สวัสดีค่ะ ตามชื่อกระทู้เลยเนอะ
เราอยู่ ม.5 ค่ะ แล้วรู้สึกว่านิสัยตอนอยู่กับเพื่อนกับครอบครัวแตกต่างกันเยอะ
อยู่กับเพื่อนเราเป็นคนตลก เพื่อนมองว่าเราใจดี พูดมาก คุยสนุก สังคมเพื่อนของเราแฮปปี้มาก
แต่กับครอบครัวเราค่อนข้างเงียบแต่ไม่ถึงกับไม่พูดไม่จาก็มีบ้างที่พูดคุยกัน
เรื่องตลกๆก็มีแทรกๆมานานๆที
ตอนเราหงุดหงิดโมโหเราชอบไปนั่งร้องไห้คนเดียว บางทีก็เอาเล็บขูดๆกับผนังกับโต๊ะ(ไม่ได้รุนแรงขนาดเล็บฉีกเลือดไหล)
ช่วงอายุ 15 นี่ตอนทะเลาะกับแม่เราก็ตะคอก พอโตขึ้นก็คิดได้ว่าทำแบบนั้นไม่ดีเลย แล้วคิดเองไปว่าในเมื่อยิ่งพูดยิ่งพาลทะเลาะ
งั้นไม่พูดซะจะดีกว่า(นี่คงเป็นเหตุผลที่ทำให้เราไม่ค่อยอยากคุยกับครอบครัว)
ตอนเสียใจเรื่องที่บ้าน เคยมีความคิดอยากฆ่าตัวตายแต่ก็ทำไม่ลง (เคยนั่งมองแม่น้ำแล้วคิดว่าอยากเดินลงไป ตอนข้ามถนนก็เคยคิดว่าลองให้รถชนดีมั้ย)
พูดตามตรงว่ากลัว หลังจากอยู่ในโหมดอารมณ์ปกติก็คิดว่าเห้ยกูเคยคิดแบบนั้นด้วยหรอ
วันไหนที่เรากลับมาบ้านพ่อแม่ก็ชอบทะเลาะกันเฉพาะวันนั้นเสมอซึ่งก็คงเป็นเรื่องบังเอิญ (เราเรียนโรงเรียน ตจว.ค่ะ อยู่หอนอกกลับบ้านเสาร์-อาทิตย์)
จนเราตั้งคำถามกับตัวเองว่า พ่อแม่ไม่สงสารเราหรอ เรากลับบ้านมาเราต้องการที่พักพิง เราอยากได้กำลังใจจากครอบครัว
บางอย่างเราทำได้ไม่ดีเขาก็ด่าก็ว่าเรา แต่บางอย่างที่เราทำแล้วออกมาดีเขาไม่เคยชมเราเลย
ทุกวันนี้เอือมที่บ้านมาก ไม่อยากกลับบ้าน อยู่คนเดียวที่หอสบายใจกว่าเยอะ
เราได้ลองโทรปรึกษาสายด่วนสุขภาพจิตก็รู้สึกดีขึ้น แต่ยังไงเราก็ยังไม่สบายใจ
ชีวิตโดยรวมของเราถือว่าค่อนข้างโอเค เราสนุกกับชีวิตวัยรุ่น เรามีความสุขกับสิ่งที่ชอบ
จะเว้นก็แต่เรื่องครอบครัวที่เราไม่แฮปปี้ (พ่อแม่ก็ดูรักเราดี แต่ความคิดเรากับพวกเขามันสวนทางกัน)
ปัญหาทั้งหมดมาจากครอบครัวและตัวเราเอง ซึ่งหลักๆน่าจะเป็นเราเองที่คิดไม่เหมือนคนอื่น เราควรทำยังไง ควรไปปรึกษาแพทย์มั้ย
แต่บอกก่อนเลยว่าไม่อยากระบายกับครอบครัวเท่าไหร่ เราไม่อยากคุยด้วย
เหมือนครอบครัวเป็นที่ให้เราอาศัยแต่ไม่ใช่ที่พึ่งทางจิตใจของเรา
นี่พิมไปร้องไห้ไป5555555 ขอบคุณที่ฟังเราเล่านะคะ
[ระบาย]เมื่อเด็กอายุ17ปีกลัวว่าจะเป็นโรคจิตอ่อนๆเพราะปัญหาที่บ้าน
เราอยู่ ม.5 ค่ะ แล้วรู้สึกว่านิสัยตอนอยู่กับเพื่อนกับครอบครัวแตกต่างกันเยอะ
อยู่กับเพื่อนเราเป็นคนตลก เพื่อนมองว่าเราใจดี พูดมาก คุยสนุก สังคมเพื่อนของเราแฮปปี้มาก
แต่กับครอบครัวเราค่อนข้างเงียบแต่ไม่ถึงกับไม่พูดไม่จาก็มีบ้างที่พูดคุยกัน
เรื่องตลกๆก็มีแทรกๆมานานๆที
ตอนเราหงุดหงิดโมโหเราชอบไปนั่งร้องไห้คนเดียว บางทีก็เอาเล็บขูดๆกับผนังกับโต๊ะ(ไม่ได้รุนแรงขนาดเล็บฉีกเลือดไหล)
ช่วงอายุ 15 นี่ตอนทะเลาะกับแม่เราก็ตะคอก พอโตขึ้นก็คิดได้ว่าทำแบบนั้นไม่ดีเลย แล้วคิดเองไปว่าในเมื่อยิ่งพูดยิ่งพาลทะเลาะ
งั้นไม่พูดซะจะดีกว่า(นี่คงเป็นเหตุผลที่ทำให้เราไม่ค่อยอยากคุยกับครอบครัว)
ตอนเสียใจเรื่องที่บ้าน เคยมีความคิดอยากฆ่าตัวตายแต่ก็ทำไม่ลง (เคยนั่งมองแม่น้ำแล้วคิดว่าอยากเดินลงไป ตอนข้ามถนนก็เคยคิดว่าลองให้รถชนดีมั้ย)
พูดตามตรงว่ากลัว หลังจากอยู่ในโหมดอารมณ์ปกติก็คิดว่าเห้ยกูเคยคิดแบบนั้นด้วยหรอ
วันไหนที่เรากลับมาบ้านพ่อแม่ก็ชอบทะเลาะกันเฉพาะวันนั้นเสมอซึ่งก็คงเป็นเรื่องบังเอิญ (เราเรียนโรงเรียน ตจว.ค่ะ อยู่หอนอกกลับบ้านเสาร์-อาทิตย์)
จนเราตั้งคำถามกับตัวเองว่า พ่อแม่ไม่สงสารเราหรอ เรากลับบ้านมาเราต้องการที่พักพิง เราอยากได้กำลังใจจากครอบครัว
บางอย่างเราทำได้ไม่ดีเขาก็ด่าก็ว่าเรา แต่บางอย่างที่เราทำแล้วออกมาดีเขาไม่เคยชมเราเลย
ทุกวันนี้เอือมที่บ้านมาก ไม่อยากกลับบ้าน อยู่คนเดียวที่หอสบายใจกว่าเยอะ
เราได้ลองโทรปรึกษาสายด่วนสุขภาพจิตก็รู้สึกดีขึ้น แต่ยังไงเราก็ยังไม่สบายใจ
ชีวิตโดยรวมของเราถือว่าค่อนข้างโอเค เราสนุกกับชีวิตวัยรุ่น เรามีความสุขกับสิ่งที่ชอบ
จะเว้นก็แต่เรื่องครอบครัวที่เราไม่แฮปปี้ (พ่อแม่ก็ดูรักเราดี แต่ความคิดเรากับพวกเขามันสวนทางกัน)
ปัญหาทั้งหมดมาจากครอบครัวและตัวเราเอง ซึ่งหลักๆน่าจะเป็นเราเองที่คิดไม่เหมือนคนอื่น เราควรทำยังไง ควรไปปรึกษาแพทย์มั้ย
แต่บอกก่อนเลยว่าไม่อยากระบายกับครอบครัวเท่าไหร่ เราไม่อยากคุยด้วย
เหมือนครอบครัวเป็นที่ให้เราอาศัยแต่ไม่ใช่ที่พึ่งทางจิตใจของเรา
นี่พิมไปร้องไห้ไป5555555 ขอบคุณที่ฟังเราเล่านะคะ