ขอคำปรึกษาเรื่องความมั้นใจในการเล่นฟุตบอลหน่อยครับ

"ผมเป็นแบบที่สองครับบิ้วก็แล้วทำอะไรหลายๆอย่างเพื่อเรียกความมั้นใจมันก็ไม่มาถ้ามาก็แค่แปปๆแล้วก็เหมือนเดิมครับยิ่งพักหลังๆมานี่มันหายไปไม่กลับมาเลยครับหาไม่เจอเลยครับขอคำแนะนำหน่อยครับ"

ไม่ทราบว่าเล่นตำแหน่งไหนครับ ^^
เป็นธรรมดาที่บางครั้งฟอร์มพีคหรือบางวันฝืดจนเหมือนกับคนละคน เราลองมาทำความเข้าใจกันนะครับ
ว่า เพราะอะไรสภาพจิตใจถึงมีผลกับฟอร์มเราได้

มีคำพูดนึงที่ผมนึกขึ้นได้ครับคือ การกระทำกับความพยายาม
ขอเริ่มที่ตัวหลังก่อน ความพยายามคือความรู้สึก มุ่งมั่น ทุ่มเท ซึ่งถือว่าดีครับ
โดยจุดนี้ถ้าขาดไปก็ทำให้หมดแรงจูงใจในการเล่น แต่ถ้ามีมากไปมันก็จะทำให้มีแต่ใจกับใส่เต็มที่
เพราะใจเราบอกว่า "ต้องๆๆ" ทำโน่นนี่นั่น แต่อย่าลืมนะครับว่า ร่างกาย ทักษะ เพื่อน คู่แข่ง
ไม่ได้เป็นไปตามใจเราทั้งหมด ทีนี้ล่ะครับ ยิ่งใส่ความมุ่งมั่นจนเกินลิมิตก็ยิ่งพลาด
เลยกลายเป็นวงจรตอกย้ำตัวเองเลย ฟอร์มก็ยิ่งหลุด

มาดูที่การกระทำ ขอใช้คำว่า "เหมือนตอนซ้อม" นึกถึงอารมณ์ตอนนั้นครับ
เพราะเราใช้ทั้งใจกับร่างกายเคลื่อนที่ จินตนาการถึงบอล การส่งบอล เพื่อนที่อยู่ข้างๆ
เราได้ทำมากกว่า "การคิดหรือใช้ความรู้สึกอะไรเหมือนกับความพยายามข้างบน"
มันเลยเป็นธรรมชาติครับ

เป็นผลจากสภาพจิตใจ "คำที่เราใช้ตอกย้ำตัวเอง กับ การกระทำของเรา"
ยิ่งขัดแย้งกันมาก ใจเราก็เครียด ทุกข์มาก ฟอร์มก็มีโอกาสหลุดไปเรื่อยๆ
เราสามารปรับจูนเราได้เสมอครับ "รู้ตัว" ว่าตอนนี้เรากำลังทำอะไร
"กำลังเล่นบอล หรือกำลังคิดว่าจะเล่นบอล"

ขอแชร์ประสบการณ์เพราะเมื่อก่อนก็เคยเล่นบอลครับ แบ็คขวา วิ่งขึ้นลงสุด
ช่วงไหนฟอร์มดีก็ลากจากเส้นหลังตัวเอง วันไหนกำลังใจไม่มีก็วิ่งไล่บี้กับปีกอย่างเดียว
สิ่งที่เช็คตัวเองเสมอคือ "ถ้าตัวเองเล่นฝืน" ต้องเบรคใจตัวเองให้กลับมาเริ่มเล่นอย่างธรรมชาติ
ไม่หวือหวา แต่ก็ไม่ฝืน ซักพักเดี๋ยวก็เริ่มมั่นใจแล้วทำอะไรได้เหมือนตอนยังเล่นดีๆได้
เป็นกำลังใจให้นะครับ ^^