โอ้เด็กเด็ก เดียงสา ใครพาจ้าว

ทำกับราว หนามรั้ว พัวมาป้อง

ยามทำชั่ว คะนอง มิเหลียวแล

           ใยใจคน มืดมน ยากหยั่งถึง

           มิคำนึง หัวอก ผู้สูญเสีย

           ช่างโหดร้าย  กระทำ ไร้ปราณี

           ถึงย่ำยี ความดี ความเป็นคน

อันบาปกรรม แต่ครั้น กระหนไหน

ใยจำต้อง นำพา มาเกี่ยวข้อง

ไร้สิทธิ์ร้อง ป้องตัว กลัวภัยพาล

            วัยเริงร่า  รื่นเริง มาผิดที่

            ผู้อัปปรีย์ นำพา มาสนอง

            โทษแห่งตัว นำมา เป็นรั้วตน

รันทดใจ วาจา สุดจะเอ่ย

โอ้อกเอ๋ย รวดร้าว ราวขื่นขม

นี่ล่ะหรือ สาวก เฝ้าชื่นชม

ความเป็นคน ยังมี อยู่หรือไร

                             ฯลฯ