั้นคือเราพยายามหาวิธีที่ไม่ลำบากคนอื่น
ห้ามหัวเราะนะคะ ฮา คือจะโดดตึกก็เกรงใจคนผ่านไปผ่านมาจะได้หลอนกัน จะโดดให้รถไฟชน เดี๋ยวรถไฟดีเลย์ลำบากอีก ทำนองนี้ค่ะ 55
ส่วนอารมณ์ตอนนี้ เราเป็นพวกถ้ากินกาแฟหรือคาเฟอีนหัวใจจะเต้นเร็วรู้สึกลัลล๊า เราเลยซัดโฮกกาแฟค่ะ แต่ความรู้สึกพะอืดพะอมจะตามมาด้วยค่ะ ไม่ค่อยสวยเท่าไหร่แต่ก็ทำให้เราไม่หมกมุ่น ไม่อยากร้องไห้ ให้เราฉีกยิ้มหลอนๆติดหน้าได้ค่ะ แต่ถ้าลงได้คิดแล้วก็จะคิดวนไม่หยุด คิดแล้วคิดอีก บางทีนั่งเฉยๆก็ร้องไห้ออกมาค่ะ
ยังไงรบกวนขอคำแนะนำด้วยนะคะ