อันที่จริงผมก็ไม่รู้หรอกครับว่าจะอยู่ทำให้เธอรำคาญใจไปได้นานอีกแค่ไหน  ตอนนี้ร่างกายก็ไม่ไหวลงทุกวัน  ผมก็ไม่รู้ว่าจะอยู่ได้อีกนานแค่ไหน  เธอไม่รู้หรอกครับว่าผมป่วยเป็นอะไร  ผมแค่อยากคุยกับเธอแค่วันละคำสองคำก็ยังดี  ผมรู้สึกดีที่เธอตอบคำถามที่ผมถามไป มันทำให้ผมมีกำลังใจ  แต่ผมก็รู้ดีว่าเธอไม่ได้อยากคุยกับผมสักเท่าไหร่  วันหนึ่งถ้าผมไม่อยู่แล้ว  ผมอยากให้เธอรู้ว่าผมรักเธอมากแค่ไหน  เธอเป็นกำลังใจที่ทำให้ผมอยากมีชีวิตต่อไป  แต่ดูเหมือนเวลาจะน้อยเหลือเกิน แต่ก็ขอบคุณที่ผมได้มาเจอเธอได้รักเธอ  ขอบคุณจริงๆ  ต่อไปเมื่อเธอไม่มีผมไปทำให้รำคาญชีวิตเธอคงมีความสุขนาดูเลย ^^
^^