ตอนสงครามอินโดจีน การทหารของไทยถือว่าเก่งแค่ไหนครับ

สถานการณ์ตอนนั้น ประเทศอยู่ในช่วงชาตินิยมสุดขีดครับ เลยมีผลกับการรบของทหารโดยตรง

รัฐบาลประสบผลสำเร็จอย่างมากในการใช้ลัทธิชาตินิยมปกครองประเทศ ซึ่งรัฐบาลนำภาวะแบบที่เกิดขึ้นในญี่ปุ่น อิตาลี และเยอรมันมาใช้อย่างได้ผล นักการเมืองและประชาชนไม่มีใครต่อต้านสงคราม หนำซ้ำยังสนับสนุนสงครามเต็มที่ นักเรียนและนักศึกษาเดินขบวนเรียกร้องให้รัฐบาลใช้กำลังบุกยึดดินแดนกลับคืนมาจากเจ้าอาณานิคม

ส่วนทหารที่ถูกหล่อหลอมจากลัทธิชาตินิยมเต็มที่ พร้อมจะสละชีพเพื่อแลกกับเหรียญกล้าหาญและการจารึกชื่อในอนุสาวรีย์ (ไม่ได้พูดเกินจริง)

และเวลารบจริงก็บ้าคลั่งไม่แพ้ทหารญี่ปุ่น เห็นได้จาก ทหารฝรั่งเศสใช้กองพลทหารต่างด้าวเข้ามาประจำการในอินโดจีน ซึ่งเป็นหน่วยทหารที่ขึ้นชื่อเรื่องการรบในเขตอาณานิคมมาก แต่ทหารฝ่ายไทยกลับพนันจำนวนหัวของทหารฝรั่งเศส ไม่รู้สึกหวาดกลัวตามที่ฝรั่งเศสคาดหมาย เห็นได้จากสมรภูมิที่จังหวัดเลย ที่ฝ่ายไทยละลายกองพันทหารต่างด้าวของฝรั่งเศสจนยึดธงชัยเฉลิมพลฝรั่งเศสมาได้ หรือสมรภูมิที่เขมรทหารไทยวิ่งไปตัดรั้วลวดหนามข้าศึกที่กระหน่ำปืนกลใส่แบบคนบ้า โดยยิงล้มลงแต่ก็ลุกขึ้นถอดชุดทหารเหลือแต่เสื้อยันต์วิ่งใส่ปืนกล (เรื่องจริงไม่ใช่นิยาย) หรือการตีหักแนวป้องกันฝรั่งเศสที่ป้อมสำโรงซึ่งเป็นแนวกีดขว้างที่มั่นคงมาก เครื่องบินบรรทุกไทยนับสิบลำกล้าที่จะบรรทุกระเบิดไปถล่มฐานทัพฝรั่งเศสที่สะเตรงตรึง โดยมีเครื่องบินคุ้มกันแค่สองลำ

จะว่าทหารไทยเก่งเพราะฝีมือมันก็ไม่เชิงนัก
แต่เพราะการปลูกฝังลัทธิชาตินิยม เลยมีผลต่อจิตวิทยาของทหารเวลารบมากกว่า (ลัทธิแบบนี้ ญี่ปุ่นพิสูจน์มาแล้ว)