นี่เป็นกระทู้แรกที่เรามาเขียนนะ อาจจะผิดพลาดหรือแท๊กห้องผิดก็ขออภัยด้วยนะ
คือเราก็เข้าสู่วัยทำงานงานแบบเต็มตัว เกือบๆ3 ปีแล้ว เงินเดือนเราก็พอประมาณ ได้ตามวุฒิการศึกษา โชคดีหน่อยได้อยู่บ้าน ไม่ต้องเสียค่าเช่าบ้าน ค่าอาหาร (แต่ตอนเที่ยงเราก็ต้องซื้อกินเองอยู่ดี) ทำงานมา 3 ปี หากไม่มีหนี้ เราว่าเงินเก็บน่าจะมากพอสมควร แต่เราไม่มีเลยสักบาท เดือนชนเดือน เพราะเราต้องเอาให้ที่บ้าน ซึ่งเราถามตั้งแต่เงินเดือนเดือนแรกออกเลยว่าจะเอาเท่าไร่ เราก็ให้แบบนั้นมาตลอดไม่เคยขาด ชนิดว่าเงินออกเรากดส่วนนั้นไว้เลย(เพราะเราคิดว่าคนเลี้ยงเรา ส่งเราเรียนจนจบ ก็คงเหนื่อยไม่น้อย มันกลายเป็นหน้าที่ ที่เาต้องทำ และต้องทำไม่ขาดด้วย) เลิกงานแล้วเราจะเอามาให้ที่บ้านทันที ถ้าจะให้คำนวนดูแล้ว ที่บ้านอาจจะคิดว่าเงินที่เหลือเราอาจะใช้จนสบาย เงินที่ขอไปคงไม่กระทบเพราะบ้านไม่ได้เช่า ข้าวไม่ได้ซื้อ แต่เมื่อความเป็นจริงแล้ว เงินเดือนเราถูกหักนั่น นี่ เยอะแยะ จนสุดทายเดือนๆนึงเราเหลือเงินใช้2,000นิดๆ ถามว่าพอไหม ไม่พอแน่นอน ไหนจะข้าวเที่ยง น้ำมันรถ บางครั้งก้ต้องซื้อเสื้อผ้า ไหนจะใส่ซองของเพื่อนร่วมงานที่ไม่สามารถปฏิเสธได้เลย บางครั้งยังไม่กลางเดือนเราเหลือเงิน500 อีกอย่างเราเป็นคนกิจกรรมเยอะมาก ต่อเนื่องจากมหาลัย ถามว่าถ้าต้องใช้เงิน เรานี่นั่งคิดหัวแตกเลย กะจะไปขอที่บ้าน ก็บ่นว่าเราใช้เงินเปลือง แต่เค้าก้ให้เรานะ แต่เรารู้สึกว่าว่าทำมัยเราต้องขอ เราทำงาน แต่เราไม่มีอะไรเลย จนวันนึง ทางบ้านมีปัญหา ไม่ใช่บ้านเราหรอก แต่เป็นญาติ มาขอให้เรากู้เงินให้ ในระดับล้าน เราเลยบอกว่า เราไม่กู้ เรียนผูกต้องเรียนแก้เองสิ อยู๋ๆจะมาพ่วงให้คนอื่นเป็นหนี้ แล้วตัวเองสบาย ระยะเวลากู้ก็ใช่ว่าจะน้อย คือมันทั้งชีวิตเราอ่ะ สิ่งที่เราได้รับกลับมาจากคนในครอบครัวเราคือ
...."เห็นแก่ตัว" เห็นคนอื่นเดือดร้อนแทนที่จะช่วยเหลือ ไม่มีความเป็นมนุษย์ อย่างนี้หรอพี่น้องเดือดร้อนมาแล้วจะทิ้ง ไม่มีวันเข้าใจคนเดือนร้อนหรอกเพราะเมิงไม่เคยช่วยใครเลย เอาแต่ตัวเอง
อยากจะบอกว่า เงินที่เมิงใช้ๆๆอยู่ เงินเดือนกรูทั้งนั้น
เราอยากมีอะไรเป็นของตัวเองสักอย่าง เราเก็บเงินก้อนนึง (เล่นแชร์อ่ะเนอะ) เรากะว่าเราจะเอาเงินก้อนนั้นมาซื้อของที่เราอยากได้ รู้มัยว่าพูดกันว่ายังงัย จะเอาเงินเราก้อนนั้นไปเที่ยวกัน จะเอาไปโน่นนนี่นั้น
คือถามเรารึยัง ว่าเราจะให้มัย ถามเรามัยว่าเราอยากได้อะไรมัย ถ้าเราบอกว่า เราขอเงินก้อนนี้ เราก็ต้องโดนบอกว่าก็เอาเงินมาช่วยครอบครัวก่อน อยากได้อะไรค่อยเอา อย่างนี้หรอ
บางทีเราก็เหนื่ย เราเห็นเพื่อนไปเที่ยว ไปกินอะไรอร่อยๆๆ (เรามันก็คน มีกิเลศป่ะ มันก็มีนึกขึ้นมาได้ในสมองว่าเราก็ต้องการที่จะกิน จะเที่ยวบ้าง ตามประสาของเรา) แต่พอเรานึกถึงเงินในกระเป๋าแล้วเราหงอยทันที แค่ว่ากินข้าวเสร็จ อยากกินกาแฟสด เราต้องคิดแล้วล่ะว่าข้าวเท่าไหร่ กาแฟต้องไม่เกินเท่านี้นะ อยากกินตัวนี้ มันกินไม่ได้ ก็ต้องกินตัวรองลงมา เพื่อนชวนไปไหน ก็ก็ปฏิเสธ ไม่ใช่ไม่ออยากไป แต่เราไม่มีเงิน ถ้าไปก็ก็ไม่สนุกป่ะ หรือไปแล้วก็ต้องหายืมเงิน ลำพพังแค่ตอนนี้ก็ไม่มีกินล่ะ ถ้าไปยืมเราวาเราคงได้ห่อข้าว ห่อน้ำไปกินที่ทำงานอ่ะ
เราเห็นแก่ตัวขนาดนั้นเลยหรอ กับสิ่งที่เราได้รับ
ทำงาน หาเงิน แต่โดนหาว่าเห็นแก่ตัว เอาแต่ตัวเอง
คือเราก็เข้าสู่วัยทำงานงานแบบเต็มตัว เกือบๆ3 ปีแล้ว เงินเดือนเราก็พอประมาณ ได้ตามวุฒิการศึกษา โชคดีหน่อยได้อยู่บ้าน ไม่ต้องเสียค่าเช่าบ้าน ค่าอาหาร (แต่ตอนเที่ยงเราก็ต้องซื้อกินเองอยู่ดี) ทำงานมา 3 ปี หากไม่มีหนี้ เราว่าเงินเก็บน่าจะมากพอสมควร แต่เราไม่มีเลยสักบาท เดือนชนเดือน เพราะเราต้องเอาให้ที่บ้าน ซึ่งเราถามตั้งแต่เงินเดือนเดือนแรกออกเลยว่าจะเอาเท่าไร่ เราก็ให้แบบนั้นมาตลอดไม่เคยขาด ชนิดว่าเงินออกเรากดส่วนนั้นไว้เลย(เพราะเราคิดว่าคนเลี้ยงเรา ส่งเราเรียนจนจบ ก็คงเหนื่อยไม่น้อย มันกลายเป็นหน้าที่ ที่เาต้องทำ และต้องทำไม่ขาดด้วย) เลิกงานแล้วเราจะเอามาให้ที่บ้านทันที ถ้าจะให้คำนวนดูแล้ว ที่บ้านอาจจะคิดว่าเงินที่เหลือเราอาจะใช้จนสบาย เงินที่ขอไปคงไม่กระทบเพราะบ้านไม่ได้เช่า ข้าวไม่ได้ซื้อ แต่เมื่อความเป็นจริงแล้ว เงินเดือนเราถูกหักนั่น นี่ เยอะแยะ จนสุดทายเดือนๆนึงเราเหลือเงินใช้2,000นิดๆ ถามว่าพอไหม ไม่พอแน่นอน ไหนจะข้าวเที่ยง น้ำมันรถ บางครั้งก้ต้องซื้อเสื้อผ้า ไหนจะใส่ซองของเพื่อนร่วมงานที่ไม่สามารถปฏิเสธได้เลย บางครั้งยังไม่กลางเดือนเราเหลือเงิน500 อีกอย่างเราเป็นคนกิจกรรมเยอะมาก ต่อเนื่องจากมหาลัย ถามว่าถ้าต้องใช้เงิน เรานี่นั่งคิดหัวแตกเลย กะจะไปขอที่บ้าน ก็บ่นว่าเราใช้เงินเปลือง แต่เค้าก้ให้เรานะ แต่เรารู้สึกว่าว่าทำมัยเราต้องขอ เราทำงาน แต่เราไม่มีอะไรเลย จนวันนึง ทางบ้านมีปัญหา ไม่ใช่บ้านเราหรอก แต่เป็นญาติ มาขอให้เรากู้เงินให้ ในระดับล้าน เราเลยบอกว่า เราไม่กู้ เรียนผูกต้องเรียนแก้เองสิ อยู๋ๆจะมาพ่วงให้คนอื่นเป็นหนี้ แล้วตัวเองสบาย ระยะเวลากู้ก็ใช่ว่าจะน้อย คือมันทั้งชีวิตเราอ่ะ สิ่งที่เราได้รับกลับมาจากคนในครอบครัวเราคือ
...."เห็นแก่ตัว" เห็นคนอื่นเดือดร้อนแทนที่จะช่วยเหลือ ไม่มีความเป็นมนุษย์ อย่างนี้หรอพี่น้องเดือดร้อนมาแล้วจะทิ้ง ไม่มีวันเข้าใจคนเดือนร้อนหรอกเพราะเมิงไม่เคยช่วยใครเลย เอาแต่ตัวเอง
อยากจะบอกว่า เงินที่เมิงใช้ๆๆอยู่ เงินเดือนกรูทั้งนั้น
เราอยากมีอะไรเป็นของตัวเองสักอย่าง เราเก็บเงินก้อนนึง (เล่นแชร์อ่ะเนอะ) เรากะว่าเราจะเอาเงินก้อนนั้นมาซื้อของที่เราอยากได้ รู้มัยว่าพูดกันว่ายังงัย จะเอาเงินเราก้อนนั้นไปเที่ยวกัน จะเอาไปโน่นนนี่นั้น
คือถามเรารึยัง ว่าเราจะให้มัย ถามเรามัยว่าเราอยากได้อะไรมัย ถ้าเราบอกว่า เราขอเงินก้อนนี้ เราก็ต้องโดนบอกว่าก็เอาเงินมาช่วยครอบครัวก่อน อยากได้อะไรค่อยเอา อย่างนี้หรอ
บางทีเราก็เหนื่ย เราเห็นเพื่อนไปเที่ยว ไปกินอะไรอร่อยๆๆ (เรามันก็คน มีกิเลศป่ะ มันก็มีนึกขึ้นมาได้ในสมองว่าเราก็ต้องการที่จะกิน จะเที่ยวบ้าง ตามประสาของเรา) แต่พอเรานึกถึงเงินในกระเป๋าแล้วเราหงอยทันที แค่ว่ากินข้าวเสร็จ อยากกินกาแฟสด เราต้องคิดแล้วล่ะว่าข้าวเท่าไหร่ กาแฟต้องไม่เกินเท่านี้นะ อยากกินตัวนี้ มันกินไม่ได้ ก็ต้องกินตัวรองลงมา เพื่อนชวนไปไหน ก็ก็ปฏิเสธ ไม่ใช่ไม่ออยากไป แต่เราไม่มีเงิน ถ้าไปก็ก็ไม่สนุกป่ะ หรือไปแล้วก็ต้องหายืมเงิน ลำพพังแค่ตอนนี้ก็ไม่มีกินล่ะ ถ้าไปยืมเราวาเราคงได้ห่อข้าว ห่อน้ำไปกินที่ทำงานอ่ะ
เราเห็นแก่ตัวขนาดนั้นเลยหรอ กับสิ่งที่เราได้รับ