ตอนนี้ชีวิตลำบากพอสมควร คือที่บ้านฐานะยากจนตั้งแต่เกิดมา พ่อมีนิสัยเมาหัวราน้ำ เคยเป็นผู้รับเหมามาก่อสร้างแต่เพราะนิสัยเมาบ่อยๆงานก็ล่มบ่อย จนไม่มีใครกล้ามาจ้างงาน ตอนนี้กลายมาเป็นลูกน้องเขาแทน จนถึงตอนนี้ก็ยังเป็นแบบนั้นค่ะ โดนโกงค่าแรงเรื่อยไป ครอบครัวฝั่งพ่อเป็นข้าราชการหมดยกเว้นพ่อเรียนไม่จบคนเดียว เวลาไปบ้านย่าญาติพี่น้องพ่อก็ชอบดูถูกเพราะว่าเราเป็นลูกพ่อ ให้เงินเราบ้าง ตอนเด็กๆโดนลุงโยนเงินให้ร้อยนึง แล้วก็หัวเราะ จำไม่ได้ว่าพูดอะไร แต่จำภาพได้ติดตา ลุงเป็นตำรวจค่ะ แต่ตอนนี้พอรู้ว่าเราเรียนมหาลัย ส่งตัวเองเรียน แล้วก็เรียนนิติศาสตร์คณะที่ลุงอยากให้ลูกแกเรียนแต่สอบไม่ติด ก็มาชื่นชมเรา แถมบอกว่าอยากให้เราไปทำงานสายตำรวจ เราแบบรังเกียจสังคมบ้านย่ามาก ไม่เคยไปเหยียบเลยหลังจากนั้น ใครทำอะไรเราก็จำได้ดี ช่วงนึงเราขึ้นม.ต้นพอดี น้องก็ขึ้นประถม บ้านเราจนลง แต่ดีที่ตากับยายพอมีเงินบ้างก็ยกบ้านที่เป็นห้องแถวให้ ก็ย้ายมาอยู่บ้านที่ยายยกให้
ที่บ้านไม่มีห้อง ไม่มีอะไรค่ะ ห้องน้ำก็ต่อเติมเอง ห้องนอนก็เอาตู้เสื้อผ้ากั้น บ้านหลังคาก็รั่ว เราไม่ชอบนอนกลางวันถ้านอนที่บ้านเพราะกลางวันมันเห็นหลังคาที่รั่ว ไม่ชอบแบบนั้น
ที่บอกว่าไม่มีเงิน เราไม่ได้หมายถึงไม่มีเงินให้ใช้ฟุ่มเฟือยนะคะ แต่บางทีไม่มีเงินติดบ้าน บางทีขอเงินซื้อน้ำยาล้างจานขวดละสิบสองบาทก็ไม่มีให้ มันเริ่มแย่ลงตั้งแต่แม่เราผ่าตัดเนื้องอกในมดลูก ก็ทำงานไม่ได้เลย ต้องอยู่บ้านตั้งแต่เราม.5 พอม.6 ตากับยายเราก็เสีย ระยะเวลาคือห่างกันแค่สามเดือน ใช้เงินไปเยอะ หนี้สินล้นพ้น แม่เรากับเราก็เป๋ไป เพราะพ่อเราก็สามวันดีสี่วันไข้ ถ้าเมาก็จะทำงานไม่ได้เลยค่ะ เราเหนื่อยใจ พยายามห้ามไม่ให้กินแล้ว พาไปเลิกเหล้าก็อยู่ได้ไม่กี่เดือน แอบไปกินอีกค่ะ มันวนๆอยู่จนเราท้อ จบม.6ก็ไม่ได้เรียนต่อค่ะ ติดมหาลัยที่ชอบ เก็บเงินไปสอบ พอติดสัมภาษณ์ก็ไปอีกรอบหมดเงินเก็บตัวเองไปหลายพัน แต่พอติดแล้วแม่รู้ว่าเป็นมหาลัยในกทม.ก็บอกทั้งน้ำตาว่าไม่มีเงินให้เรียน เราก็เสียใจ เพราะเราเป็นเด็กตั้งใจเรียนตลอดตั้งแต่เด็ก รู้ว่าชอบอะไร อยากเรียนอะไร ได้เปรียบเพื่อนหลายๆอย่างตรงที่ทำได้หลายๆอย่าง ตอนมัธยมรับจ้างสอนพิเศษก็เคย ทำงานพิเศษตลอด แต่ชีวิตไม่ได้ไปได้ดีเท่าไร เวลาสอบได้ท็อปไม่เคยได้เงินไปซื้อของขวัญเวลาได้เกรดสูงๆ งานวันเกิดไม่เคยมี แต่เราไม่อยากให้มีหรอก ขอแค่มีเงินซื้อกับข้าวทุกๆวันไม่ต้องกินแต่ข้าวผัดกับซอสฝาเขียวก็พอแล้ว เราน้ำหนักไม่เคยถึงเกณฑ์เลยค่ะ แต่เราว่ามันตลกดี ถูกเรียกว่าเด็กหัวโตตั้งแต่เด็ก
ตอนนี้เรียนมหาลัยแล้วค่ะ กู้กยศ.เรียน แล้วก่อนเรียนก็ซิ่วไปถึงสองปี ตอนก่อนซิ่วก็ไปทำงานเงินเดือนเก้าพันถึงหมื่นสองธรรมดา เก็บเงินมาเรียน ดีอยู่อย่างที่ที่บ้านไม่ได้ห้ามเพราะรู้ว่าเรารักเรียน ตอนที่มาเรียนนี้อาหารหลักก็ผักต้มชั่งขีดละสิบกับข้าวน้ำพริก มาม่าบ้าง น้ำหวานไม่ค่อยได้กินค่ะ แก้วนึงซื้อข้าวได้จานนึง ที่บ้านก็ไม่ได้ดีขึ้นเท่าไร พยายามทำงาน สอนพิเศษบ้าง ทำชีทสรุปสำหรับน้องมัธยมขายบ้าง เรื่อยๆไปไม่ถึงกับเงินคล่องมือ จะมีช่วงแรกๆของเทอมที่เราปรับตัวไม่ได้ พ่อกับแม่เราเงียบำม่ส่งเงินแถมไม่ติดต่อ เพราะเขาไม่มีเหมือนกัน เลยเลี่ยงจะคุยกับเราไม่ได้อยากคิดแบบนี้ แต่คงกลัวจะมาขอเงิน
ที่เรามาตั้งกระทู้นี้ก็เพราะอยากรู้ว่าชีวิตคนอื่นจะเป็นยังไงบ้าง เราไม่อยากให้ตัวเองเป็นคนที่จมดิ่งกับความเศร้ามากเกินไป พยายามมองมันเป็นอุปสรรคนึง แต่อยากรู้ว่าคนอื่นก้าวผ่านมันไปได้ยังไง เพราะเราอยู่กับพวกนี้ตั้งแต่เด็กจนอายุยี่สิบแล้วก็ยังก้าวออกไปไม่พ้นสักที แต่ก็พยายามอยู่ สิ่งแรกที่จะทำก่อนจะได้ใช้หนี้กยศ.คือเราอยากสร้างบ้านใหม่ให้แม่ เพราะเราทนสภาพบ้านเราไม่ไหวแล้ว พี่ๆที่ผ่านและเรียนจบมหาลัยมาได้ทั้งๆที่ชีวิตลำบาก ผ่านมาได้แบบไหนบ้างคะ แล้วหลังจากจบ มีใครสร้างบ้านใหม่ให้แม่ได้ในเวลาทำงานสองปีบ้างคะ ขอบคุณที่มาแชร์กันนะคะ จะพยายามต่อไปค่ะ
มีใครที่ชีวิตลำบากแต่ดื้อที่จะเรียนมหาลัยมั้ยคะ
ที่บ้านไม่มีห้อง ไม่มีอะไรค่ะ ห้องน้ำก็ต่อเติมเอง ห้องนอนก็เอาตู้เสื้อผ้ากั้น บ้านหลังคาก็รั่ว เราไม่ชอบนอนกลางวันถ้านอนที่บ้านเพราะกลางวันมันเห็นหลังคาที่รั่ว ไม่ชอบแบบนั้น
ที่บอกว่าไม่มีเงิน เราไม่ได้หมายถึงไม่มีเงินให้ใช้ฟุ่มเฟือยนะคะ แต่บางทีไม่มีเงินติดบ้าน บางทีขอเงินซื้อน้ำยาล้างจานขวดละสิบสองบาทก็ไม่มีให้ มันเริ่มแย่ลงตั้งแต่แม่เราผ่าตัดเนื้องอกในมดลูก ก็ทำงานไม่ได้เลย ต้องอยู่บ้านตั้งแต่เราม.5 พอม.6 ตากับยายเราก็เสีย ระยะเวลาคือห่างกันแค่สามเดือน ใช้เงินไปเยอะ หนี้สินล้นพ้น แม่เรากับเราก็เป๋ไป เพราะพ่อเราก็สามวันดีสี่วันไข้ ถ้าเมาก็จะทำงานไม่ได้เลยค่ะ เราเหนื่อยใจ พยายามห้ามไม่ให้กินแล้ว พาไปเลิกเหล้าก็อยู่ได้ไม่กี่เดือน แอบไปกินอีกค่ะ มันวนๆอยู่จนเราท้อ จบม.6ก็ไม่ได้เรียนต่อค่ะ ติดมหาลัยที่ชอบ เก็บเงินไปสอบ พอติดสัมภาษณ์ก็ไปอีกรอบหมดเงินเก็บตัวเองไปหลายพัน แต่พอติดแล้วแม่รู้ว่าเป็นมหาลัยในกทม.ก็บอกทั้งน้ำตาว่าไม่มีเงินให้เรียน เราก็เสียใจ เพราะเราเป็นเด็กตั้งใจเรียนตลอดตั้งแต่เด็ก รู้ว่าชอบอะไร อยากเรียนอะไร ได้เปรียบเพื่อนหลายๆอย่างตรงที่ทำได้หลายๆอย่าง ตอนมัธยมรับจ้างสอนพิเศษก็เคย ทำงานพิเศษตลอด แต่ชีวิตไม่ได้ไปได้ดีเท่าไร เวลาสอบได้ท็อปไม่เคยได้เงินไปซื้อของขวัญเวลาได้เกรดสูงๆ งานวันเกิดไม่เคยมี แต่เราไม่อยากให้มีหรอก ขอแค่มีเงินซื้อกับข้าวทุกๆวันไม่ต้องกินแต่ข้าวผัดกับซอสฝาเขียวก็พอแล้ว เราน้ำหนักไม่เคยถึงเกณฑ์เลยค่ะ แต่เราว่ามันตลกดี ถูกเรียกว่าเด็กหัวโตตั้งแต่เด็ก
ตอนนี้เรียนมหาลัยแล้วค่ะ กู้กยศ.เรียน แล้วก่อนเรียนก็ซิ่วไปถึงสองปี ตอนก่อนซิ่วก็ไปทำงานเงินเดือนเก้าพันถึงหมื่นสองธรรมดา เก็บเงินมาเรียน ดีอยู่อย่างที่ที่บ้านไม่ได้ห้ามเพราะรู้ว่าเรารักเรียน ตอนที่มาเรียนนี้อาหารหลักก็ผักต้มชั่งขีดละสิบกับข้าวน้ำพริก มาม่าบ้าง น้ำหวานไม่ค่อยได้กินค่ะ แก้วนึงซื้อข้าวได้จานนึง ที่บ้านก็ไม่ได้ดีขึ้นเท่าไร พยายามทำงาน สอนพิเศษบ้าง ทำชีทสรุปสำหรับน้องมัธยมขายบ้าง เรื่อยๆไปไม่ถึงกับเงินคล่องมือ จะมีช่วงแรกๆของเทอมที่เราปรับตัวไม่ได้ พ่อกับแม่เราเงียบำม่ส่งเงินแถมไม่ติดต่อ เพราะเขาไม่มีเหมือนกัน เลยเลี่ยงจะคุยกับเราไม่ได้อยากคิดแบบนี้ แต่คงกลัวจะมาขอเงิน
ที่เรามาตั้งกระทู้นี้ก็เพราะอยากรู้ว่าชีวิตคนอื่นจะเป็นยังไงบ้าง เราไม่อยากให้ตัวเองเป็นคนที่จมดิ่งกับความเศร้ามากเกินไป พยายามมองมันเป็นอุปสรรคนึง แต่อยากรู้ว่าคนอื่นก้าวผ่านมันไปได้ยังไง เพราะเราอยู่กับพวกนี้ตั้งแต่เด็กจนอายุยี่สิบแล้วก็ยังก้าวออกไปไม่พ้นสักที แต่ก็พยายามอยู่ สิ่งแรกที่จะทำก่อนจะได้ใช้หนี้กยศ.คือเราอยากสร้างบ้านใหม่ให้แม่ เพราะเราทนสภาพบ้านเราไม่ไหวแล้ว พี่ๆที่ผ่านและเรียนจบมหาลัยมาได้ทั้งๆที่ชีวิตลำบาก ผ่านมาได้แบบไหนบ้างคะ แล้วหลังจากจบ มีใครสร้างบ้านใหม่ให้แม่ได้ในเวลาทำงานสองปีบ้างคะ ขอบคุณที่มาแชร์กันนะคะ จะพยายามต่อไปค่ะ