สุดท้ายเราก็ไม่อาจรู้ได้เลยว่าเขาคิดอะไร

สวัสดีค่ะเรื่องของเราเกิดขึ้นเมื่อประมาณกลางปีที่ผ่านมา เราได้เริ่มงานใหม่ ได้เจอคนใหม่ๆ สังคมใหม่ๆ เราได้ได้กับคนคนนึงค่ะ เขาเป็นเพื่อนร่วมงานของเรา ยอมรับค่ะว่าเรารู้สึกปิ๊งเขาตั้งแต่ครั้งแรกที่ได้เจอ เราทำงานฝ่ายเดียวกันค่ะ ด้วยงานเลยทำให้เราได้อยู่ใกล้กัน ได้พูดคุย จากแค่คุย เราก็แกล้งกัน เล่นกัน แซวกันจนสนิทกันมากขึ้น ความรู้สึกของเราที่มีเลยยิ่งมากขึ้น จนเราไม่รู้ตัวเลยว่าเราชอบเขามากขึ้นตั้งแต่เมื่อไหร่ ด้วยความที่เราชอบเขามาก เราเลยแกล้งถามว่า เขามีแฟนรึยัง เขาบอกเราค่ะว่ายัง เราเองก็ดีใจคิดว่า อย่างน้อยเราก็ยังมีโอกาส แต่เขามีผู้หญิงคนนึงที่สนิทด้วยกันมาก เขาสองคนเหมือนแฟนกันมา เราเองก็มองแบบนั้น แต่เขาบอกว่าไม่ใช่แฟน เราก็เลยยังคงสนิทกับเขาเหมือนเดิม แกล้งและเล่นกันแบบเดิม เราสนิท เล่นกันจนใกล้ชิดกันมากขึ้น มากจนเราแอบคิดว่าเขาอาจจะคิดแบบเดียวกับเรา เขาแสดงออกกับเรา ทำเหมือนเราชอบกัน ช่วงนั้นเรามีความสุขมากค่ะ แต่พอหลังจากนั้นไม่กี่วัน เขาเปลี่ยนไปมาก จากที่เราเล่นกัน คุยกัน แกล้งกัน สนิทกัน กลายเป็น เขาไม่คุยกับเรา ไม่มองหน้า ไม่ยิ้ม เดินสวนเหมือนคนไม่รู้จักกัน เราเองแปลกใจมากว่าเกิดอะไรขึ้น พยายามถามเขา เขาเองก็บอกว่าไม่มีอะไร แต่เรารู้สึกได้ว่ามันไม่เหมือนเดิม มากกว่านั้นคือ ผู้หญิงที่เขาบอกว่า ไม่ได้เป็นอะไรกัน เขาสองคนตัวติดกันมากกว่าแต่ก่อน ใช่แน่ เขาต้องเป็นแฟนกัน แต่เขาก็ปฏิเสธกับทุกคนนะคะว่าเขาไม่มีแฟน แต่เขาดูแลกันเหมือนแฟนจนเราอดคิดไม่ได้ เราก็เลยถอยออกมา ตอนนั้นรู้สึกเหมือนคนอกหักเลยค่ะ หลังจากวันนั้น เราก็ไม่ได้คุยกับเขาเลย จากสนิทก็กลายเป็นคนที่ไม่รู้จักกัน เราคุยกับเขาเฉพาะแค่เรื่องงาน ถ้าเราไม่คุยก่อน เขาก็ไม่คุยกับเรา เราเข้าใจนะคะว่าที่เขาเปลี่ยนไปเพราะอะไร เราเลยไม่อยากทำอะไรให้เขาอึดอัด เราต้องทนดูเขาแสดงความรักกัน แต่ต้องทำเหมือนไม่รู้สึกอะไร ต้องยิ้ม หัวเราะ และยินดีทุกครั้งที่เขาแสดงความรักกัน เราคิดว่าการไม่ได้คุยกัน สนิทกันแบบเดิม จะทำให้เราชอบเขาน้อยลง แต่เปล่าเลย เรากลับรู้สึกชอบเขามากขึ้น ได้แต่แอบไปเศร้าคนเดียว แล้วก็ไม่เคยเข้าใจ ไม่เคยได้คำตอบว่าทำไม ที่ผ่านมาเขาถึงทำกับเราเหมือนเราชอบกัน จนมาวันนึง เรามีเหตุผลที่ต้องออกจากงานกะทันหัน เราเลยคิดว่า ยังไงก่อนเราจะออก เราจะต้องสารถาพรักกับเขาให้ได้ เราตั้งใจจะบอกเขาต่อหน้า แต่โอกาสมันไม่มี เราเลยส่งข้อความไปสารภาพทุกอย่างกับเขา เขาดูนิ่งมาก เราก็เลยตัดใจ ทำตัวปกติ เหมือนไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น แต่เรารู้สึกได้ว่า เขาคุยกับเรามากขึ้นค่ะ เขาสนใจที่จะถามเรา ชวนเราคุย แม้จะเป็นแค่ประโยคเดียว เราก็ดีใจมาก เขาทำเรื่องดีๆให้เรามากกว่าที่จะปฏิเสธแบบเมื่อก่อน เราแอบดีใจนะคะ มีความสุขมาก เราก็กะว่าจะอยู่แบบนี้ ตามประสาเราไปเรื่อยๆจนเราออก เขายังไม่รู้ค่ะ ว่าเราจะออกจากงาน เราเองก็ทยอยบอกทุกคน แล้วก็บอกเขาเป็นคนสุดท้าย ตอนบอกไป ดูเขาตกใจ มันก็อาจเป็นเรื่องปกติมั้งคะที่เราจะตกใจที่เพื่อนร่วมงานจะลาออก เขาถามเราค่ะว่าทำไมถึงออก เราก็บอกเหตุผลของเราไป เราไม่รู้เราคิดไปเองรึเปล่า แต่เรารู้สึกได้ว่า เหมือนเขาไม่อยากให้เราไป แล้วตอนนี้ก็เหลืออีกไม่กี่วันที่เราจะออกจากงาน เราเองก็รู้สึกใจหายนะคะ ที่ต่อไปจะไม่ได้เจอเขาอีก ก็ได้แต่หวังว่าเวลาไม่กี่วันที่มี เราจะมีแต่ความทรงจำดีๆให้จดจำกันตลอดไป เราไม่รู้ว่าเขาจะคิดถึงเรา ในวันที่เราไม่อยู่มั้ย แต่เราคงคิดถึงเขามาก ไม่รู้จะมีโอกาสได้เจอกันอีกมั้ย แต่อย่างน้อยๆก็ต้องขอบคุณ เวลาที่ผ่านมา ขอบคุณทุกอย่างที่ทำให้เรามีความทรงจำดีๆ ถ้าถามว่าทำไมเราถึงชอบเขา เราจะบอกเลยว่า เพราะเขาน่ารัก อบอุ่น อยู่ใกล้แล้วรู้สึกปลอดภัย ใจดี มีน้ำใจ เป็นสุภาพบุรุษ หวังว่าเราคงจากกันเพื่อเจอ จากวันนั้นจนวันนี้ เราก็ยังไม่เคยรู้ว่าเขาคิดยังไงกับเรา จริงๆก็อยากรู้ก่อนจะไป แต่ถ้าเขาไม่พูด เราก็ไม่มีวันรู้ เขาอาจไม่เคยคิดอะไรกับเราเลย แต่ก็ยังยืนยันว่าเรารู้สึกกับเขาแบบเดิม