คบกันมา 10 ปี แล้วหมั้นกันมา 1 ปี
8-9 ปีหลังอยู่ไกลกันตลอด ทำงานคนละที่ เจอกันปีนึงไม่น่าเกิน 5 ครั้ง
ตลอดเวลาที่คบกันมาก็มีปัญหาเรื่องเวลาไม่ตรงกันบ้าง น้อยใจตามประสาผญ แต่ไม่เคยหนักเท่าครั้งนี้เลย
ตอนนี้ทุกข์ใจมาก ไม่รู้จะตัดสินใจยังไงดี รักก็ยังรักอยู่ แต่มองไม่เห็นวันข้างหน้าเลย หรือว่าเราคิดมากไปเอง
ปัญหามันเริ่มเมื่อ กลางปี เราจับได้ว่าแฟนเรานอกใจ ซึ่งชะนีน้อยก็รู้อยู่ตลอดว่าแฟนมีเราอยู่แล้ว แต่เรื่องไม่ไม่โทษผญฝ่ายเดียวนะ แฟนเราก็ผิดที่ให้ความหวังนาง หลอกนางไปไม่น้อย(จะว่าไปก็หลอกทั้งสองฝ่าย)
ปัญหาแรก นอกใจ จบลงด้วการให้เค้าเลือก และเค้าก็เลือกเรา ซึ่งเราก็ให้อภัย พยายามทำทุกอย่างให้ความรักของเรากลับมาเหมือนเดิม แต่ว่า....มันยากเหลือเกินนนนนนนนนนนน
มันเลยกลายเป็นปัญหาต่อมา...
ด้วยความที่เราเสียใจมาก ทำให้การทำใจลำบากมาก เมื่อรู้ว่าเค้านอกใจ มันทำให้การคุยกันของเราต่อจากนั้นมีแต่เรื่องเครียดๆ ถามย้ำเค้าอยู่ตลอดว่าเค้าทำแบบนี้เพราะอะไร กลับมาหาเราเพราะอะไร ซึ่งเค้าก็ไม่มีคำอธิบายนอกจากคำว่า ผิดไปแล้ว ขอโทษ
เราพยายามทำตัวไม่งี่เง่า ลืมๆเรื่องที่เกิดขึ้น ตั้งต้นใหม่ แม้ในใจจะรู้สึกแย่มากแค่ไหน เพื่อให้ความรักของเราไปต่อได้
แต่มันเหมือนจะไม่ง่ายแบบนั้น...
ทั้งที่ช่วงเวลาที่เรามีปัญหาแบบนี้ เราคิดว่าทั้งสองฝ่ายควรทุ่มเทให้กับการต่อสู้ให้ช่วงเวลาที่แย่นี้ผ่านไปได้ แต่แฟนเราไม่มีเวลาให้เราเลย
1. เจอกันยากมาก เค้าจะมาหานี่แทบไม่ได้เลย ส่วนเราพยายามหาเวลาไปเจอ อย่างน้อยจะได้เจอกันบ้าง แต่แฟนก็ไม่ว่าง ทำงานไม่มีวันหยุดเลย เค้าไม่อยากให้เรามาอยู่เฝ้าห้องคนเดียวเวลาเค้าไปทำงาน
2. แฟนเราทำงานไม่เป็นเวลา ทำงานเป็นกะ ปรับเปลี่ยนกะบ่อยๆ ทำให้เราไม่ค่อยมีเวลาคุยกัน
3. แฟนทำงานหนักมาก ทั้งเวลาปกติ ทั้งทำโอทีต่อ ทั้งช่วยsupportกะอื่น เมื่องานมีปัญหาก็ต้องเข้าไปดูแม้จะเป็นวันหยุดของตัวเอง
ที่บอกมาทั้งหมด กำลังเป็นปัญหากับเรา เราแทบไม่มีเวลาคุยกัน เจอกันนี่ไม่ต้องพูดถึง โดยเราไม่แน่ใจว่ามันเป็นปัญหาสำหรับเราคนเดียวหรือเปล่า
เราเริ่มทะเลาะกันบ่อยขึ้น เพราะคุยกันไม่เคยจบเรื่อง เค้าก็ต้องกลับไปทำงาน มีคนมาเรียกไปดูงานมั่งล่ะ ขอเวลาคุยก็ไม่ค่อยมีให้
เราเริ่มมองไม่เห็นวันข้างหน้า...
คนที่จะอยู่ด้วยกัน จะแต่งงานกัน เค้าอยู่กันแบบนี้ได้ไหม ไม่ต้องคุยกันก็ได้เหรอ
พอคุยกับเค้าเรื่องนี้ เค้าก็รู้ตัวดีว่าเค้าไม่มีเวลาให้เรา เค้าพยายามแล้ว แต่หน้าที่การงานมันไม่เอื้อ แต่เรารู้สึกเหมือนเค้ไม่พยายามเลย
เรารู้ว่างานมันสำคัญ แต่งานไม่ใช่ทุกอย่างในชีวิต คนเราต้องมีเวลาสำหรับครอบครัวด้วย แต่เหมือนเค้าจะไม่คิดแบบนี้
เค้าทำงานหนัก จนเกินเวลาปกติหลายครั้งเข้า จนถึงกับหลับในตอนขับรถกลับจากทำงาน
เรื่องนี้แหละทำให้เราคิดมากขึ้นว่า ทำไมเค้าต้องบ้างานขนาดนั้น เค้าไม่เห็นเราสำคัญเลยเหรอ
ความคิดมากทำให้เราท้อไปเรื่อยๆ......คิดว่าเค้าอยากหลบเรา ไม่อยากคุยกับเรา
เราขอร้อง ทั้งคุยกับเค้าแบบเปิดอกว่า เราไม่ไหว ถ้าไม่มีเวลาให้กันแบบนี้ เราไม่ได้เรียกร้องอะไรมากแค่มีเวลาคุยกัน คุยเรื่องของเรา วางแผนอนาคต แบ่งเวลาทำแบบนี้บ้าง อย่าทำงานจนหักโหม ถึงขั้นขอให้ออกจากงาน เปลี่ยนงาน
เค้าก็ให้คำตอบว่า เค้าทำงานเพื่อวันข้างหน้าของเรา ขอให้อดทนหน่อยเดี๋ยวมันจะผ่านไปด้วยดี เค้าพยายายามทำอยู่
เราไม่รู้จะทำยังไงดี มันท้อเหลือเกิน ใจนึงก็ยังรักเค้าอยู่ไม่อยากเลิก แต่อีกใจนึงก็ดูเหมือนเค้าไม่ได้ต้องการเราเลย เค้าสนใจแต่เรื่องของตัวเอง
เขียนมากซะยาว ระบายซะเยอะ รู้เรื่องบ้างไม่รู้เรื่องบ้าง ก็ขออภัยด้วยนะคะ ช่วยเราคิดอีกทางหน่อยก็จะเป็นพระคุณมากเลย ตอนนี้เราเครียดมากเลย
ทำยังไงดีคะ แฟนไม่มีเวลา จะอดทนต่อไปหรือพอแค่นี้ดี
8-9 ปีหลังอยู่ไกลกันตลอด ทำงานคนละที่ เจอกันปีนึงไม่น่าเกิน 5 ครั้ง
ตลอดเวลาที่คบกันมาก็มีปัญหาเรื่องเวลาไม่ตรงกันบ้าง น้อยใจตามประสาผญ แต่ไม่เคยหนักเท่าครั้งนี้เลย
ตอนนี้ทุกข์ใจมาก ไม่รู้จะตัดสินใจยังไงดี รักก็ยังรักอยู่ แต่มองไม่เห็นวันข้างหน้าเลย หรือว่าเราคิดมากไปเอง
ปัญหามันเริ่มเมื่อ กลางปี เราจับได้ว่าแฟนเรานอกใจ ซึ่งชะนีน้อยก็รู้อยู่ตลอดว่าแฟนมีเราอยู่แล้ว แต่เรื่องไม่ไม่โทษผญฝ่ายเดียวนะ แฟนเราก็ผิดที่ให้ความหวังนาง หลอกนางไปไม่น้อย(จะว่าไปก็หลอกทั้งสองฝ่าย)
ปัญหาแรก นอกใจ จบลงด้วการให้เค้าเลือก และเค้าก็เลือกเรา ซึ่งเราก็ให้อภัย พยายามทำทุกอย่างให้ความรักของเรากลับมาเหมือนเดิม แต่ว่า....มันยากเหลือเกินนนนนนนนนนนน
มันเลยกลายเป็นปัญหาต่อมา...
ด้วยความที่เราเสียใจมาก ทำให้การทำใจลำบากมาก เมื่อรู้ว่าเค้านอกใจ มันทำให้การคุยกันของเราต่อจากนั้นมีแต่เรื่องเครียดๆ ถามย้ำเค้าอยู่ตลอดว่าเค้าทำแบบนี้เพราะอะไร กลับมาหาเราเพราะอะไร ซึ่งเค้าก็ไม่มีคำอธิบายนอกจากคำว่า ผิดไปแล้ว ขอโทษ
เราพยายามทำตัวไม่งี่เง่า ลืมๆเรื่องที่เกิดขึ้น ตั้งต้นใหม่ แม้ในใจจะรู้สึกแย่มากแค่ไหน เพื่อให้ความรักของเราไปต่อได้
แต่มันเหมือนจะไม่ง่ายแบบนั้น...
ทั้งที่ช่วงเวลาที่เรามีปัญหาแบบนี้ เราคิดว่าทั้งสองฝ่ายควรทุ่มเทให้กับการต่อสู้ให้ช่วงเวลาที่แย่นี้ผ่านไปได้ แต่แฟนเราไม่มีเวลาให้เราเลย
1. เจอกันยากมาก เค้าจะมาหานี่แทบไม่ได้เลย ส่วนเราพยายามหาเวลาไปเจอ อย่างน้อยจะได้เจอกันบ้าง แต่แฟนก็ไม่ว่าง ทำงานไม่มีวันหยุดเลย เค้าไม่อยากให้เรามาอยู่เฝ้าห้องคนเดียวเวลาเค้าไปทำงาน
2. แฟนเราทำงานไม่เป็นเวลา ทำงานเป็นกะ ปรับเปลี่ยนกะบ่อยๆ ทำให้เราไม่ค่อยมีเวลาคุยกัน
3. แฟนทำงานหนักมาก ทั้งเวลาปกติ ทั้งทำโอทีต่อ ทั้งช่วยsupportกะอื่น เมื่องานมีปัญหาก็ต้องเข้าไปดูแม้จะเป็นวันหยุดของตัวเอง
ที่บอกมาทั้งหมด กำลังเป็นปัญหากับเรา เราแทบไม่มีเวลาคุยกัน เจอกันนี่ไม่ต้องพูดถึง โดยเราไม่แน่ใจว่ามันเป็นปัญหาสำหรับเราคนเดียวหรือเปล่า
เราเริ่มทะเลาะกันบ่อยขึ้น เพราะคุยกันไม่เคยจบเรื่อง เค้าก็ต้องกลับไปทำงาน มีคนมาเรียกไปดูงานมั่งล่ะ ขอเวลาคุยก็ไม่ค่อยมีให้
เราเริ่มมองไม่เห็นวันข้างหน้า...
คนที่จะอยู่ด้วยกัน จะแต่งงานกัน เค้าอยู่กันแบบนี้ได้ไหม ไม่ต้องคุยกันก็ได้เหรอ
พอคุยกับเค้าเรื่องนี้ เค้าก็รู้ตัวดีว่าเค้าไม่มีเวลาให้เรา เค้าพยายามแล้ว แต่หน้าที่การงานมันไม่เอื้อ แต่เรารู้สึกเหมือนเค้ไม่พยายามเลย
เรารู้ว่างานมันสำคัญ แต่งานไม่ใช่ทุกอย่างในชีวิต คนเราต้องมีเวลาสำหรับครอบครัวด้วย แต่เหมือนเค้าจะไม่คิดแบบนี้
เค้าทำงานหนัก จนเกินเวลาปกติหลายครั้งเข้า จนถึงกับหลับในตอนขับรถกลับจากทำงาน
เรื่องนี้แหละทำให้เราคิดมากขึ้นว่า ทำไมเค้าต้องบ้างานขนาดนั้น เค้าไม่เห็นเราสำคัญเลยเหรอ
ความคิดมากทำให้เราท้อไปเรื่อยๆ......คิดว่าเค้าอยากหลบเรา ไม่อยากคุยกับเรา
เราขอร้อง ทั้งคุยกับเค้าแบบเปิดอกว่า เราไม่ไหว ถ้าไม่มีเวลาให้กันแบบนี้ เราไม่ได้เรียกร้องอะไรมากแค่มีเวลาคุยกัน คุยเรื่องของเรา วางแผนอนาคต แบ่งเวลาทำแบบนี้บ้าง อย่าทำงานจนหักโหม ถึงขั้นขอให้ออกจากงาน เปลี่ยนงาน
เค้าก็ให้คำตอบว่า เค้าทำงานเพื่อวันข้างหน้าของเรา ขอให้อดทนหน่อยเดี๋ยวมันจะผ่านไปด้วยดี เค้าพยายายามทำอยู่
เราไม่รู้จะทำยังไงดี มันท้อเหลือเกิน ใจนึงก็ยังรักเค้าอยู่ไม่อยากเลิก แต่อีกใจนึงก็ดูเหมือนเค้าไม่ได้ต้องการเราเลย เค้าสนใจแต่เรื่องของตัวเอง
เขียนมากซะยาว ระบายซะเยอะ รู้เรื่องบ้างไม่รู้เรื่องบ้าง ก็ขออภัยด้วยนะคะ ช่วยเราคิดอีกทางหน่อยก็จะเป็นพระคุณมากเลย ตอนนี้เราเครียดมากเลย