ตามหัวข้อกระทู้เลยค่ะ เราอยากระบายมันเป็นความในใจที่ไม่อยากเก็บไว้อีกต่อไป อยากจะระบายออกมาให้หมดบอกเพื่อนด้วยกันก็ไม่ได้ บอกใครๆก็ไม่ได้เลยอยากจะมาระบายในนี้ เราเป็นคนนึงน่ะที่เวลาชอบใครแล้วเราจะชอบได้ทีล่ะคน และจะชอบนานมาก จะคิดถึงคนที่ชอบเกือบจะทุกเวลา ทำอะไรก็จะคิดถึงแต่คนที่ชอบ ตอนนี้เรากำลังเรียนอยู่ปี 4 แล้วค่ะ ก่อนหน้านี้ตอนปี 3 เคยได้ไปฝึกงานที่หนึ่งแถวภาคกลาง เราเรียนอยู่ภาคใต้ ได้ไปเจอเพื่อนที่ฝึกงานด้วยกันค่ะ ได้อาจารย์คนเดียวกัน แว็บแรกที่เห็นเค้าเราคุ้นหน้าเค้ามาก แต่ก็ไม่ได้คิดอะไร เค้าตัวสูงมาก ประมาณ 180 ส่วนเรา 157 เอง เค้าเพิ่งเลิกกับแฟนได้ สองสามเดือนเหมือนเราเลย เค้ากับเราเป็นคนจังหวัดเดียวกันค่ะ แต่เค้าไปเรียนภาคกลางบ้านมีฐานะดีค่ะ แต่เราเป็นคนฐานะปานกลางไม่จนแต่ก็ไม่ได้รวยมาก ตอนฝึกงานแรกๆเรากับเค้าก็เหมือนเพื่อนทั่วๆไปค่ะ เล่นกันบ้างทำงานด้วยกันบ้าง อยู่หอเดียวกันแต่คนล่ะห้อง เค้ากับเราก็ไปทำงานที่ห้องกันบ่อยๆ มีเพื่อนคนอื่นๆด้วยน่ะ ไม่ได้อยู่กัน สองต่อสอง ตอนนั้นก็ไม่คิดอะไร คิดว่าเพื่อนคนนี้ฮาดี นิสัยคล้ายๆกัน ทำรายงานเล่มเดียวกัน ก็เจอกันทุกวันค่ะ มีหลายครั้งที่มองตากันเหมือนฉากในหนังเล้ยยยย แต่ไม่ได้หวานหยดย้อยอะไร เพราะในใจตอนนั้นเค้าก็คือเพื่อน มีจับมือบ้างตอนช่วยกันทำงานไม่เหมือนฉากในละครน่ะ บางทีเราก็แอบมองหน้าเค้า แอบขำว่าตานี่ทำไมพูดเสียงดั้งดัง บางทีก็แอบสังเกตว่าเค้าก็มองเราอยู่เหมือนกันแต่คงแค่มองว่าเราทำอะไรมากกว่า  ฝึกงานด้วยกันเรื่อยๆค่ะ ประมาณเกือบๆ สองเดือน รู้สึกว่าสนิทกับเเพื่อนคนนี้มากๆเพื่อนเค้าเราก็สนิท แต่ด้วยความที่มหาลัยอยู่ไกลกันและคิดว่าเดี๊ยวพอกลับไปเรียนต่อเราก็จะไม่ได้เจอเค้าอีกก็ไม่ควรจะคิดอะไรเกินเลย เตือนตัวเองบ่อยๆค่ะ นานวันยิ่งรู้จักเค้าเราก็ยิ่งชอบเค้าค่ะ เรารู้สึกว่านิสัยของเค้าไม่เหมือนกับผู้ชายทั่วๆไปที่เราเจอ มีอะไรหลายๆอย่างที่บอกว่าเค้าดีต่อใจจริงๆมากมาย เราไม่ได้ปลื้มฐานะเค้าเลยแม้แต่นิดว่าเค้ารวย แต่เรากลับคิดว่าเพราะเค้ารวยเราสิไม่คู่ควรสักนิดมันก็ทำให้เรายิ่งไม่อยากจะไปสารสัมพันธ์อะไรให้มากมาย เราคิดเสมอว่าอยากได้พบเจอผู้ชายแบบเค้าที่ไม่ใช่เค้าคนที่เราสามารถเอื้อมถึง และอยู่ใกล้ๆกัน แต่เค้าก็เหมือนของแปลกอ่ะหายาก ฮ่าาาา เลยไม่ได้อะไรกับเค้ามากค่ะตอนนั้นคิดว่าไม่น่าจะชอบอะไรแค่หวั่นไหวธรรมดาๆ จนถึงวันที่เราต้องแยกย้ายกันกลับไป ความรู้สึกเราตอนนั้นมันบอกไม่ถูก รู้สึกว่านี่เราจะไม่ได้เจอเค้าอีกแล้วใช่มั้ย ทุกอย่างที่อยู่ที่นี่จะกลายเป็นความหลังใช่มั้ย ดราม่ามากๆๆ ไม่ต้องถามถึงน้ำตาค่ะ ร้องไห้ขี้มูกโป่ง แบบแอบๆ แต่เค้าก็เห็นเราตาบวมๆ ก็มาแซวอีก หมดกันน หลังจากนั้นเราก็แยกย้ายกันไปทำหน้าที่ของตัวเองค่ะ ตอนที่กลับไปที่มอแรกๆ ความรู้สึกเหมือนคิดถึงเค้าตลอดเวลามองอะไรก็เป็นเค้า เห็นคนตัวสูงๆก็คิดว่าเค้า ความรู้สึกแบบในใจก็คิดเห้ยย เราเป็นขนาดนี้เลยหรือเนี่ย ความรู้สึกแบบนี้โตจนจะครึ่งชีวิตยังไม่เคยเป็นกับใครเลยด้วยซ้ำ แล้วเค้าก็ทักเฟสมาหลังจากกลับวันแรก เห็นแชทเด้งตอนแรกใจเต้นแรงมาก พิมพ์ตอบไม่ถูกกว่าจะคิดตอบเค้าไปได้สักอันต้องใช้เวลาเหมือนสมองดีเล คิดว่าถ้าตอบแบบนี้เค้าจะยังไงน่ะ กังวลไปเรื่อย จนสักพักก็เริ่มไม่ใจสั่นมากและตอบได้ตามปกติ ก็คุยติดต่อกับเค้าบ้างค่ะนานๆที ตอนนั้นความรู้สึกเราที่มีกับเค้ามันมากมายมากๆ ไม่รู้มาจากไหนตอนที่อยู่ด้วยกันไม่คิดอะไรแต่พอตอนกลับมารู้สึกว่าทำอะไรก็เป็นเค้าไปส่ะหมด โพสเฟสเห็นเค้ามากดไลให้ก็รู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูก เพ้อฝันไปต่างๆนาๆ มันเป็นความรู้สึกล้วนๆ แต่ก็มีส่วนของสมองที่คิดมาขัดแย้งอยู่ค่ะว่าเค้าแค่กดไลท์ป่าวคิดไรนักหนา และเรื่องของเรากับเค้าเป็นไปได้แค่ไหนคิดสิคิด เตือนตัวเองบ่อยๆค่ะ แต่หลายครั้งก็เผลอใจไปตามอารมณ์ตลอด จนรู้สึกรำคาญตัวเองมากๆ ใครเคยเป็นเหมือนเรามั้ย ขัดแย้งกันเอง แล้วประมาณหนึ่งเดือนเค้าก็เหมือนจะจีบใครสักคนมีเพื่อนเค้ามาแซวในเฟส เราเห็นแล้วรู้สึกเสียใจไม่รู้น้ำตามันมาจากไหน อยู่ๆก็ร้องไห้คนเดียวตามอารมณ์ ทั้งๆที่ในชีวิตนี้ตั้งแต่เกิดมาไม่เคยเสียน้ำตาให้กับผู้ชายคนไหนเลย นี่ขนาดเค้าไม่ตั้งคบแค่เห็นเหมือนเค้าจะจีบใจก็ห่อเหี่ยวแล้วเลย พยายามหาอะไรทำและไม่คิดถึงเค้าอีกเลย และอยู่ๆไม่กี่สัปดาห์เค้าก็ทักแชทมาเราก็แกล้งถามไปว่าช่วงนี้ดูอินเลิฟน่ะ เค้าก็บอกว่าไม่มี้โสดสนิท ตอนนั้นแบบใจชื่นมากแต่ก็คิดด้วยเหตุและผลว่าเค้าขี้โม้จิง ก็เราเห็นอ่ะเหตุผลมีค่ะ คิดวิเคราะห์ แต่ก็กลับไปชอบเค้าอีกตามเคย หลายครั้งค่ะที่เราทักแชทเค้าไปบางทีเค้าก็ทักแชทเรามาก่อน คุยได้สักพักเค้าไม่อ่านไม่ตอบเราก็เซงใจห่อเหี่ยว แต่ตอนคุยกับเค้านี่บอกเลยบางทีก็พิมพ์ไปยิ้มไป เราไม่ชอบอารมณ์แปรปรวนของเราแบบนี้มากๆ เราอยากจะพักจิตใจเราให้อยู่นิ่งๆ ใครเป็นเหมือนเราบ้างค่ะ คุณทำยังไงให้มันหลุดออกไปจากจิตใจ ตอนนี้เราตัดการติดต่อทางเฟสไปเลยค่ะ สมัครเฟสใหม่ปิดเฟสนั้นไป หนึ่งสัปดาห์เพื่อจะได้หักดิบตัดใจตัวเองให้ขาด เราอยากจะคิดกับเค้าให้มากกว่านี้เหมือนกันน่ะบางครั้ง แต่เราคิดว่าเค้ากับเรามันห่างไกลกันมากเกินไป เค้าฐานะดี เราปานกลาง ครอบครัวเค้าก็เรียนจบสูงๆกันทั้งนั้น ทำงานเมืองใหญ่ เป็นครอบครัวคนจีนมีฐานะ เราไม่ได้ดูถูกครอบครัวเราน่ะค่ะ เราก็มีความสุขในแบบชาวสวนของเราครอบครัวเราถึงแม้จะไม่ได้จบสูงแต่ก็มีความสุข แต่พูดในเรื่องการใช้ชีวิตประจำวันเรากับเค้าก็ต่างกันแล้ว และเราก็ไม่รู้ว่าจะได้เจอเค้าอีกเมื่อไหร่ จะบอกว่าชอบอะไรทางแชทมันก็ไม่ได้เห็นหน้าไม่รู้ว่าเค้าจะจริงจังจริงใจกับเราแค่ไหน เค้าไม่ได้คิดอะไรกับเราเห็นเราเป็นแค่เพื่อนคนหนึ่งเหมือนกับเพื่อนคนอื่นๆ ต่อให้เรากล้าบอกเค้าไปเราก็คิดว่าแล้วไงต่อให้คุยกันแค่ทางแชทไม่เห็นหน้ามันจะไปรู้ใจรู้ชีวิตเค้าได้สักแค่ไหน อีกอย่างตอนนี้เราก็กำลังจะเรียนจบและคิดว่าจะเรียนต่อ เราต้องขยันและมีสมาธิกับการเรียน เวลาที่คิดถึงเค้าใจเราก็ไม่นิ่ง อ่านหนึ่งบรรทัดก็คิดถึงแล้ว เราไม่ชอบค่ะความรู้สึกแบบนี้เราอยากระบายมันและลบมันออกจากใจให้หมด เหตุผลเรามีน่ะ แต่ความรู้สึกแบบนี้มันห้ามยากมากๆ เราไม่อยากชอบเค้า ไม่อยากรู้สึก เราอยากคิดกับเค้าแค่เพื่อน ความรู้สึกชอบแต่ไม่อยากชอบ ใครมีวิธีตัดใจบอกหน่อยค่ะ เราไม่อยากรู้สึกอะไรเราอยากอยู่อย่างสงบ ไม่ใช่ตายน่ะค่ะ ฮ่าาาา