บางครั้งผมก็รู้สึกว่าประเทศไทยให้อภิสิทธิ์ลูกค้าเกินไป จนบางครั้งลูกค้าบางคนก็แสดงพฤติกรรมแย่ๆ

กระทู้คำถาม
คือมีหลายเรื่องเลยอ่ะครับที่รู้สึกอย่างนั้นแต่เอาที่สดๆร้อนเมื่อกี้ก่อนละกัน คือผมทำอยู่ร้านหนังสือแห่งหนึงละกัน..ละชื่อไว้ วันนั้นลูกค้ามาหาผมมาถามหาหนังสือกับผมว่า
ลูกค้า : น้องพี่หาหนังสือเล่มดำๆๆ อ่ะ
เรา ในใจ : หนังสือเล่มสีดำอ่ะมีเป็นร้อยๆ พันๆ คือ....
เรา : พอดีหนังสือสีดำมันมีมากเลยอ่ะครับ ขอชื่อหนังสือได้ไหม
ลูกค้า : จำไม่ได้
เรา : งั้นมีชื่อคนแต่งเขาไหมครับ ลค.มองเราเหล่ๆ
ลูกค้า : ไม่มี
เรา : งั้นมีภาพหน้าปกหนังสือไหมครับ มองเราเหล่ๆ ของขึ้น
ลูกค้า น้ำเสียงโอเปร่า : ก็วันนั้นยังเห็นอยู่เลย
เรา : ในใจ คิอ ชื่อก็ไม่มี ภาพก็ไม่มี ชื่อคนแต่งก็ไม่มี แล้วจะหายังไง (วันนั้นยังเห็นอยู่ *** วันนั้นที่ว่านี่วันไหนอ่ะครับ หากเกิน 3 เดือนหรือหนึ่งปีไป นี่เขาก็เลิกขายหมดแล้วครับหนังสือมีระยะเวลา เพราะสต๊อกมีน้อยต้องทยอยคืน หรือ สนพ.เรียกเก็บ วันนั้นของพี่มันอาจจะไม่มีแล้ว
เรา : ผมไม่ทราบจริงๆครับว่าเล่มไหน
ลูกค้า : อธิบายรายละเอียดภายในเล่มเสียงโอเปร่า
เราในใจ : เอิ่ม..พี่ครับ ลงลึกรายละเอียดขนาดนั้นผมไม่ทราบหรอกหนังสือก็มีหลายเล่ม
(เหมือนที่เคยเจอ ลค.คนอื่นๆถามเด๊ะ แฟลชแบ็คแปป)

อดีต
ลค. : น้องในบทนี้ที่มีศึกสายเลือดอ่ะ
เรา  :พอเราถามศึกสายเลือดระหว่างใครกับใครครับ
ลค. : ที่มันอยู่ในยูทูปอะน้อง
เรา ในใจ : เอิ่ม...ศึกสายเลือด ใช้คำนี้เป็นพัน ศึกสายเลือดแดนมังกร ศึกสายเลือดตะวันตัดบูรพา ศึกสายเลือดอาเบะ แล้วยูทูปก็มีเป็นพันคลิป

...
ตัดกลับมาปัจจุบัน
ลค.เสียงโอเปร่า เลเวลสอง : ทำไมเธอไม่รู้ั เธอต้องรู้นะหนังสือพวกนี้
เรา : เอิ่มในใจ คือพี่ครับ ชื่อคนแต่ง ชื่อหนังสือ ปกภาพ ก็ไม่มีให้หนังสือมีเป็นพันๆนะครับ สโคปให้ผมหน่อยได้ไหม
ลค.เสียงโอเปร่า เลเวลสาม : ก็คณิตศาสตร์ไงๆ คณิตฯน่ะ เสียงเริ่มเน้นๆ
เรา : ในใจเอิ่ม คณิตศาสตร์ไหนละครับ คณิตศาสตร์พื้นฐาน คณิตศาตร์เพิ่มเติม คู่มือคณิตศาสตร์ คณิตศาสตร์ต่างแดน คณิตคิดเร็ว คณิตฯบลาๆๆ อีกเป็นพัน บางคนนี่หนักเลยพี่ฟังวิทยุมาวันนั้นวันนี้ ผมก็ไปไล่เปิดคลิปเสียงแต่ละวันแต่ละเดือนให้ด้วยเอาดิ แต่เห็น ลค.คนนี้พูดดีเลยทำให้
ลค.: แอ๊คติ้งเริ่มมาอารมรมณ์เริ่มได้ เริ่มกลายร่างเป็นเหมือนอภินิหารไวกิ้งพิชิตมังกร เริ่มพ่นไฟ เป็นชุด แล้วเร่งๆๆๆๆบอกพี่รีบ เร็วเข้า คืออะไรก็ไม่มีให้เอามาอีกกี่อันก็ไม่ถูกหรอกครับ ผมพูดมากก็ไม่ได้กลายเป็นโดนพ่นไฟใส่ซะอย่างนั้น ถ้าผมเถียงก็เห็นอนาคตอันสดใสราวทุ่งลาเวนเดอร์รออยู่แน่ๆ เห็นหลายจากคดี เผลอจะเหมือนเเอร์เอเซ๊ย ผจก.ก็เป็นอย่างนั้นซะด้วยสุดท้าย คืองงว่ากรูทำไรผิดฟระแล้วก็น้อมรับชะตากรรมไป คือหลายเรื่องอะครับอันนั้นก็เป็นหนึ่งในเรื่องหลายๆเรื่องที่เจอคือยอมจนแบบ บางคนดูถูกด้วยคำพูดสายตา และกริยาท่าทางทั้งๆที่บางคนนี่แต่งตัวดูดีมาก เป็นถึงอาจงอาจารย์กันเลยบางคน

ยกตัวอย่างอื่นๆประกอบเช่น
ตู้กระจกห้ามเปิดเองให้ไปเรียกพนักงาน ป้ายแปะไว้ ก็ไม่สนใจป้าย เปิดมันเลย ลองนึกถึงเวลาถ้าเรามีเพื่อนเข้าไปในบ้านแล้วไปถือวิสาสะเปิดกล่องจดหมายรักเขา

พาเด็กเข้าร้านมาเด็กไปขย่มอยู่โน้นกองหนังสือ เขวี้ยงไปมา พ่อแม่นั่งเฉยไม่ห้าม พอหนังสือขาดสะบัดรักหนีไป

หนังสือไม่มีเพราะเขาเลิกพิมพ์ ถามซอกแซกจะเอาให้ได้ เราก็ให้เบอร์ไป ถามว่าทำไมไม่รู้ ไม่มี คือว่าอย่างนี้ครับ ผมก็ไม่รู้ สนพ.จะพิมพ์ใหม่ไหมก็พ่นไฟใส่เราเลย คือผมจะไปรู้ได้ไงเขาขาดทุนเขาก็ไม่พิมพ์เพิ่มดิ ผมแค่พนักงานอ่ะ

บางทีราคาผิดไป 1 บาทโวยวายซะอย่างกับบ้านไฟไหม้เลย หลายครั้งผมตัดปัญหาแค่จ่ายให้ไปเลย เพราะถ้าเป็นผมเรื่องมันเล็กน้อยมากๆ ถ้าผิดขนาดหลายบาทโวยผมจะไม่ว่าเลย

บางทีก็คุ้มครองผู้บริโภคมากๆแต่ไม่ถามสุขภาพผมซ้ากคำ

อีก ฯลฯ นั่นละครับ คงจะมีคนด่าผมชัวร์ๆเดาไว้แต่ก็ไม่เป็นไรครับ
โปรดศึกษาและยอมรับนโยบายข้อมูลส่วนบุคคลก่อนเริ่มใช้งาน อ่านเพิ่มเติมได้ที่นี่