เราอายุ 30 แล้วคะ เราจบวิศวะ คบกับแฟนคนนี้มาตั้งแต่ช่วงปี 3 เหตุผลที่คบเพราะเขาน่ารักดี นิสัยดี ก็คบมาเรื่อยๆ
มีบ้างที่ห่างกัน เพราะเขาต้องไปดูไซด์งานที่ต่างประเทศเป็นปี เราก็คิดถึงเขานะ และ เราไม่ชอบที่ต้องอยู่ไกลกัน
เราเรียกร้องให้เขากลับมา เราอยากให้เขาอยู่ใกล้ๆ เพราะเรารู้สึกอุ่นใจเวลาที่มีเขา แต่ปัญหาคือเราไม่รู้สึกอยาก
ให้เขาทำอะไรเราไปมากกว่านี้ เราไม่ชอบเวลาเขาแปลงร่างกลายเป็นผู้ชายปกติที่ต้องการภรรยา เรารู้สึกว่ามัน
ไม่ใช่เขา เราอยากให้เขาดูแลเราไปแบบนี้เรื่อยๆ ไม่ได้รู้สึกอยากมีภาระเรื่องครอบครัว ซึ่งเรารู้ว่ามันดูเห็นแก่ตัว
ในส่วนที่เป็นช่วงเวลาอื่นๆ เรากับเขาเหมือนเป็นเพื่อนกันเฉยๆคะ ความหวานมีไม่ค่อยมาก ถึงเขาจะพยายามหวาน
แต่เรารู้สึกว่ามันไม่ใช่ เราไม่สามารถหวานกับเขาได้ เราไม่สามารถดูแลเขาในแบบที่ภรรยาในหนังทั่วๆไปทำได้เพราะ
เราไม่รู้สึกอยาก เราอยู่กับเขาแบบเงียบๆได้เรื่อยๆ เวลาที่ทะเลาะกัน แล้วเขาบอกเลิกเรา เรากลับรู้สึกเฉยๆเพราะรู้สึก
ว่าถ้าเป็นเพื่อนกันจริง นิ่งไปสักพักเดี๋ยวก็หายโกรธกันไปเอง เราเริ่มมีความรู้สึกว่า เรากับเขาคงเป็นได้แค่เพื่อนจริงๆ
ไม่สามารถเป็นอย่างอื่นได้ เมื่อไม่นานนี้ เพราะเราไม่รู้สึกเสียใจ ทั้งๆที่รู้สึกว่า เขาอาจจะมีคนอื่น หรือไปเที่ยวอ่างมา
และถ้าเขาต้องการเรื่องนี้ตามแบบผู้ชายปกติ การที่เราแต่งงานกับเขาไป เขาก็จะได้แค่เพื่อนที่ไม่สามารถเป็นภรรยา
เขาได้อย่างสมบูรณ์ ซึ่งสุดท้ายอาจจะมีปัญหาครอบครัว ตอนนี้เราผลัดวันประกันพรุ่งที่จะแต่งงานกับเขามาเรื่อยๆ
แต่เรารู้สึกว่าเราเอาเวลาเขามามากพอแล้ว เรารู้ว่าถ้าเราบอกเลิก เขาก็คงดื้อดึงที่จะคบเราต่อไป ถ้าเราบอกว่าเรา
ไม่ได้รักเขาแบบที่จะเป็นสามี เขาคงตอบว่าไม่เป็นไร เพราะยังไงเขาก็รักเรา แต่เราอยากจบในแบบที่เขาไม่มีข้ออ้าง
อยากทำให้ดีที่สุดเท่าที่จะทำได้ ไม่อยากให้เขาเสียใจ เราจะหาทางเลิกกับเขายังไงดีคะ โดยเรามีข้อกังวลอยู่ว่า
เราไม่แน่ใจว่า ยิ่งผู้หญิงทำตัวเหมือนได้ยากเท่าไหร่ ผู้ชายจะยิ่งอยากได้รึเปล่า หรือว่าเขารู้สึกว่า เขาทุ่มเวลามา
ขนาดนี้แล้ว ถ้าเขายอมแพ้ตอนนี้ สิ่งที่เขาทำมาทั้งหมดจะเท่ากับสูญเปล่า แล้วจะทำให้ผู้ชายทำใจได้ยากขึ้น
เราอยากได้วิธีที่เขาตัดใจได้ง่าย ทำใจได้ง่าย โดยที่เราไม่ผิด หรือ เขาไม่ผิด เพราะถ้าเขาผิด สุดท้ายเขาต้อง
เสียใจแล้วมาง้อเรา หรือถ้าเราผิดเขาก็คงให้อภัยเรา เราคิดไม่ออกมาสามเดือนแล้วคะ ใครพอจะมีทางไหมคะ
(เราก็เสียใจที่ต้องทำแบบนี้ แต่ก็ดีกว่าที่เราทั้งคู่จะเสียเวลาไปมากกว่านี้) รบกวนด้วยนะคะ ขอบคุณล่วงหน้าคะ
คบผู้ชายคนเดียว มาเป็น 10 ปี แต่ไม่เคยรู้สึกเกินคำว่าเพื่อน จะบอกเลิกยังไงดีคะ (มีใครเป็นแบบเราไหมคะ)
มีบ้างที่ห่างกัน เพราะเขาต้องไปดูไซด์งานที่ต่างประเทศเป็นปี เราก็คิดถึงเขานะ และ เราไม่ชอบที่ต้องอยู่ไกลกัน
เราเรียกร้องให้เขากลับมา เราอยากให้เขาอยู่ใกล้ๆ เพราะเรารู้สึกอุ่นใจเวลาที่มีเขา แต่ปัญหาคือเราไม่รู้สึกอยาก
ให้เขาทำอะไรเราไปมากกว่านี้ เราไม่ชอบเวลาเขาแปลงร่างกลายเป็นผู้ชายปกติที่ต้องการภรรยา เรารู้สึกว่ามัน
ไม่ใช่เขา เราอยากให้เขาดูแลเราไปแบบนี้เรื่อยๆ ไม่ได้รู้สึกอยากมีภาระเรื่องครอบครัว ซึ่งเรารู้ว่ามันดูเห็นแก่ตัว
ในส่วนที่เป็นช่วงเวลาอื่นๆ เรากับเขาเหมือนเป็นเพื่อนกันเฉยๆคะ ความหวานมีไม่ค่อยมาก ถึงเขาจะพยายามหวาน
แต่เรารู้สึกว่ามันไม่ใช่ เราไม่สามารถหวานกับเขาได้ เราไม่สามารถดูแลเขาในแบบที่ภรรยาในหนังทั่วๆไปทำได้เพราะ
เราไม่รู้สึกอยาก เราอยู่กับเขาแบบเงียบๆได้เรื่อยๆ เวลาที่ทะเลาะกัน แล้วเขาบอกเลิกเรา เรากลับรู้สึกเฉยๆเพราะรู้สึก
ว่าถ้าเป็นเพื่อนกันจริง นิ่งไปสักพักเดี๋ยวก็หายโกรธกันไปเอง เราเริ่มมีความรู้สึกว่า เรากับเขาคงเป็นได้แค่เพื่อนจริงๆ
ไม่สามารถเป็นอย่างอื่นได้ เมื่อไม่นานนี้ เพราะเราไม่รู้สึกเสียใจ ทั้งๆที่รู้สึกว่า เขาอาจจะมีคนอื่น หรือไปเที่ยวอ่างมา
และถ้าเขาต้องการเรื่องนี้ตามแบบผู้ชายปกติ การที่เราแต่งงานกับเขาไป เขาก็จะได้แค่เพื่อนที่ไม่สามารถเป็นภรรยา
เขาได้อย่างสมบูรณ์ ซึ่งสุดท้ายอาจจะมีปัญหาครอบครัว ตอนนี้เราผลัดวันประกันพรุ่งที่จะแต่งงานกับเขามาเรื่อยๆ
แต่เรารู้สึกว่าเราเอาเวลาเขามามากพอแล้ว เรารู้ว่าถ้าเราบอกเลิก เขาก็คงดื้อดึงที่จะคบเราต่อไป ถ้าเราบอกว่าเรา
ไม่ได้รักเขาแบบที่จะเป็นสามี เขาคงตอบว่าไม่เป็นไร เพราะยังไงเขาก็รักเรา แต่เราอยากจบในแบบที่เขาไม่มีข้ออ้าง
อยากทำให้ดีที่สุดเท่าที่จะทำได้ ไม่อยากให้เขาเสียใจ เราจะหาทางเลิกกับเขายังไงดีคะ โดยเรามีข้อกังวลอยู่ว่า
เราไม่แน่ใจว่า ยิ่งผู้หญิงทำตัวเหมือนได้ยากเท่าไหร่ ผู้ชายจะยิ่งอยากได้รึเปล่า หรือว่าเขารู้สึกว่า เขาทุ่มเวลามา
ขนาดนี้แล้ว ถ้าเขายอมแพ้ตอนนี้ สิ่งที่เขาทำมาทั้งหมดจะเท่ากับสูญเปล่า แล้วจะทำให้ผู้ชายทำใจได้ยากขึ้น
เราอยากได้วิธีที่เขาตัดใจได้ง่าย ทำใจได้ง่าย โดยที่เราไม่ผิด หรือ เขาไม่ผิด เพราะถ้าเขาผิด สุดท้ายเขาต้อง
เสียใจแล้วมาง้อเรา หรือถ้าเราผิดเขาก็คงให้อภัยเรา เราคิดไม่ออกมาสามเดือนแล้วคะ ใครพอจะมีทางไหมคะ
(เราก็เสียใจที่ต้องทำแบบนี้ แต่ก็ดีกว่าที่เราทั้งคู่จะเสียเวลาไปมากกว่านี้) รบกวนด้วยนะคะ ขอบคุณล่วงหน้าคะ