ผมก็ได้อ่านเรื่องราวความรักของกระทู้ในพันทิปมาบ้าง แต่มันก็ไม่มีเรื่องไหนเลยที่จะตอบคำถามในใจของผมได้
เรื่องมีอยู่ว่าครั้งหนึ่งผมได้ไปเข้าค่ายกับเพื่อนๆจากต่างโรงเรียนมันก็ค่ายธรรมดาทั่วไปนี้แหละฮ่ะ
แต่ด้วยความบังเอิญหรืออะไรก็ช่างมันเหอะ
ผมได้พบกับผู้หญิงคนหนึ่ง เธอเป็นคนน่ารัก กล้าแสดงออก ตลอดระยะเวลาในค่ายนั้น
ผมเอาแต่เฝ้ามองเค้า และหวังว่าเขาคงจะมองเห็นผมบ้าง
เวลาก็ผ่านไปเร็วเหลือเกิน ถึงวันออกค่ายผมและเพื่อนๆของผมต่างพากลับบ้าน
ตลอดระยะทางกลับบ้านผมไม่สามารถลืมหน้า และความรู้สึกแรกของผมได้ ผมก็ไม่รู้ว่าเพราะอะไร
ทุกๆวันหลังออกค่ายครั้งนั้นมามันไม่ได้มีวันไหนเลยที่ผมจะลืมภาพเธอ มักไปแอบส่องภาพเธอในเว็บของโรงเรียน หาบ้านของเธอ
และดูทุกร้านอาหารที่ธอไป(เหมือนโรคจิตอ่ะ) ผมก็เคยกัลเธอเพียงแค่ 2 ครั้งแล้วเธอก็หายไป มันไม่มีวันไหนที่ลืมภาพเธอได้
"หลับตาอาจมองไม่เห็น แต่ใจยังรู้สึก"มันเป็นอะไรทำนองนี้มาตลอดเกือบ 1 ปีละฮ่ะ
ผมไม่รู้ว่าความรู้สึกแบบนี้มันเรียกว่า"รัก"หรือแค่"หลง"
ความรู้สึกแบบนี้เรียกว่า"รัก"หรือแค่"หลง"
เรื่องมีอยู่ว่าครั้งหนึ่งผมได้ไปเข้าค่ายกับเพื่อนๆจากต่างโรงเรียนมันก็ค่ายธรรมดาทั่วไปนี้แหละฮ่ะ
แต่ด้วยความบังเอิญหรืออะไรก็ช่างมันเหอะ
ผมได้พบกับผู้หญิงคนหนึ่ง เธอเป็นคนน่ารัก กล้าแสดงออก ตลอดระยะเวลาในค่ายนั้น
ผมเอาแต่เฝ้ามองเค้า และหวังว่าเขาคงจะมองเห็นผมบ้าง
เวลาก็ผ่านไปเร็วเหลือเกิน ถึงวันออกค่ายผมและเพื่อนๆของผมต่างพากลับบ้าน
ตลอดระยะทางกลับบ้านผมไม่สามารถลืมหน้า และความรู้สึกแรกของผมได้ ผมก็ไม่รู้ว่าเพราะอะไร
ทุกๆวันหลังออกค่ายครั้งนั้นมามันไม่ได้มีวันไหนเลยที่ผมจะลืมภาพเธอ มักไปแอบส่องภาพเธอในเว็บของโรงเรียน หาบ้านของเธอ
และดูทุกร้านอาหารที่ธอไป(เหมือนโรคจิตอ่ะ) ผมก็เคยกัลเธอเพียงแค่ 2 ครั้งแล้วเธอก็หายไป มันไม่มีวันไหนที่ลืมภาพเธอได้
"หลับตาอาจมองไม่เห็น แต่ใจยังรู้สึก"มันเป็นอะไรทำนองนี้มาตลอดเกือบ 1 ปีละฮ่ะ
ผมไม่รู้ว่าความรู้สึกแบบนี้มันเรียกว่า"รัก"หรือแค่"หลง"