คือเรากับแฟนคบกันมาตั้งแต่เราอยู่ ม.1แฟนเราอยู่ม.3 จนถึงตอนนี้ก็ครบ 9 ปีแล้วครอบครัวเราทั้งคู่ก็รับรู้และเอ็นดูเราคบกันอยู่ในสายตาผู้ใหญ่ตลอดจากที่ปีนึงเจอกันแค่ 4-5 ครั้งเพราะเรายังเด็กทั้งคู่เราก็ไม่ทำตัวให้พ่อแม่เป็นห่วงจนเราพอจะดูแลตัวเองได้เราเริ่มเจอกันมากขึ้นและอยู่ในความดูแลของครอบครัวเราทั้งคู่จนเมื่อ 2 ปีที่แล้วแฟนเราเข้ามาทำงานใน กทม.แต่เรายังเรียนอยู่ต่างจังหวัดมันทำให้รู้ว่าเวลาเรายิ่งห่างกันเราคิดถึงกันมาก บางครั้งเราก็ทะเลาะกันแต่ไม่ใช่เรื่องใหญ่มากเป็นเพราะระยะทางที่ห่างกันจึงทำให้ต่างฝ่ายต่างระแวงและคิดไปเอง แต่พอเราคุยกันดีๆเราก็เหมือนจะรักกันมากขึ้นวันหยุดหรือปิดเทอมเราก็จะเทียวไปหากัน เราคุยกันไว้ว่า"ถ้าเค้าเรียนจบเค้าจะไปทำงานไปอยู่กับตัวเองไปสร้างอนาคตด้วยกัน" แฟนเราก็ดีใจมากที่จะได้มาอยู่ด้วยกันแฟนเรานับวันรอที่เราจะเรียนจบ

และวันที่รอคอยมันก็มาถึงเมื่อปีที่เราเรียนจบและย้ายมาอยู่กับแฟนที่ กทม. เรามีความสุขมากที่ได้มาอยู่ด้วยกันเรามาอยู่กทม.ได้ 10 วันเราก็ได้ทำงานที่บริษัทแห่งหนึ่งใกล้กับที่พักและแฟนไปรับส่งสะดวกช่วงแรกๆที่แฟนเรามาอยู่ก่อนไม่มีอะไรที่อำนวยความสะดวกสักอย่างไม่มีที่นอนไม่มีทีวีตู้เย็น มีแค่พัดลมและกระเป๋าเสื้อผ้า ที่แฟนเราไม่ซื้ออะไรเลยเพราะต้องส่งเงินให้เราเรียนเพราะเรามีค่าใช่จ่ายเยอะมาก เราสัญญากันว่าจะช่วยกันสร้างครอบครัวสร้างฝันของเราให้สำเร็จปีแรกที่เราอยู่ด้วยจากที่ไม่มีอะไรเลยเราเริ่มมีอะไรหลายๆอย่างไม่ว่าจะเป็นทีวี ตู้เย็น ของอื่นๆ ฯลฯ แต่สิ่งที่เราภูมิใจกันมากที่สุดคือเก็บเงินออกรถกันได้ตามความฝันแรกที่จะสร้างด้วยกันและต่อไปคือมีบ้านและมีลูก
หลังจากที่เรามีรถค่าใช้จ่ายของเราเริ่มไม่พอใช้ เพราะจะต้องจ่ายค่าห้อง ค่ารถ และค่าเรียนที่แฟนเราต้องไปเรียนเฉพาะวันเสาร์-อาทิตย์ ค่ากินและค่าอื่นๆที่ตามมาอีกมากจนบางครั้งเราเถียงกันทะเลาะกันจะแยกเงินใครเงินมันทั้งที่เราไม่เคยเป็นแบบนี้เลย หลังจากนั้นเราก็เริ่มมีปัญหาเล็กน้อยๆสะสมมาเรื่อยๆ บางวันก็มีความสุขบางวันก็ทุกข์มากจนไม่รู้จะทำยังไง แต่ตัวเราเองก็พยายามประคับประคองเพราะเราไม่อยากจะเสียกันไป

ปีหน้าปี 60 ปีที่เราคบกันครบ 10 ปี ผู้ใหญ่ฝ่ายเราและฝ่ายแฟนตกลงกันไว้ว่าจะให้เราสองแต่งงานกันซึ่งวางแผนกันไว้หมดแล้วให้แฟนเราบวชก่อนและจะเริ่มเตรียมงานแต่งอีกที เราดีใจมากเราพยายามเปลี่ยนตัวเองหลายอย่างจากที่เป็นคนอารมณ์ร้อนไม่สนใจใครก็รับฟังอีกฝ่ายมากขึ้น เราเริ่มเอาใจแฟนมากขึ้น เริ่มคิดหาวิธีที่จะทำให้เราทั้งสองคนสบายไม่อยากเป็นลูกจ้างไปตลอดชีวิต ตัวเราเองพอมีประสบการณ์จากการขายของส่งโรงงานอยู่บ้างจึงเริ่มปรึกษาแฟนว่าจะก่อตั้งบริษัทเป็นของตัวเอง เราเริ่มเตรียมทุกอย่างเราดิ้นรนด้วยกันอีกครั้งจนถึงเวลาที่เราจะเริ่มลงมือทำจริงๆแล้วซึ่งอีกไปถึงเดือน เราก็ยังมีปัญหากันอยู่ตลอดไม่ว่าจะเป็นเรื่องผลประโยชน์และการลงทุนจนเป็นเรื่องใหญ่คุยกันไม่รู้เรื่อง พอเวลาที่ฝันของเราที่คิดไว้จะเป็นจริงใกล้เข้ามาเมื่อไหร่เราเหมือนจะห่างกันมากขึ้นทั้งๆเราอยู่ด้วยกัน เหมือนต่างคนต่างอยู่ปัญหาเล็กๆน้อยๆที่ไม่คิดว่าจะมันเกิดก็กลายเป็นเรื่องใหญ่ไปซะทุกเรื่อง บางครั้งก็ไม่คุยกัน 2 วันเลยก็มีบางครั้งเราเหนื่อยเราท้อแท้เราคิดถึงบ้านเราอยากกลับบ้านแต่เราก็เป็นห่วงแฟนหรือเป็นเพราะเราผูกพันธ์กันหรืออะไรเราก็ไม่รู้ เรายังรักแฟนเราเหมือนเดิมไม่ลดลงแต่ไม่สามารถรักไปได้มากกว่านี้แล้ว
เราย้อนกลับไปถึงตอนที่เราไม่มีอะไร"ทำไมเราถึงรักกันห่วงใยกันใส่ใจกันทุกเรื่องไม่เคยเอาเหตุผลของตัวเองเป็นใหญ่"

จากนี้ไปเราควรไปต่อหรือหยุดดี เพราะยิ่งนานวันเรายิ่งไม่เข้าใจกัน และมีวิธีไหนบ้างให้มันรู้สึกดีกว่านี้ (ขออภัยนะคะที่พิมพ์ยาวขนาดนี้ ขอระบายหน่อยนะอึดอัดมาก)
ควรไปต่อหรือหยุดดี
และวันที่รอคอยมันก็มาถึงเมื่อปีที่เราเรียนจบและย้ายมาอยู่กับแฟนที่ กทม. เรามีความสุขมากที่ได้มาอยู่ด้วยกันเรามาอยู่กทม.ได้ 10 วันเราก็ได้ทำงานที่บริษัทแห่งหนึ่งใกล้กับที่พักและแฟนไปรับส่งสะดวกช่วงแรกๆที่แฟนเรามาอยู่ก่อนไม่มีอะไรที่อำนวยความสะดวกสักอย่างไม่มีที่นอนไม่มีทีวีตู้เย็น มีแค่พัดลมและกระเป๋าเสื้อผ้า ที่แฟนเราไม่ซื้ออะไรเลยเพราะต้องส่งเงินให้เราเรียนเพราะเรามีค่าใช่จ่ายเยอะมาก เราสัญญากันว่าจะช่วยกันสร้างครอบครัวสร้างฝันของเราให้สำเร็จปีแรกที่เราอยู่ด้วยจากที่ไม่มีอะไรเลยเราเริ่มมีอะไรหลายๆอย่างไม่ว่าจะเป็นทีวี ตู้เย็น ของอื่นๆ ฯลฯ แต่สิ่งที่เราภูมิใจกันมากที่สุดคือเก็บเงินออกรถกันได้ตามความฝันแรกที่จะสร้างด้วยกันและต่อไปคือมีบ้านและมีลูก
หลังจากที่เรามีรถค่าใช้จ่ายของเราเริ่มไม่พอใช้ เพราะจะต้องจ่ายค่าห้อง ค่ารถ และค่าเรียนที่แฟนเราต้องไปเรียนเฉพาะวันเสาร์-อาทิตย์ ค่ากินและค่าอื่นๆที่ตามมาอีกมากจนบางครั้งเราเถียงกันทะเลาะกันจะแยกเงินใครเงินมันทั้งที่เราไม่เคยเป็นแบบนี้เลย หลังจากนั้นเราก็เริ่มมีปัญหาเล็กน้อยๆสะสมมาเรื่อยๆ บางวันก็มีความสุขบางวันก็ทุกข์มากจนไม่รู้จะทำยังไง แต่ตัวเราเองก็พยายามประคับประคองเพราะเราไม่อยากจะเสียกันไป
ปีหน้าปี 60 ปีที่เราคบกันครบ 10 ปี ผู้ใหญ่ฝ่ายเราและฝ่ายแฟนตกลงกันไว้ว่าจะให้เราสองแต่งงานกันซึ่งวางแผนกันไว้หมดแล้วให้แฟนเราบวชก่อนและจะเริ่มเตรียมงานแต่งอีกที เราดีใจมากเราพยายามเปลี่ยนตัวเองหลายอย่างจากที่เป็นคนอารมณ์ร้อนไม่สนใจใครก็รับฟังอีกฝ่ายมากขึ้น เราเริ่มเอาใจแฟนมากขึ้น เริ่มคิดหาวิธีที่จะทำให้เราทั้งสองคนสบายไม่อยากเป็นลูกจ้างไปตลอดชีวิต ตัวเราเองพอมีประสบการณ์จากการขายของส่งโรงงานอยู่บ้างจึงเริ่มปรึกษาแฟนว่าจะก่อตั้งบริษัทเป็นของตัวเอง เราเริ่มเตรียมทุกอย่างเราดิ้นรนด้วยกันอีกครั้งจนถึงเวลาที่เราจะเริ่มลงมือทำจริงๆแล้วซึ่งอีกไปถึงเดือน เราก็ยังมีปัญหากันอยู่ตลอดไม่ว่าจะเป็นเรื่องผลประโยชน์และการลงทุนจนเป็นเรื่องใหญ่คุยกันไม่รู้เรื่อง พอเวลาที่ฝันของเราที่คิดไว้จะเป็นจริงใกล้เข้ามาเมื่อไหร่เราเหมือนจะห่างกันมากขึ้นทั้งๆเราอยู่ด้วยกัน เหมือนต่างคนต่างอยู่ปัญหาเล็กๆน้อยๆที่ไม่คิดว่าจะมันเกิดก็กลายเป็นเรื่องใหญ่ไปซะทุกเรื่อง บางครั้งก็ไม่คุยกัน 2 วันเลยก็มีบางครั้งเราเหนื่อยเราท้อแท้เราคิดถึงบ้านเราอยากกลับบ้านแต่เราก็เป็นห่วงแฟนหรือเป็นเพราะเราผูกพันธ์กันหรืออะไรเราก็ไม่รู้ เรายังรักแฟนเราเหมือนเดิมไม่ลดลงแต่ไม่สามารถรักไปได้มากกว่านี้แล้ว
เราย้อนกลับไปถึงตอนที่เราไม่มีอะไร"ทำไมเราถึงรักกันห่วงใยกันใส่ใจกันทุกเรื่องไม่เคยเอาเหตุผลของตัวเองเป็นใหญ่"