เราอายุ24ค่ะ มีลูกกำลังน่ารัก 1 ขวบ 1คน รับภาระเรื่องลูกคนเดียวตั้งแต่ท้องได้ 3-4เดือน โดยที่คนเป็นพ่อไม่เคยจะเหลียวแล หรือช่วยเหลืออะไรใดๆทั้งสิ้น ช่วงท้องก็รับทำงานทุกอย่างที่ทำได้ ถักไหมพรมขายด้วย คืองานอะไรที่ไม่กระทบลูกในท้องเรารับทำหมด ส่วนหนึ่งก็เพราะไม่อยากให้เป็นภาระค่าใช้จ่ายของพ่อกับแม่ คลอดลูกพักฟื้นได้3เดือนก็ต้องรีบหางานทำ เพราะค่าใช้จ่ายลูกเริ่มรัดตัว เงินเก็บใกล้หมด บอกตรงๆว่าไปทำงานนี่ทรมานมาก แอบร้องไห้บ่อยๆเพราะเจ็บแผลผ่าคลอด เอี้ยวตัวผิดนี่เหมือนมีคนเอามีดมากรีดซ้ำที่ท้อง
         ตั้งแต่ตอนนั้นจนถึงวันนี้ค่าใช้จ่ายในบ้านเราเป็นคนรับเองหมด เพราะให้แม่เลี้ยงลูกเรา บวกกับแม่สุขภาพไม่ค่อยดี ปวดหัวบ่อยๆก็เลยไม่อยากให้เขาออกไปทำงานข้างนอกด้วย ส่วนพ่อก็เคยประสบอุบัติเหตุเลยทำให้ต้องใส่เหล็กที่ข้อเท้า ทำงานหนักไม่ได้ พอจะทำงานมีรายได้นิดๆหน่อยๆของเขาไป ภาระทุกๆอย่างเราจึงรับไว้เองหมด คือยอมรับว่าบางอารมณ์ก็มีเหนื่อย มีอ่อนแอ มีเครียดแต่ก็พูดกับคนในครอบครัวไม่ได้ มันอึดอัดนะคะ พูดไปก็ทำให้ไม่สบายใจกัน เคยพูดบ่นๆอยากได้กำลังใจ แต่กลับได้คำพูดด้านลบมากกว่าด้านบวก ช่วงหลังๆเวลาเหนื่อยๆก็เลยแอบร้องไห้คนเดียว ระบายออกมาให้สุดๆจนกว่าจะสบายใจ
         คนภายนอกจะเห็นว่าเราเป็นคนที่เก่งและเข้มแข็งมาก แต่ลึกๆแล้วมันไม่ใช่เลย แต่ก่อนเราเป็นคนมั่นใจในตัวเองมาก ทำอะไรคือทำเลย ไม่กลัวว่าถูกหรือผิดขอแค่ให้ได้แสดงฝีมือ แต่ตั้งแต่ชีวิตครอบครัวล่ม มันทำให้เรากลายเป็นคนไม่กล้าคิด ไม่กล้าตัดสินใจ กลัวตัดสินใจไปแล้วผิดพลาด กลัวทำอะไรไปแล้วไม่ดีเลยไม่อยากทำ เราอยากแก้จุดนี้มาก แต่ก็ทำไม่ได้สักที (ใครมีคำแนะนำดีดี รบกวนด้วยนะคะ)

         เล่ามาซะยาว วันนี้แค่จะมาขอกำลังใจ มาขอคำแนะนำ มาขอแง่คิดดีดี จะได้มีแรงฮึดสู้กันต่อไปยาวๆค่ะ