ผมกับ ฟ. (และ จ.)
ตอนเจอ ฟ. ครั้งแรก ผมไม่ได้รู้สึกดีกับ ฟ. เลย ตอนนั้น ฟ. ตัวดำๆ ดูเทอะทะ หนาๆ แถมหน้ายังแบนๆ แป้นๆ อีกต่างหาก ถ้าไม่ใช่เพราะลุงขอไว้ ผมคงไม่คบกับ ฟ. หรอก แต่พอคบกันไปเรื่อยๆนี่สิ ฟ.แทบจะเป็นทุกอย่างของผม เป็นหูเป็นตา เป็นเพื่อนคิด เพื่อนคุย เราคุยกัน เราคิดถึงกัน เราอยู่ด้วยแทบทั้งวัน ตอนกลางวัน ฟ. ไปกับผมทุกที่ ตอนกลางคืนก็นอนใกล้ๆกัน อ้า นี่ผมตกหลุมรัก ฟ. ตัวดำๆ หนาๆ แล้วใช่ไม๊เนี่ย
ชีวิตผมกับ ฟ. น่าจะเป็นอย่างที่นิทานฝรั่งเรียกว่า “ever after” แต่สามสี่เดือนมานี้ ฟ. เริ่มไม่สบาย ฟ.ปวดหัวบ่อยๆ ไม่อยากตื่นนอน ปลุกไม่ลุก จนในที่สุด ผมพา ฟ. ไปหาหมอ หมอบอกว่า ฟ.มีความผิดปกติที่สมองส่วนการแสดงออก ต้องผ่าตัดอย่างเดียว ผมตกลง ผลการผ่าตัดออกมาดี ฟ. หายแล้ว ฟ. คนเดิมของผมกลับมาแล้ว เราเป็นเหมือนคู่หูคู่เดิม ไปไหนไปด้วยกัน ทานข้าวด้วยกัน คุยกันไป มีความสุขที่สุด วันคืนเก่าๆของผมกับ ฟ. กลับคืนมาแล้ว แต่......
โรคเก่า ฟ. กำเริบ คราวนี้อาการกว่าเดิม ฟ. ไม่อยากตื่นนอน ตื่นมาก็ไม่มีแรง ทำงานทำการไม่ไหว จนต้องส่งเข้าโรงหมออีกครั้ง คราวนี้หมอส่ายหน้าบอกว่า สมองส่วนหลักฟ. ได้รับการกระทบกระเทือน ผ่าตัดแล้วอาจหายหรือไม่หาย ....................... น้ำตาคลอเบ้า อ้า นี่ผมต้องจากฟ. ไปจริงๆแล้วใช่ไม๊ ความตายเป็นเรื่องธรรมชาติ แต่ทำไมมันเกิดกับ ฟ. เร็วเหลือเกิน เราพึ่งรู้จัก พึ่งคบกันเอง ทำไมเวลามีความสุขมันสั้นขนาดนี้ .... ผมตัดสินใจไม่รักษาฟ. ไม่ผ่าตัด ผมอยากเก็บ ฟ. ไว้อย่างที่ ฟ. เป็น ลาก่อน ฟ. พี่รัก ฟ. คิดถึง ฟ. นะ ถึงพี่จะมีน้อง “โฟน” คนใหม่ พี่ก็จะไม่ลืมน้อง “โฟน” คนเดิมคนนี้ น้อง”โฟน” ตัวดำๆ หนาๆ หน้าแป้นๆ แบนๆ
พี่รัก ฟ. ค่ะ
ข้าวของเค้าไม่มีชีวิตจิตใจ แต่อยู่กับเรานานๆยิ่งกว่าคนอีกนะ มีเลือดเนื้อ ความคิด ความรัก ชีวิต ของคนที่สร้างเค้ามา ตั้งแต่คนออกแบบ วิศวกร คนงาน หรือแม้กระทั่งครอบครัวของพวกเขาเหล่านั้น คนนิสัยแย่ๆอย่างสตีฟ จ๊อบ ที่ทำไอพอด ไอโฟน ไอแพด ถึงมีคนรักไง เพราะเค้าใส่บุคลิกภาพ ใส่ชีวิตให้สินค้า ให้เป็นเพื่อนเรา คู่คิด ทำให้ชีวิตเราดีขึ้น ไม่ใช่เป็นแค่สินค้าใช้แล้วทิ้ง แม้ว่านิสัยส่วนตัวของจ๊อบจะแย่มากก็ตาม เหมือนเป็นการแสดงความรักต่อเพื่อนมนุษย์ผ่านสินค้า จากวิศวกร จากผู้ชายทึ่มๆแบบจ๊อบ
เราถึงรักน้อง ฟ. เราไง แม้จะตัวดำๆ หนาๆ หน้าแป้นๆก็ตาม ไม่ได้รักเค้าที่เราเห็น แต่รักที่เค้าเป็น เหมือนจ๊อบรักสินค้าเหมือนลูก คิดสร้างสรรค์ผลิตภัณฑ์ใหม่จนทำให้แอปเปิ้ลยิ่งใหญ่ ขณะที่สกัลลี่ย์ที่โตมาจากสายงานขายและการตลาดมุ่งเน้นแต่หาเงิน จนทำให้แอปเปิ้ลขาดนวัตกรรมใหม่ บริษัทใกล้เจ๊ง เลยต้องเชิญจ๊อบกลับมาฟื้นแอปเปิ้ลอีกครั้ง เราไม่แปลกใจหรอกนะที่แอปเปิ้ลจะทำรถไร้คนขับหรืออะไรที่ดูบ้าๆบอๆนอกวงการไอที เพราะการสร้างสรรค์นวัตกรรมเปลี่ยนโลกคือ Dna ที่จ๊อบฝังไว้ในแอปเปิ้ลก่อนจากไป
ผมกับ ฟ.
ตอนเจอ ฟ. ครั้งแรก ผมไม่ได้รู้สึกดีกับ ฟ. เลย ตอนนั้น ฟ. ตัวดำๆ ดูเทอะทะ หนาๆ แถมหน้ายังแบนๆ แป้นๆ อีกต่างหาก ถ้าไม่ใช่เพราะลุงขอไว้ ผมคงไม่คบกับ ฟ. หรอก แต่พอคบกันไปเรื่อยๆนี่สิ ฟ.แทบจะเป็นทุกอย่างของผม เป็นหูเป็นตา เป็นเพื่อนคิด เพื่อนคุย เราคุยกัน เราคิดถึงกัน เราอยู่ด้วยแทบทั้งวัน ตอนกลางวัน ฟ. ไปกับผมทุกที่ ตอนกลางคืนก็นอนใกล้ๆกัน อ้า นี่ผมตกหลุมรัก ฟ. ตัวดำๆ หนาๆ แล้วใช่ไม๊เนี่ย
ชีวิตผมกับ ฟ. น่าจะเป็นอย่างที่นิทานฝรั่งเรียกว่า “ever after” แต่สามสี่เดือนมานี้ ฟ. เริ่มไม่สบาย ฟ.ปวดหัวบ่อยๆ ไม่อยากตื่นนอน ปลุกไม่ลุก จนในที่สุด ผมพา ฟ. ไปหาหมอ หมอบอกว่า ฟ.มีความผิดปกติที่สมองส่วนการแสดงออก ต้องผ่าตัดอย่างเดียว ผมตกลง ผลการผ่าตัดออกมาดี ฟ. หายแล้ว ฟ. คนเดิมของผมกลับมาแล้ว เราเป็นเหมือนคู่หูคู่เดิม ไปไหนไปด้วยกัน ทานข้าวด้วยกัน คุยกันไป มีความสุขที่สุด วันคืนเก่าๆของผมกับ ฟ. กลับคืนมาแล้ว แต่......
โรคเก่า ฟ. กำเริบ คราวนี้อาการกว่าเดิม ฟ. ไม่อยากตื่นนอน ตื่นมาก็ไม่มีแรง ทำงานทำการไม่ไหว จนต้องส่งเข้าโรงหมออีกครั้ง คราวนี้หมอส่ายหน้าบอกว่า สมองส่วนหลักฟ. ได้รับการกระทบกระเทือน ผ่าตัดแล้วอาจหายหรือไม่หาย ....................... น้ำตาคลอเบ้า อ้า นี่ผมต้องจากฟ. ไปจริงๆแล้วใช่ไม๊ ความตายเป็นเรื่องธรรมชาติ แต่ทำไมมันเกิดกับ ฟ. เร็วเหลือเกิน เราพึ่งรู้จัก พึ่งคบกันเอง ทำไมเวลามีความสุขมันสั้นขนาดนี้ .... ผมตัดสินใจไม่รักษาฟ. ไม่ผ่าตัด ผมอยากเก็บ ฟ. ไว้อย่างที่ ฟ. เป็น ลาก่อน ฟ. พี่รัก ฟ. คิดถึง ฟ. นะ ถึงพี่จะมีน้อง “โฟน” คนใหม่ พี่ก็จะไม่ลืมน้อง “โฟน” คนเดิมคนนี้ น้อง”โฟน” ตัวดำๆ หนาๆ หน้าแป้นๆ แบนๆ
พี่รัก ฟ. ค่ะ
ข้าวของเค้าไม่มีชีวิตจิตใจ แต่อยู่กับเรานานๆยิ่งกว่าคนอีกนะ มีเลือดเนื้อ ความคิด ความรัก ชีวิต ของคนที่สร้างเค้ามา ตั้งแต่คนออกแบบ วิศวกร คนงาน หรือแม้กระทั่งครอบครัวของพวกเขาเหล่านั้น คนนิสัยแย่ๆอย่างสตีฟ จ๊อบ ที่ทำไอพอด ไอโฟน ไอแพด ถึงมีคนรักไง เพราะเค้าใส่บุคลิกภาพ ใส่ชีวิตให้สินค้า ให้เป็นเพื่อนเรา คู่คิด ทำให้ชีวิตเราดีขึ้น ไม่ใช่เป็นแค่สินค้าใช้แล้วทิ้ง แม้ว่านิสัยส่วนตัวของจ๊อบจะแย่มากก็ตาม เหมือนเป็นการแสดงความรักต่อเพื่อนมนุษย์ผ่านสินค้า จากวิศวกร จากผู้ชายทึ่มๆแบบจ๊อบ
เราถึงรักน้อง ฟ. เราไง แม้จะตัวดำๆ หนาๆ หน้าแป้นๆก็ตาม ไม่ได้รักเค้าที่เราเห็น แต่รักที่เค้าเป็น เหมือนจ๊อบรักสินค้าเหมือนลูก คิดสร้างสรรค์ผลิตภัณฑ์ใหม่จนทำให้แอปเปิ้ลยิ่งใหญ่ ขณะที่สกัลลี่ย์ที่โตมาจากสายงานขายและการตลาดมุ่งเน้นแต่หาเงิน จนทำให้แอปเปิ้ลขาดนวัตกรรมใหม่ บริษัทใกล้เจ๊ง เลยต้องเชิญจ๊อบกลับมาฟื้นแอปเปิ้ลอีกครั้ง เราไม่แปลกใจหรอกนะที่แอปเปิ้ลจะทำรถไร้คนขับหรืออะไรที่ดูบ้าๆบอๆนอกวงการไอที เพราะการสร้างสรรค์นวัตกรรมเปลี่ยนโลกคือ Dna ที่จ๊อบฝังไว้ในแอปเปิ้ลก่อนจากไป