ก่อนอื่นขอออกตัวว่านี่เป็นการล็อคอินและเป็นการตั้งกระทู้ครั้งแรกเลย ถ้ามีข้อผิดพลาดยังไง ช่วยแนะนำด้วยจ้า
จขกท แต่งงานมาแล้วกำลังจะครบ 7 ปี ก่อนที่จะแต่งงานก็คบกับแฟนมาประมาณ 5 ปี(คบกันตอนเรียน) แรกๆที่เค้ามาจีบ เราแทบจะไม่สนใเค้าเลย เนื่องจากเพิ่งอกหัก(แก่แดด อิอิ) โดนแฟนคนแรกนอกใจไปคบคนอื่นซ้อน เรารู้เลยบอกเลิกสวยๆ (แต่ตอนอยู่คนเดียวนี้แบบ หมดสภาพ!!! แต่ต้องแสดงออกว่าเราไม่เป็นไร) หลังจากเหตุการณ์นั้น เราเลยกลายเป็นคนมองโลกแง่ร้าย กลัวการเริ่มต้นใหม่ไปเลย ผู้ชายทุกคนที่เดินเข้ามาในชีวิตตอนนั้น เป็นได้แค่เพื่อน พี่ น้องกันไป(เล่นตัวไปอีก 555)
นอกเรื่องไปไกลละ ต่อๆ ตอนที่แฟนเรามาจีบ ช่วงนั้นก็มีคนเข้ามาคุยอีก คนหรือ 2คนเนี่ยแหละ แต่เราไม่ได้สนใจใครเป็นพิเศา อยากคุยก็คุย แต่ไม่เคยให้เบอร์ใครเลย อารมณ์ตอนนั้นคือยังไม่อยากมีใคร แฟนเราเข้าขอเบอร์เราจากเพื่อนเรา(เค้ารู้จักกันอยู่ก่อนแล้ว) แล้วเค้าก็โทรมาคุย เราก็งงๆ แต่ทำอะไรไม่ได้แล้วเค้ามีเบอร์เราแล้วนี่ เราก็คุยแต่เราบอกไปแต่แรกเลยว่าเราให้ได้แค่ความเป็นเพื่อนเป็นพี่ เราไม่พร้อมจะเจ็บอีก(น้ำเน่าโน๊ะ) เค้าก็โอเค เพื่อนก็เพื่อน เราคุยกันไปแบบนี้อีกปีกว่า เราเลยตกลงคบกันเป็นแฟน แล้วเราก็คบกันแบบที่ว่าเราเป็นตัวเราทั้งด้านที่ดีแล้วก็ไม่ดี เค้าเองก็เช่นกัน บอกตามตรง ตลอดเวลาที่คบกันมา เวลาทะเลากัน เรามักจะบอกเลิกก่อนเสมอ เพราเราคิดว่าถ้าอยู่ด้วยกันแล้วทะเลาะกันหรือเกิดความอึดอัด คุยๆกันแล้วเหมือนเราเป็นตัวปัญหา เราเลิกกันดีกว่า ไม่ได้ประชดนะ เราเป็นคนแบบนี้จริงๆ แต่ทุกครั้งแฟนเราจะคอยประคองเรื่องนี้ตลอด เค้าบอกว่า เราอยากเลิกก็เลิกไป เค้าก็จะยังรอเราอยู่ดี (ดีป่ะละ) แป๊ปๆผ่านไป 5 ปี เราเลยมั่นใจละว่าเราอยากอยู่ด้วยกันไปจนแก่เฒ่า มีอะไรจะคุยกันและเราจะร่วมกันปรับจูนเข้าหากัน หลังจากเราเรียนจบเราก็แต่งงานกัน หลังจากแต่งงานเราก็มีความสุขดี แต่ก็มีทะเลาะกันบ้างตามประสา ทุกครั้งที่ทะเลาะกัน ไม่มีเรื่องมือที่สามนะ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องชู้สาวหรือเรื่องญาติพี่น้องของฝ่ายไหน เราทะเลาะกันเพราะเราคิดไม่ตรงกัน (บางทีจะกินอะไรยังทะเลาะกันเลย) แต่เราเริ่มรู้สึกว่าเค้าแคร์เราน้อยลง ใส่ใจเรานัอยลง เป็นห่วงเป็นใยเราน้อยลง ที่พูดแบบนี้ เพราะเมื่อก่อนเค้าให้ความสำคัญกับเรา เรารับรู้ได้ เค้าเริ่มขี้งอน บางครั้งพูดหรือเตือนอะไรไปก็ไม่พอใจ ทั้งๆที่เราเตือนมันคือความจริง แต่เค้าเป็นคนฟอร์มเยอะ บางทีเราเองก็เรียกร้องให้เค้าเอาใสเราบ้าง( ลืมบอกไป เราไม่ได้อยู่ด้วยกันทุกวันนะ ด้วยความจำเป็นด้านการงาน เราอยู่กทม แฟนเราอยู่ อยุธยา แต่กลับบ้านทุก 2 วัน เสาร์อาทิตย์อยู่ด้วยกัน)
ต่อๆ อย่างที่บอก ถ้าคนอื่นมองก็คงดูว่า ไม่-ด้เป็นปัญหาอะไร แต่เราเป็นคนที่ดก็บมาคิด นานไปมันก็เลยกลายเป็นปัญหาสะสม จนบางทีอยากแยกกันอยู่ ใจก็กลัวว่าถ้าเป็นแบบนี้ไปเรื่อย กลัวว่าจะเลิกรักกลัวจะไม่มองหน้าเสียเปล่าๆ ปัญหาจริงๆมาจากตัวเราทั้งสองคนแหละ เยอะทั้งคู่ แต่ลึกๆ เรารักเค้ามากนะ เค้ากลายเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตไปแล้ว เราคิดว่าเค้าก็คงนู้สึกไม่ต่างกัน(มโนอีกละ)
เลยอยากถามหรือขอแชร์ความรู้สึกกับคนอื่นๆบ้าง ว่าประคองชีวิตกันยังไงบ้าง
*ถ้าเป็นไปได้เราอยากอยู่กันไปจนแก่*
คนที่เค้าอยู่กินกันมาหลายสิบปีนี่เค้าประคับประคองชีวิตคู่กันยังไงบ้าง
จขกท แต่งงานมาแล้วกำลังจะครบ 7 ปี ก่อนที่จะแต่งงานก็คบกับแฟนมาประมาณ 5 ปี(คบกันตอนเรียน) แรกๆที่เค้ามาจีบ เราแทบจะไม่สนใเค้าเลย เนื่องจากเพิ่งอกหัก(แก่แดด อิอิ) โดนแฟนคนแรกนอกใจไปคบคนอื่นซ้อน เรารู้เลยบอกเลิกสวยๆ (แต่ตอนอยู่คนเดียวนี้แบบ หมดสภาพ!!! แต่ต้องแสดงออกว่าเราไม่เป็นไร) หลังจากเหตุการณ์นั้น เราเลยกลายเป็นคนมองโลกแง่ร้าย กลัวการเริ่มต้นใหม่ไปเลย ผู้ชายทุกคนที่เดินเข้ามาในชีวิตตอนนั้น เป็นได้แค่เพื่อน พี่ น้องกันไป(เล่นตัวไปอีก 555)
นอกเรื่องไปไกลละ ต่อๆ ตอนที่แฟนเรามาจีบ ช่วงนั้นก็มีคนเข้ามาคุยอีก คนหรือ 2คนเนี่ยแหละ แต่เราไม่ได้สนใจใครเป็นพิเศา อยากคุยก็คุย แต่ไม่เคยให้เบอร์ใครเลย อารมณ์ตอนนั้นคือยังไม่อยากมีใคร แฟนเราเข้าขอเบอร์เราจากเพื่อนเรา(เค้ารู้จักกันอยู่ก่อนแล้ว) แล้วเค้าก็โทรมาคุย เราก็งงๆ แต่ทำอะไรไม่ได้แล้วเค้ามีเบอร์เราแล้วนี่ เราก็คุยแต่เราบอกไปแต่แรกเลยว่าเราให้ได้แค่ความเป็นเพื่อนเป็นพี่ เราไม่พร้อมจะเจ็บอีก(น้ำเน่าโน๊ะ) เค้าก็โอเค เพื่อนก็เพื่อน เราคุยกันไปแบบนี้อีกปีกว่า เราเลยตกลงคบกันเป็นแฟน แล้วเราก็คบกันแบบที่ว่าเราเป็นตัวเราทั้งด้านที่ดีแล้วก็ไม่ดี เค้าเองก็เช่นกัน บอกตามตรง ตลอดเวลาที่คบกันมา เวลาทะเลากัน เรามักจะบอกเลิกก่อนเสมอ เพราเราคิดว่าถ้าอยู่ด้วยกันแล้วทะเลาะกันหรือเกิดความอึดอัด คุยๆกันแล้วเหมือนเราเป็นตัวปัญหา เราเลิกกันดีกว่า ไม่ได้ประชดนะ เราเป็นคนแบบนี้จริงๆ แต่ทุกครั้งแฟนเราจะคอยประคองเรื่องนี้ตลอด เค้าบอกว่า เราอยากเลิกก็เลิกไป เค้าก็จะยังรอเราอยู่ดี (ดีป่ะละ) แป๊ปๆผ่านไป 5 ปี เราเลยมั่นใจละว่าเราอยากอยู่ด้วยกันไปจนแก่เฒ่า มีอะไรจะคุยกันและเราจะร่วมกันปรับจูนเข้าหากัน หลังจากเราเรียนจบเราก็แต่งงานกัน หลังจากแต่งงานเราก็มีความสุขดี แต่ก็มีทะเลาะกันบ้างตามประสา ทุกครั้งที่ทะเลาะกัน ไม่มีเรื่องมือที่สามนะ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องชู้สาวหรือเรื่องญาติพี่น้องของฝ่ายไหน เราทะเลาะกันเพราะเราคิดไม่ตรงกัน (บางทีจะกินอะไรยังทะเลาะกันเลย) แต่เราเริ่มรู้สึกว่าเค้าแคร์เราน้อยลง ใส่ใจเรานัอยลง เป็นห่วงเป็นใยเราน้อยลง ที่พูดแบบนี้ เพราะเมื่อก่อนเค้าให้ความสำคัญกับเรา เรารับรู้ได้ เค้าเริ่มขี้งอน บางครั้งพูดหรือเตือนอะไรไปก็ไม่พอใจ ทั้งๆที่เราเตือนมันคือความจริง แต่เค้าเป็นคนฟอร์มเยอะ บางทีเราเองก็เรียกร้องให้เค้าเอาใสเราบ้าง( ลืมบอกไป เราไม่ได้อยู่ด้วยกันทุกวันนะ ด้วยความจำเป็นด้านการงาน เราอยู่กทม แฟนเราอยู่ อยุธยา แต่กลับบ้านทุก 2 วัน เสาร์อาทิตย์อยู่ด้วยกัน)
ต่อๆ อย่างที่บอก ถ้าคนอื่นมองก็คงดูว่า ไม่-ด้เป็นปัญหาอะไร แต่เราเป็นคนที่ดก็บมาคิด นานไปมันก็เลยกลายเป็นปัญหาสะสม จนบางทีอยากแยกกันอยู่ ใจก็กลัวว่าถ้าเป็นแบบนี้ไปเรื่อย กลัวว่าจะเลิกรักกลัวจะไม่มองหน้าเสียเปล่าๆ ปัญหาจริงๆมาจากตัวเราทั้งสองคนแหละ เยอะทั้งคู่ แต่ลึกๆ เรารักเค้ามากนะ เค้ากลายเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตไปแล้ว เราคิดว่าเค้าก็คงนู้สึกไม่ต่างกัน(มโนอีกละ)
เลยอยากถามหรือขอแชร์ความรู้สึกกับคนอื่นๆบ้าง ว่าประคองชีวิตกันยังไงบ้าง
*ถ้าเป็นไปได้เราอยากอยู่กันไปจนแก่*