เคยมีประสบการณ์แอบชอบใครแล้ว แสดงออกมาให้เขารู้เลยมั้ยคะ

สวัสดีค่ะ เข้าเรื่องกันเลย จขกท.เป็นนักศึกษาชั้นปี4 หน้าตาธรรมดาๆ (อวบเตี้ยสันถึก55) คำว่าแอบชอยนี่มีมาเยอะนะคะ ตั้งแต่สมัยปี1นู่น จนตอนนี้ความชอบก็ลดลง แต่จขกท.จะเป็นคนที่มีอะไรก็แสดงออกตรงๆ ชอบก็ทำให้รู้ว่าชอบ แต่อาจด้วยความธรรมดาๆของเรา ก็เลยแห้วหลายที (แค่ได้รู้สึก ก็ดีใจแล้ว) พอมาวันนี้ จขกท.อดไม่ได้ที่จะมาเล่า เพราะเป็นอะไรที่บอกใครไม่ได้ เดะเขาหาว่าเราคิดไปเอง หลงตัวเองงี้ - -' มันเป็นความรู้สึกที่ค่อยๆซึมซับเข้ามา แล้วก็มาเริ่มรู้ตัวตอนได้เจอบ่อยขึ้น ครั้งแรกที่เราเจอเขา เราขับรถสวนกัน เขาปั่นจักรยาน ส่วนเรามอไซต์ เราก็มอง ด้วยความที่สเปคหน่อยๆ(ตี๋ ขาว สูงโปร่ง ดูเด็กเนิร์ส) แอบแซวในใจ 'น่ารักจุง ปั่นจักรยานด้วย แต่ก็ช่างเถอะ คงไม่ได้เจออีกหรอก คนตั้งเยอะ' วันนั้นเขาใส่เสื้อเชิ๊ตสีขาวแขนยาวกระบอก กางเกงดำ รองเท้าหนัง อารมณ์แบบนักศึกษาที่แต่งตัวถูกระเบียบ วันนั้นก็ผ่านไป วันต่อมา เราเจอเขาอีกทีที่ร้านกาแฟคณะเรา แต่วันนี้ดูแก่ๆ ชุดไม่เหมือนนศ.ทั่วไป ก็คิดละว่าอาจจะเป็นนศ.ป.โท เขานั่งกับเพื่อน2คน พูดภาษาจีนรึญี่ปุ่นประมาณนี้ เราฟังไม่ถนัด ก็ได้แต่เหล่ตามอง แบบ 'อ่าว คนวันนั้นนี่' จากนั้นไม่นาน เขาก็เดินออกจากร้านไป เรามองตามจนสุดทาง นั่นคือครั้งที่สอง ครั้งที่สาม เจอกันที่ร้านกาแฟคณะเราเหมือนเดิม วันนี้เขาเดินไปสั่งที่เคาว์เตอร์ แต่ก็ออกไป จขกท.เองก็นั่งในร้าน ก็มองอีก ไม่รู้ทำไมถูกชะตา ต่อมาค่ะ ครั้งที่สี่ ในร้านเหมือนเดิม แต่วันนี้พิเศษหน่อย เรานั่งทำงานอยู่กับเพื่อนค่ะ โดยไม่รู้เลยง่ากลุ่มนศ.ข้างๆจะมีเขานั่งอยู่ในนั้นด้วย กระทั่ง เขาลุกขึ้นมา แล้วพูดอะไรกับคนพวกนั้น หัวเราะใหญ่เลย เขาโค้งตัวลงให้แล้วเดินออกไป พอเราเห็นแค่นั้นละ 'ทำไมพลาดแบบนี้ น่าจะรู้ว่าเขาอยู่ตั้งนานแล้ว' จขกท.เริ่มอยากรู้แล้วค่ะว่าเขาเป็นใคร ทำไมเราชอบมองเขาตลอดเลย เริ่มรู้ตัวเองแล้วค่ะว่ามีความปิ๊งคนนี้ แต่ได้ยินกลุ่มนศ.พูดเหมือนเซนเซๆอะไรซักอย่าง แน่นอนค่ะ จขกท.เคยอบรมภาษาญี่ปุ่นมาตั้ง4วัน จขกท.รู้ว่าหมายถึงอะไร ค่ะ เขาคืออาจารย์ คนๆนี้เป็นอาจารย์ ไม่ใช่นศ.ป.โท รึนศ.แลกเปลี่ยนอะไรทั้งนั้น อันนี้สิ่งที่เคยคิดหายไปหมด นับแต่บัดนี้ โคนันสิงร่างค่ะ เริ่มทำการค้นหา สืบหาเบาะเเสเฟสบุคของเซนเซคนนี้ หาทั้งคืน ปรากฏว่าไม่เจอ เราอาจจะยังจำหน้าเขาได้ไม่ชัด มันก็เป็นเรื่องยากที่จะเจอ คว้าน้ำเหลวไปสิคะ TTแต่ จขกท.ก็ไม่ลดละความพยายาม และก็หาต่อไปทั้งๆที่จำหน้าได้ไม่ชัด ครั้งที่ห้าบังเอิญว่าจขกท.ขับรถมากับเพื่อน ฟากนึง เป็นไฟแดงสี่แยกนะคะ คิดภาพออกเนอะ กำลังจะเลี้ยวเข้าซอย เห็นรถมอไซคันนึง ที่มีเซนเซคนนั้นขับมาจากแยกที่อยู่ซ้ายมือ แบบประจวบเหมาะอ่ะ เรานำเขาอยู่ เห๋ย มองกระจกหลังตลอดทาง แล้วเขาก็เลี้ยวเข้าไปร้านสะดวกซื้อค่ะ จขกท.ทำไงคะ ก็เลี้ยวรถกลับสิคะ ตามค่ะ 55(แอบกลัวตัวเอง) เข้าไปในร้าน เขาใส่เสื้อยืดสีขาว รองเท้าผ้าใบ กำลังอ่านแพกเกจอะไรอยู่ เราเดินเนียนๆ หยิบของแถวนั้นมา แล้วรีบเดินมาจ่ายตัง ใจเต้นแรงมากกกก สั่นเลยค่ะ อาจจะเป็นเพราะชอบมาก 55 ไม่เป็นตัวเอง เดินออกมา ขับรถยิ้มกลับหอตลอดทาง แต่ก็ยังสั่นๆอยู่ >,< เอาอีกทีค่ะ จขกท.มาสืบเฟสอีกที คราวนี้หน้าตาเริ่มชัดขึ้นเอาละ จนในที่สุด!!! เราก็เจอแล้ว หายากมากกกกก เพราะรูปเฟสกับตัวจริงค่อนข้างต่างนิดๆ ไม่รอช้า แอดเฟรนไปเลยค่ะ นี่เป็นความสำเร็จจากความพยายาม ^^ ค่ะ ก็รอ รอให้เขารับแอด แต่ก็ยังสืบค้นต่อเพราะได้ชื่อมาแล้ว (เป็นอาจารย์จริง และอายุหลัก3) ตกใจ ครั้งแรกเราเดาว่าเป็นนศ. นี่อ.หน้าเด็กมากกกกก และวันนี้ก็มาถึง จุดพีคค่ะ จขกท.จะมารอเพื่อนที่ร้านกาแฟคณะ วันนั้นโต๊ะเต็มหมดเลย เหลือที่นึงซึ่งอยู่ติดกับโต๊ะเซนเซ ตื่นเต้นอีกแล้วค่ะ ไม่เป็นตัวเองเลย เราเข้าไปนั่งที่โต๊ะนั้น เราหันหน้าไปทางเดียวกัน ยอมรับว่าใจสั่นมาก เอาปากกาสมุดมาเขียนงาน จับปากกายังสั่นเลย ไม่มีแรง เราก็ไม่ได้มองเขา แต่เหมือนเขาจะรู้สึกอะไรบ้างแล้ว(มั้ง) เขาขยับตัวบ่อย หยิบนู่นนี่นั่นขยับโต๊ะ กระดิกเท้า คือก่อนเรามานั่ง เห็นอยู่ว่านิ่งมา (ไม่ได้คิดเข้าข้างตัวเองเลย) ซัก10นาที เราก็รีบออกไป คืออึดอัดอยู่ไม่ไหวแล้ว จากนั้นออกมาหาเพื่อน เราเช็คเฟสค่ะ เฟสเขานั่นละ นาทีอรกที่เห็น ไอที้เราส่งคำขอไป เขาลบคำขอของเรา ก็เลยไม่ขึ้นแอดเฟรนอีก TT มีแต่ส่งข้อความ ค่ะ อกหักหนักมาก เจ็บมาก เขารู้ (สงสัยคิดว่าเราเป็นโรคจิต- -') ตั้งแต่วันนั้น จขกท.หลาบเลยค่ะ และภาวนาว่าอย่าเจอกันอีกเลย จากชอบมาก กลายเป็นไม่อยากเจอหน้าอีกแล้ว แต่เฟสก็ยังคงดูเรื่อยๆ แม้จะแอดเฟรนไม่ได้ก็ตาม ผ่านไปซักระยะ รู้สึกปลอดภัยแล้ว เขาคงไม่มาละล่ะ เขาคงไม่อยากมาเจออะไรแบบนี้อีก ก็อยากให้รู้ว่าชอบ🙈 อายมาก หลาบ สงบสติเลยพักใหญ่ แต่ในใจก็ยังรอเขา มีความรู้สึกจะเจอเขาได้ก็เสาร์ทิตย์เป็นส่วนใหญ่ เราก็งานเยอะ เข้าคณะเป็นปกติ ร้านกาแฟเป็นสถานที่นึงที่เราชอบมานั่งทำงาน เพราะบรรยากาศดี เราเหม่อค่ะ พะวงหน้าพะวงหลัง หันซ้ายขวา ก็ไม่เห็นเขาจะมา ตอนนั้นตัดใจละค่ะ หายไปสองสามสี่อาทิตย์ และวันนึง จขกท.มาทำงานปกติ เราลงมาจากชั้นสอง ซักพักเห็นเซนเซคนนั้นเดินนำหน้าแค่ไม่กี่ก้าว เขาเข้าห้องน้ำมา จขกท.ยืนนิ่งอยู่บันได บอกกับตัวเอง 'เขามาแล้วๆ' หลังจากที่ไม่ได้เจอหลายทิตย์และกำลังตัดใจไม่ให้ชอบ อืม เราก็เดินเข้าไปซื้อน้ำตามปกติ เปิดประตูร้านเข้าไป เจอเต็มๆ เขานั่งไขว่ห้างอยู่โต๊ะตรงประตู ช็อคเลย เราหลบตาแล้วเหมือนจะโกรธที่เขาดีลีทเฟสเรา (แค้นๆ) ก็ผ่านไปค่ะ ไม่อยากเจอหน้าเขา ท่องๆว้แบบนี้ ล่าสุด เป็นเหตุการณ์ที่ทำให้จขกท.เริ่มรู้สึกว่าเขาก็เปลี่ยนไป วันนั้นมาทำงานปกติ อ่า แล้วก็เข้ามาพักที่ร้านกาแฟเหมือนเดิม เดินมานั่งที่โซฟาท้ายสุด เพราะต้องการพักสายตาเล็กๆ จขกท.นั่งลง เงยหน้าขึ้นมาถึงกับช็อค! นั่น เจอเขาอีกแล้วค่ะ ซึ่งเราก็ไม่รู้เลยว่าจะมีคนนั่งอยู่ตรงนี้ คือประตูทางเข้าจะมีกำเเพงกั้นค่ะ เขานั่งหันหลังใส่กำแพง และหันหน้ามาตรงที่เรานั่งพอดี ส่วนเราก็นั่งหันหน้าไปทางเขา บร๊ะเลย!! รู้สึกร้อน ทำตัวไม่ถูก อายก็อาย นาทีนั้นเอาแต่ก้มหน้าละยู่ตัวลงไปเอาหมอนปิดหน้านอน 55 เขิล นี่ขนาดไม่ได้เป็นไรกับเขาแน่เธอ ฉันเขิลแรง🙈🙈🙈😸 เราก็ลุกมานั่งเล่นมือถือ อ่านไรไปเรื่อย ก็สังเกตว่าเขาเบือนตามองอยู่ (รึว่าเราคิดไปเอง) ซักพักเราลุกขึ้นไปเข้าห้องน้ำ ทิชชู่หมด!!! ก็เลยแอบไปเอาห้องผช. กำลังเดินออกมาตรงทางเดินหน้าห้องน้ำ ก็เจอเขาทันที โอ้โห้แม่เจ้า อายเข้าไปอีก ได้แต่เอามือทาบหน้าอก 55 อะไรจะบังเอิญขนาดนี้ นี่เราไม่ิยากเจอเขาละนะ ทำไมรู้สึกเจอถี่ขึ้นกว่าเดิม เสร็จธุระ เราเดินออกมาจากห้องน้ำมาดูงานกับเพื่อนที่บริเวณลานแถวนั้น เห็นเซนเซเดินออกมาละมองเล็กๆ เข้าไปในร้าน ซัก5นาทีได้ เราก็เข้าไปเหมือนกัน ทีนี้มีอะไรเป็นจุดให้คิดหลายอย่าง ก่อนเขาจะกลับ เขาเดินมาที่โต๊ะนศ.ของเขา ที่อยู่ข้างๆเรา เราเอาแต่นั่งก้มเล่นมือถือ ไม่พยายามสนใจ แต่เราเห็นว่า เขาเดินตรงมาที่เรา ซึ่งจริงๆ โต๊ะนศ.อยู่เยื้องเราไปอีก ประมาณ3ก้าว ก็จะถึงตัวเราอยู่ละ เขายืนนิ่งๆครู่นึง ละเบนเส้นทางการเดิน เราไม่รู้เลยว่าตอนนั้นเขาทำอะไร เขามีสีหน้ายังไง เขาเข้าไปคุยกับนศ.นั้น เราฟังไม่ค่อยชัด แต่เพิ่งรู้ว่าเขาพูดไทยได้ พูดช้าๆไม่ชัด นาทีนั้นเป็นครั้งแรกที้เราตั้งใจฟังเสียเขา แม้จะฟังไม่ออก แอบยิเมเล็กๆในใจ เขาคงจะฮอตน่าดู ขนาดเราเป็นคนนอก พอเห็นแล้วยังรู้สึกชอบ จะบอกว่าตั้งแต่เจอกันรอบที่4 เราก็เริ่มเขียนไดอารี่ บันทึกความรู้สึก ครั้งต่อไปจะได้เจอมั้ยนะ เราจะจบแล้ว จะได้ไปออกฝึกภาคสนามแล้ว ความรู้สึกแบบนี้ มันดีต่อมจ อาจไม่ได้เป็นแฟน แต่ฉันก็อยากเจอเธออีก ทุกๆวัน อยากรู้ความรู้สึกของเขาจัง มันใช่อย่างเดียวกับที่เราคิดมั้ย