คือเรากับแฟนคบกันมา5ปีค่ะแต่รู้จักกันมาก่อนเป็นแฟนอยู่เกือบ2ปีค่ะ ตั้งใจจะมีอนาคตร่วมกันค่ะถ้าไม่มีอะไรผิดพลาดไปก่อน แต่พักหลังๆเราอยู่ไกลกันค่ะเพราะต้องไปทำงานคนละที่ แทบไม่ได้เจอ คุยน้อยลงมีไปมาหากันบ้างแต่ก็นานๆที แต่พักหลังๆมา เราทะเลาะกันบ่อยมากและเค้าก็เจ้าอารมณ์ขึ้นด้วยชอบตะคอกด่าเราหรือตะคอกเวลาบังคับเราให้ทำอะไร ยิ่งถ้าอยู่บนรถด้วยกันเราโมโหแค่ไหนก็จะกลั้นไว้ค่ะต้องยอมๆไปเพราะเค้าจะชอบขับรถละตะคอกแบบไม่นึกถึงชีวิตกันเลย หรือถ้าไม่พอใจอะไรมากๆจะโทรมาด่าๆบ่นๆแล้วก็ตัดสายปิดเครื่องไป ทิ้งให้เราร้อนใจอยู่ฝ่ายเดียวเป็นวัน แต่เราก็พยายามตามเค้าตลอดนะคะว่าให้มาคุยกันให้รู้เรื่อง โดยส่วนใหญ่เค้ามักจะบอกว่าเราผิดค่ะเพราะเค้าบอกว่าเค้าเป็นคนมีความคิดมีเหตุผล ส่วนเราทำอะไรไมไ่ด้ดั่งใจเค้าเอง คิดไม่เป็นเอง บางทีที่ทะเลาะเราก็มีเอาเรื่องไปปรึกษาคนที่ไว้ใจได้บ้างเค้าก็บอกว่าเราปกตินะ ส่วนแฟนเราผิดปกติเองคือใช้แต่อารมณ์เป็นที่ตั้งเกินไป ส่วนพ่อแม่เราไม่ค่อยทราบปัญหาแย่ๆของเราและแฟนเท่าไหร่ค่ะ เพราะโดยส่วนตัวแม่ของเราเริ่มที่จะไม่ค่อยโอเคกับแฟนเราเท่าไหร่แต่ก็ไม่เคยแสดงท่าทีใส่นะคะแต่แค่เราสังเกตได้เพราะเค้าชอบใช้เงินเกินตัวและก็ไม่ตั้งใจทำงานสักที่ยาวๆให้เป็นหลักแหล่งสักที จนกระทั่งล่าสุดเรามีปัญหารักๆเลิกๆติดกันมา 2-3 ครั้งและมีเรื่องต้องตัดสินใจร่วมกันระหว่างครอบครัวเราและเค้า ขอไม่เล่ารายละเอียดนะคะ แต่ครอบครัวเราอยากให้ทำแบบนึงและครอบครัวเค้าอยากให้ทำแบบนึง เราจึงตัดสินใจโทรหาเค้าให้ไปคุยกันทุกคนให้รู้เรื่องเค้าบอกว่าให้เราคุยเถอะเค้ากำลังอารมณ์ไม่ดี(น่าจะเพราะได้คำตอบที่ไม่ตรงใจ) หลังจากนั้น..
เรา : ยังไงก็ต้องมาคุยนะ มันมีผู้ใหญ่เข้ามาเกี่ยวด้วยพ่อกับแม่เราก็รอนะ
เค้า : บอกว่าไม่ไปไง อารมณ์ไม่ดีอยู่
เรา : มันก็ไม่ดีทั้งสองฝ่ายแหละ แต่ยังไงก็ต้องมาเคลียร์
เค้า : ถ้าเรื่องแค่นี้คิดเองไมไ่ด้ก็แปลว่าไม่รู้ใจกันนะ ไม่ไป
เรา : มันเป็นเรื่องของสองฝ่ายนะ ถ้าเธอกับที่บ้านไม่มางั้นคิดช่วยทีเราจะบอกพ่อกับแม่ยังไง
เค้า : ก็แล้วแต่นะ หาทางเอา เพราะไม่ใช่พ่อกับแม่เรา!
แต่ในตอนนั้นน้ำเสียงเค้าคือแย่มาก ไมได้สนใจใคร เรารู้สึกแย่มากค่ะเพราะรู้สึกว่าทำไมเค้าพูดมาขนาดนี้ทั้งๆที่ตัวเราเห็นพ่อแม่เค้าเหมือนพ่อแม่เราพร้อมจะเป็นครอบครัวเดียวกัน มีอีกหลายๆอย่างที่เราไม่ได้เล่าออกไป หลายๆอย่างที่เรารู้ว่าเราไม่ได้อยากทำแต่ต้องยอมทนเพราะอยากอยู่กับเค้าต่อ ยอมรับค่ะว่ารักเค้า แต่หลังๆมาทำไมเริ่มสงสารตัวเองไม่รู้ รู้สึกเป็นฝ่ายโดนกระทำ ล่าสุดก็เค้าพูดว่าจะมีอนาคตร่วมกันแต่เค้าไม่เคยแสดงให้เรารู้สึกอุ่นใจที่จะฝากชีวิตไว้เลย เราอยากมีอนาคตมีเงินเก็บตั้งใจทำงาน แต่เค้าเปลี่ยนงานเรื่อยๆ คิดจะมีชีวิตไปวันๆ พอเราพูดเค้าก็ไม่พอใจ มันมีปัญหาเยอะมากเลยค่ะ แต่เวลาเค้าอารมณ์ปกติก็เป็นที่น่ารักคนนึงเลยคือทำให้เรายิ้มได้ คอยดูแล คอยตามใจ แต่เวลาอารมณ์ร้อนมันน่ากลัวไปหมดเลยค่ะ ช่วงนี้เราถอยห่างกันออกมาทบทวน อยากถามเพื่อนๆ ว่าถ้าเป็นเพื่อนๆ จะทำยังไงคะ จะอยู่..จะไป พร้อมเหตุผลด้วยค่ะ
ช่วยเข้ามาตอบทีค่ะ ถ้าแฟนของคุณพูดว่า " แล้วแต่........! "
เรา : ยังไงก็ต้องมาคุยนะ มันมีผู้ใหญ่เข้ามาเกี่ยวด้วยพ่อกับแม่เราก็รอนะ
เค้า : บอกว่าไม่ไปไง อารมณ์ไม่ดีอยู่
เรา : มันก็ไม่ดีทั้งสองฝ่ายแหละ แต่ยังไงก็ต้องมาเคลียร์
เค้า : ถ้าเรื่องแค่นี้คิดเองไมไ่ด้ก็แปลว่าไม่รู้ใจกันนะ ไม่ไป
เรา : มันเป็นเรื่องของสองฝ่ายนะ ถ้าเธอกับที่บ้านไม่มางั้นคิดช่วยทีเราจะบอกพ่อกับแม่ยังไง
เค้า : ก็แล้วแต่นะ หาทางเอา เพราะไม่ใช่พ่อกับแม่เรา!
แต่ในตอนนั้นน้ำเสียงเค้าคือแย่มาก ไมได้สนใจใคร เรารู้สึกแย่มากค่ะเพราะรู้สึกว่าทำไมเค้าพูดมาขนาดนี้ทั้งๆที่ตัวเราเห็นพ่อแม่เค้าเหมือนพ่อแม่เราพร้อมจะเป็นครอบครัวเดียวกัน มีอีกหลายๆอย่างที่เราไม่ได้เล่าออกไป หลายๆอย่างที่เรารู้ว่าเราไม่ได้อยากทำแต่ต้องยอมทนเพราะอยากอยู่กับเค้าต่อ ยอมรับค่ะว่ารักเค้า แต่หลังๆมาทำไมเริ่มสงสารตัวเองไม่รู้ รู้สึกเป็นฝ่ายโดนกระทำ ล่าสุดก็เค้าพูดว่าจะมีอนาคตร่วมกันแต่เค้าไม่เคยแสดงให้เรารู้สึกอุ่นใจที่จะฝากชีวิตไว้เลย เราอยากมีอนาคตมีเงินเก็บตั้งใจทำงาน แต่เค้าเปลี่ยนงานเรื่อยๆ คิดจะมีชีวิตไปวันๆ พอเราพูดเค้าก็ไม่พอใจ มันมีปัญหาเยอะมากเลยค่ะ แต่เวลาเค้าอารมณ์ปกติก็เป็นที่น่ารักคนนึงเลยคือทำให้เรายิ้มได้ คอยดูแล คอยตามใจ แต่เวลาอารมณ์ร้อนมันน่ากลัวไปหมดเลยค่ะ ช่วงนี้เราถอยห่างกันออกมาทบทวน อยากถามเพื่อนๆ ว่าถ้าเป็นเพื่อนๆ จะทำยังไงคะ จะอยู่..จะไป พร้อมเหตุผลด้วยค่ะ