แปลกจังทำไมเราลืมแฟนเก่าไม่ได้

ผ่านมา 2-3 ปีแล้วที่เลิกรากันไป แต่ใจเรายังห่วงหา คิดถึง และยังรัก *เราเป็นประเภท ญ รัก ญ นะคะ


เคยคิดนะว่าไม่รับรู้เรื่องเค้าเดี๋ยวเราก็ลืมไปเอง แต่นี่ไม่ใช่เลยค่ะ ยิ่งเฉยๆ ยิ่งไม่คิด ความคิดถึงมันยิ่งทวีคูณมากขึ้น เป็นเพราะเราไม่มีใครด้วยรึป่าวเลยทำให้เราเหงาและคิดถึงเค้ามากขนาดนี้ ไม่ใช่เราไปปิดกั้นตัวเองนะคะ ใครเข้ามาเราคุณหมด แต่ลองคุยๆไปสักพักรู้สึกว่าไม่ใช่

บางที่ก็คิดว่าเออ..อยู่ตัวคนเดียวก็ได้ว่ะ ทำงาน เก็บเงินสร้างตัว แต่ก็ยังไม่วายเก็บเรื่องเค้ามาคิดอยู่ดี ทุกวันนี้ชีวิตเค้าดีกว่าตอนอยู่กับเรามากเลยค่ะ มีรถยนต์ขับ มีบ้านหลังใหม่ มีแฟนสวยกว่าเรา ดูเค้ามีความสุขมากกกกกกก ซึ่งต่างจากเรา เรายังย้ำอยู่ที่เดิมไม่ไปไหน


เค้าคุยกัน ติดต่อกันหลังเลิกกันไปแล้ว คำพูดเค้าไม่มีความใยดีต่อกันอีกเลย ซ้ำยังอ่านแล้วไม่ตอบ บางทีก็ไม่เปิดอ่านมันเลย แต่เปลี่ยนรูปโปรไฟล์ บางครั้งเราก็ไม่ได้ไปทักเค้าก่อนนะคะ เค้าทักเรามาก็มีบ้าง แต่คงไม่บ่อยเท่าเรา ส่วนมากถ้าเค้ามีปัญหาในชีวิตเค้าก็จะโทมาบอก โทมาระบาย แต่กลับเราพอเรามีปัญหาทักเค้าไปเค้ากลับไม่ใยดีเราเลย

เข้าใจค่ะทุกข์ครั้งนี้เราเป็นคนเลือกมันขึ้นมาเอง แต่เราก็อยากหลุดพ้นจากเรื่องทุกข์บ้าๆนี้ เลิกงานมาก็ไม่มีไรทำ ไม่เพื่อนคุยคลายเหงา เพราะเพื่อนร่วมรุ่นกันมาก็ต่างมีภาระหน้าที่ที่ต้องรับผิดชอบ ไม่มีใครมามีเวลาว่างนั่งฟังเราระบาย