แค่อยากระบายเรื่องราวในชีวิต

สวัสดีค่ะ วันนี้อยากมาระบายเรื่องราวในชีวิตซึ่งมันอาจไร้สาระสำหรับคนอื่นแต่ จขกท. ก็อยากระบายค่ะ ก่อนอื่นนะคะ จขกท. เป็นลูกคนเดียวค่ะ ขอแทนตัวเองว่า "เรา" นะคะก่อนอื่นต้องบอกก่อนว่าพ่อกับแม่เป็นคนต่างจังหวัดแต่ เรา เกิดและโตในกรุงเทพฯ ตัวเราอยู่ในฐานะที่ไม่ค่อยดีเท่าไหร่ซึ่งตอนที่เรายังไม่ได้อยู่ในวัยที่จะเข้า ร.ร แม่ของเรา ก็จะเอาเราไปไว้ที่ ตจว. ก็จะมีลุงเอาไปเลี้ยงบ้าง อยู่กับตาและยายบ้าง แล้วเรามีลูกพี่ลูกน้องค่ะ ลูกพี่ลูกน้องที่ตากับยายเลี้ยงมากับเราเป็น ผช. 2 คน ห่างกับเราประมาณ 5 ปีกับ 9 ปีค่ะ เราก็โดนเลี้ยงมาด้วยกันก็จะมีความรุ้สึกผูกพันกับพี่พอเราอยู่ในวัยเข้า ร.ร ได้แล้วแม่ก็เอามาเลี้ยงที่กรุงเทพค่ะ เราก็ได้เข้า ร.ร เอกชนแถวบ้านค่ะ พอเราอยู่ ป.4-5 เราเริ่มโตพอที่จะรับรู้ปัญหาผู้ใหญ่ได้แล้ว แม่ก็จะชอบบอกเราเสมอว่า พ่อชอบเอาเงินไปให้ญาติพี่น้องตัวเองแต่ยอมให้เรากับแม่อด ซึ่งเรายังเด็กก็ไม่ได้สนใจอะไรมาก จนกระทั่งมีหลานของพ่อซึ่งเป็นลูกของอาแต่อาเราไม่รับชอบลูกของตัวเองเลยแล้วอาเราก็ทำงานไม่เป็นหลักแหล่ง ลูกของอาก็จะชอบโทรมาขอตังค์พ่อเราอยู่เรื่อยๆ ขอครั้งล่ะ 500 มั่ง 1,000 บ้าง พ่อเราก็โอนไปให้นะคะ เราก็รู้แต่เราก็ไม่ได้คิดอะไร จนมาวันนึง เราอยู่ ป.6 แล้ว แล้ว ร.ร จะพาไปทัศนศึกษา เราก็ขอเงินพ่อว่าจะเอาไปซื้อขนมระหว่างทาง เราจำได้เลยค่ะ เราขอ 300 พ่อเราไม่ให้ค่ะบอกแค่ว่า "ไม่มี" เราก็เลยพูดออกไปว่า "ทีหลานพ่อมาขอยังให้เลย ทีหนูเป็นลูกแท้ๆกลับไม่ให้" พ่อเราโกรธมากด่าเราใหญ่เลยค่ะแล้วมีคำหนึ่งที่เราไม่มีวันลืมเลยคือพ่อพูดว่า "เป็นญาติกัน นามสกุลเดียวกัน อนาคตต้องได้พึ่งพากันตอนเดือดร้อน" แต่เราก็คิดนะคะว่าไม่มีทางที่จะได้พึ่งพาอาศัยกันเพราะเรากับหลานพ่อไม่ได้โตมาด้วยกัน ไม่เคยเห็นหน้ากัน ไม่มีความผูกพันกันจะพึ่งพากันได้อย่างไร นี้เป็นเหตุการ์ณตอนเด็กที่เราไม่เคยลืม หลังจากนั้นเราก็ไม่ขอเงินพ่ออีกเลย เวลาเราอยากได้อะไรก็มีแต่แม่ที่ให้เราตลอด เรากับแม่สนิทกันมากค่ะ แม่เลี้ยงเราเหมือนเพื่อนปรึกษาได้ทุกเรื่อง จนเราอยู่มัธยม พ่อก็ชอบเอาเราไปเปรียบเทียบกับคนอื่นค่ะ พ่อชอบชื่นชมลูกคนอื่นให้เราฟังค่ะ เช่น เราเป็นคนไม่ชอบทำงานบ้านใช่มั้ยค่ะ แต่บางวันเราก็ทำ พ่อเราจะไม่เห็นเวลาเราทำเพราะพ่อออกไปทำงาน พ่อก็จะชอบพูดว่า เราทำงานไม่เป็น แต่เราทำเป็นหมดทุกอย่างนะคะ แล้วพ่อชอบบอกว่า หลานพ่อเรียนเก่ง เรียนได้ 2.90 กว่าๆ กับ 3.00 นิดๆ ทั้งๆที่เราเรียนได้เกรดเฉลี่ยต่อเทอม 3.10 ขึ้นแต่พ่อไม่เคยชมเราเลย มีแต่ว่าเราไม่ดีแล้วไปชมลูกคนอื่นให้เราฟัง เราก็เฉยๆค่ะ พ่อชอบว่าเราไม่ดี ทั้งๆที่เราไม่ออกไปเที่ยวออกแนวติดบ้านมากกว่า ถ้าจะไปเที่ยวก็ไปกับแม่ค่ะ แล้วตั้งแต่เราจำความได้พ่อไม่เคยพาเราไปเที่ยวไหนเลยค่ะ ไม่เคยไป 3 คนพ่อแม่ลูก เลยค่ะ กับหลานพ่อนะคะ พ่อก็แอบส่งเงินให้เรื่อยๆค่ะ แล้วจุดพีคมันอยู่ตรงนี้ค่ะ บอกก่อนนะคะ หลานพ่อเรามี 2 คน ผช. กับ ผญ. หลานชายพ่อรุ่นเดียวกับเราเกิดปีเดียวกับเราแต่เราเข้าก่อนเกณฑ์เลยได้มาอยู่รุ่น 40 หลานชายพ่อก็เข้าตามเกณฑ์ค่ะ หลานสาวพ่อก็เรียนจบ ม.6 ตอนนี้มีสามีแล้วค่ะ😊 ทั้งๆที่พ่อชมหลานพ่อให้เราฟังตลอดเลยนะคะ พอพ่อรู้ว่าหลานสาวมีสามีโดยไม่ได้แต่ง พ่อเราก็พูดไม่ออกเลยค่ะ แต่ความพีคยังไม่จบนะคะ พ่อเอาหลานชายมาอยู่กับเราค่ะ เราก็อยู่ช่วงปิดเทอม ม.6 จะขึ้นมหาลัย หลานพ่อก็จะขึ้น ม.6 ช่วงปิดเทอมใหญ่ค่ะ แล้วแม่เราซื้อทองให้เรา 50 สต. แต่เราไม่ใส่ค่ะเป็นคนไม่ชอบใส่ทองเลยให้แม่เก็บไว้ค่ะ ส่วนแม่ก็มีทอง ทั้งสร้อยข้อมือและสร้อยคอ แต่แม่เราใส่ไว้ค่ะ พอแม่ใส่ทองพ่อก็ชอบพูดว่า "เดี๋ยวก็มีคนกระชากสร้อยไปหรอก" พูดแบบนี้ประจำจนแม่ถอดสร้อยออกและเก็บไว้ในกระเป๋า กับหลานพ่อนะคะ เราก็ดีด้วยค่ะถึงเราจะไม่ชอบที่พ่อโอนตังค์ให้หลาน เราก็ไม่อะไรค่ะ เราก็พูดคุยตามประสาญาติ นามสกุลเดียวกัน จนใกล้ๆที่หลานชายพ่อจะเปิดเทอม แล้วเราอยากไปทะเล เราก็ขอพ่อให้พาไปซึ่งถ้าเราขอ เราก็จะอดตามเคยแต่เราบอกพ่อว่าให้พาหลานพ่อไปด้วย พ่อเราด้วยความที่รักหลานมากกว่าลูกจึงยอมพาไปค่ะ จนไปทะเลกลับมา แม่เราก็มีลางสังหรณ์ว่าของจะหายเลยไปเปิดทอง ปรากฎว่าทองหายจ้า ซึ่งครอบครัวเรามีแค่ 3 คนพ่อแม่ลูก ของไม่เคยหายแต่พอหลานชายพ่อมาอยู่ด้วย ของกลับหาย พอเรารุ้ว่าทองหาย แวปนึงเราก็คิดว่า หลานพ่อต้องเอาไปแน่ๆ แต่อีกใจนึงก็ว่า คงไม่ใช่หรอก ซึ่งมันไม่มีหลักฐานเราไม่อยากปรักปรำใช่มั้ยค่ะ จนหลานชายพ่อกลับต่างจังหวัดไปเรียน แม่เราก็พยายามหลอกถามหลานสาวพ่อค่ะ ตอนแรกหลานสาวพ่อก็ไม่ยอมพูดอะไรนะคะ จนในที่สุดก็มาพูดว่า หลังๆนี้ ม. (สมมุติชื่อหลานชายพ่อ) มีเงินซื้อของมากจนผิดปกติ จนสงสัยว่าเอาเงินมาจากไหน ทั้งซื้อรองเท้าใหม่ ซื้อกางเกง ซื้อของแต่งรถมอไซต์ จนเรากับแม่เริ่มมั่นใจแล้วว่า ม. นี้ล่ะเป็นคนเอาทองไป เราก็ไปบอกพ่อค่ะ พ่อก็ไม่เชื่อค่ะ โทรไปถาม ม. ว่าได้เอาจริงมั้ย ม.ก็ไม่ยอมรับค่ะ ปฎิเสธเสียงแข็ง แล้วหลานสาวพ่อซึ่งเป็นพี่สาวของ ม. ก็เอ่ยปากว่า ตอนอยู่ที่บ้านเงินตัวเองก็หายบ่อยๆค่ะ ส่วนเรานี้ยังจำคำนั้นที่พ่อเคยพูดว่า "โตมาจะได้พึ่งพาอาศัยกัน" เราก็เอาคำนี้ย้อนบอกพ่อ พ่อก็พูดไม่ออกเลยค่ะ ทุกวันนี้พ่อก็ไม่ติดต่อกับหลานพ่ออีกเลย คนเรารุ้หน้าไม่รุ้ใจนะคะ ขนาดนามสกุลเดียวกันยังทำกันได้ลงเลยค่ะ อยากเตือนนะคะสำหรับคนที่รักหลาน เอ็นดูหลาน รักและเอ็นดูได้ค่ะแต่เอาแค่พอประมาณเพราะเราไม่ได้เลี้ยงหลานมา เราไม่รุ้นิสัยเขาเป็นยังไง แล้วมีเรื่องที่ไม่สบายใจอีกอย่างค่ะ คือแม่เราเคยโดนทำนายว่า อายุ 55 ปีจะมีอันเป็นไปแล้วตอนนี้แม่เราก็ 48 แล้วค่ะ เรากลัวว่าคำทำนายจะเป็นจริง ตอนนี้เราเลยพยายามจะรีบเรียนให้จบค่ะ เราตั้งใตไว้ว่าจะเรียนจบก่อนเกณฑ์ค่ะ จะรีบเรียนแล้วรีบทำงานเลี้ยงพ่อแม่ค่ะ เราอยากให้แม่สบาย เราไม่อยากให้แม่มาทำงาน เราอยากมีเงินให้แม่ใช้ มีเงินให้แม่แต่งตัว กินอาหารดีดี แม่ให้เรามากคือแม่พยายามให้สิ่งที่ดีที่สุดกับเรา แม่ให้เราเรียนมหาลัยเอกชนที่มีชื่อเสียง (เราเรียนไม่เก่งค่ะคะแนนแกทแพทเราไม่ดีแม่เลยให้เข้าเอกชนเลยค่ะ) ซึ่งฐานะระดับเราที่จะมีตังค์จ่ายค่าเทอมแพงๆคงไม่มีเลยค่ะ แต่แม่ก็พยายามหามาให้เราเรียนจนได้แต่ก่อนเราไม่ค่อยสนใจอ่านหนังสือ แต่พอเข้ามหาลัยเรารุ้สึกว่าตั้งใจเรียนขึ้นเยอะ เราตั้งเป้าไว้ว่าเราจะจบ 3 ปีครึ่งพร้อมเอาเกียรตินิยมอันดับสองมาให้แม่เราให้ได้ค่ะ สุดท้ายนี้เราขอให้คำทำนายไม่เป็นจริงค่ะ