............................................................................................
คำเตือน :
กระทู้นี้ สำหรับคนที่มีสติปัญญา พอจะรับรู้ ข้อมูล ด้านตรรกะ เหตุผล ที่ดีพอ
.............................................................................................
ตามหลักสากล กระเป๋า คือพื้นที่ส่วนบุคคล มีสภาพของการรักษาสิทธิ ไม่ต่างกับ พื้นที่ส่วนบุคคลอื่นๆ เช่น รถ หรือบ้าน ....ดังนั้น การตรวจกระเป๋า จึงถือเป็นการละเมิดสิทธิประชาชนในระดับสูง ที่ไม่ใช่ใครอยากทำก็ทำได้ตามอำเภอใจ (ตำรวจยังต้องใช้เบาะแส ข้อมูล หลักฐานที่น่าเชื่อถือ ผ่านกระบวนการที่มีมาตรฐาน ตามอำนาจหน้าที่ของรัฐ เพื่อขอหมายค้นตามเคหะ สถาน ที่ส่วนบุคคลต่างๆ)
ดังนั้น ถ้าการขอค้นกระเป๋าของหน่วยงาน ห้างร้าน ที่มีเป้าหมายเพื่อป้องกันจากผู้ก่อการร้าย ซึ่งเป็นเรื่องของความมันคง ....ย่อมควรเป็นหน้าที่ ที่เกี่ยวข้อง ของ เจ้าหน้าที่ตำรวจ พนักงานปกครอง และผู้ที่ได้รับมอบหมาย ตามกฎหมาย ...เพื่อคงมาตรฐานของความปลอดภัย อย่างมีระบบ แบบแผน ตลอดจนประกันสิทธิเสรีภาพของประชาชน ว่าจะไม่ถูกละเมิด หรือเลือกปฎิบัติอย่างเกินเลย ภายใต้ศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์ และมาตรฐานสากล
ส่วน รปภ เป็นเพียงองค์กร รักษาความปลอดภัยระดับต้น ที่หน่วยงานต่างๆ จ้างมาทำหน้าที่สอดส่องดูแล ตรวจตรารักษาความปลอดภัยในระดับต้นเท่านั้น ..และต่อให้พบผู้ต้องสงสัยหรือผู้กระทำผิดจริงๆ ก็มีหน้าที่เพียงเรียกตำรวจมาตรวจสอบเท่านั้น ...มิเช่นนั้น ก็จะไม่ต่างกับศาลเตี้ย ที่ตัดสินกันเองอย่างไร้ความยุติธรรม
พวกเขาไม่มีสิทธิที่จะมาใช้อำนาจหน้าที่อย่างเกินเลย ด้วยการสถาปนาตนเป็นอำนาจด้านกระบวนการยุติธรรม เที่ยวใช้ดุลยพินิจ และอคติส่วนตน อย่างเลือกปฏิบัติ แล้วอ้างว่ารักษาความปลอดภัย ....ตรรกะการรักษาความปลอดภัย ที่เกิดจากกระบวนการยุติธรรมที่ผิดเพี้ยน ภายใต้สมมุติฐานว่าทุกคนคือผู้ก่อการร้าย ที่ต้องแสดงความบริสุทธิใจด้วยการเปิดกระเป๋าคนละ 1 วินาที ตามทางเข้าออก ก่อนเข้าบริการทุกวัน นั้นละเมิดศักศรี ความเป็นมนุษย์ สิ้นดี (ถ้าอ้างว่าตำรวจไม่พอ ก็ต้องมีหนังสือมอบอำนาจ จากฝ่ายปกครอง ว่าปฏิบัติหน้าที่อย่างมีระเบียบ กฎเกณ มาตรฐาน)
ดังนั้น รปภ. และเจ้าของกิจการ ที่ขอเปิดกระเป๋าตามห้างสรรพสินค้า หรือ ระบบขนส่งมวลชนสาธารณะ อยู่ทุกวันอยู่นี้ ...จึงมีสิทธิของการขอความร่วมมือ ..แต่ไม่มีสิทธิ และผลสืบเนื่อง อื่นๆ ตามกฎหมาย .... ในการเลือกปฏิบัติ ตัดสินถูกผิด ดีชั่ว ตลอดจน บังคับ ให้ถูกละเมิดจากการเข้าถึงสินค้าและบริการสาธารณะเหล่านั้น
...........................................
ส่วนห้างสรรพสินค้า หรือระบบขนส่งมวลชนสาธารณะ ... แม้ว่าจะมีเอกสิทธิในพื้นที่แบบเอกชน หรือกึ่งเอกชน ตามกฎหมายประเภทกรรมสิทธิ ก็จริง ....แต่ในเมื่อพวกเขาเปิดพื้นที่ส่วนตัว ให้กลายเป็นพื้นที่สาธารณะ ...ก็ย่อมต้องลดสิทธิสภาพตน ให้เป็นแบบพื้นที่สาธารณะ ....หน้าที่ที่เพิ่มเข้ามา คือพวกเขา ต้องมีความรับผิดชอบต่อสังคม อันเป็นผลรวมของสิทธิส่วนบุคคล ด้วยเช่นกัน .....ในเมื่อทุกคนต่างพกสิทธิ เสรีภาพ ส่วนบุคคลมาใช้บริการ คุณก็ต้องประกันความเป็นปัจเจกของทุกอย่างเท่าเทียม ...มิเช่นนั้น กฎหมายห้ามสูบบุหรีในร้านอาหาร หรือห้างสรรพสินค้า จะเข้ามามีสภาพบังคับพวกคุณได้อย่างไร????
ดังนั้น จากที่กล่าวไปข้างต้น ว่า รปภ หรือ เจ้าของกิจการ ไม่มีสิทธิชี้ขาดความบริสุทธิแต่แรก ...ผลเกี่ยวเนื่องที่ตามมา จึงย่อมไม่มีสิทธิ ที่จะชี้ขาดความถูกผิด รวมถึงระงับการให้บริการ (กรณีลูกค้าปฏิเสธการเปิดกระเป๋าเพราะคิดว่าไร้ไม่สมเหตุสมผลและไร้ความชอบธรรม)
แต่สิ่งที่พวกเขาทำได้มากที่สุด คือการเรียกเจ้าหน้าที่ตำรวจมาตรวจสอบ ...มิเช่นนั้น การกระทำของพวกเขา ก็จะไม่ต่างอะไรกับการใช้ศาลเตี้ย ที่ตัดสินกันเองอย่างไร้ยางอายที่สุด (และเข้าข่ายการละเมิด รัฐธรรมนูญ อันเป็นกฎหมายที่ประกันเรื่องสิทธิ เสรีภาพ สูงสุดของรัฐ )
...........................................
( ปล กรณีตรวจกระเป๋าก่อนขึ้นเครื่อง ของผู้โดยสารที่สนามบิน คนละเรื่อง คนละกรณี คนละวิธีการ ...อย่าเอามาสับสนกับประเด็นที่ตั้ง)
.......................................................................................................................................
ตราบใดที่พื้นที่ของคุณ เปิดให้บริการในระดับสาธารณะ ย่อมต้องปฏิบัติตามกฎหมายที่เกี่ยวกับสาธารณะ
ตราบใดที่ระบบรักษาความปลอดภัยของคุณ มันเป็นไปเพื่อผลประโยชน์ใหญ่โต ก็ย่อมต้องมีหลักการ และมาตรฐาน ที่ตรงตามเป้าหมายที่อ้างจริงๆ
และ ตราบใดที่การอ้างกฎระเบียบของคุณ มันเกี่ยวเนื่องกับความยุติธรรม นั่นไม่ใช่แค่กฎระเบียบ ...แต่มันคือ กระบวนการยุติธรรม ที่คุณกำลังปฏิบัติอย่างไร้มาตรฐาน และละเมิดสิทธิมนุษยชน
รปภ.มีสิทธิขอความร่วมมือ แต่ไม่มีสิทธิบังคับให้เปิดกระเป๋า ตามทางเข้าออกของห้างสรรพสินค้า และระบบขนส่งมวลชนสาธารณะ
คำเตือน :
กระทู้นี้ สำหรับคนที่มีสติปัญญา พอจะรับรู้ ข้อมูล ด้านตรรกะ เหตุผล ที่ดีพอ
.............................................................................................
ตามหลักสากล กระเป๋า คือพื้นที่ส่วนบุคคล มีสภาพของการรักษาสิทธิ ไม่ต่างกับ พื้นที่ส่วนบุคคลอื่นๆ เช่น รถ หรือบ้าน ....ดังนั้น การตรวจกระเป๋า จึงถือเป็นการละเมิดสิทธิประชาชนในระดับสูง ที่ไม่ใช่ใครอยากทำก็ทำได้ตามอำเภอใจ (ตำรวจยังต้องใช้เบาะแส ข้อมูล หลักฐานที่น่าเชื่อถือ ผ่านกระบวนการที่มีมาตรฐาน ตามอำนาจหน้าที่ของรัฐ เพื่อขอหมายค้นตามเคหะ สถาน ที่ส่วนบุคคลต่างๆ)
ดังนั้น ถ้าการขอค้นกระเป๋าของหน่วยงาน ห้างร้าน ที่มีเป้าหมายเพื่อป้องกันจากผู้ก่อการร้าย ซึ่งเป็นเรื่องของความมันคง ....ย่อมควรเป็นหน้าที่ ที่เกี่ยวข้อง ของ เจ้าหน้าที่ตำรวจ พนักงานปกครอง และผู้ที่ได้รับมอบหมาย ตามกฎหมาย ...เพื่อคงมาตรฐานของความปลอดภัย อย่างมีระบบ แบบแผน ตลอดจนประกันสิทธิเสรีภาพของประชาชน ว่าจะไม่ถูกละเมิด หรือเลือกปฎิบัติอย่างเกินเลย ภายใต้ศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์ และมาตรฐานสากล
ส่วน รปภ เป็นเพียงองค์กร รักษาความปลอดภัยระดับต้น ที่หน่วยงานต่างๆ จ้างมาทำหน้าที่สอดส่องดูแล ตรวจตรารักษาความปลอดภัยในระดับต้นเท่านั้น ..และต่อให้พบผู้ต้องสงสัยหรือผู้กระทำผิดจริงๆ ก็มีหน้าที่เพียงเรียกตำรวจมาตรวจสอบเท่านั้น ...มิเช่นนั้น ก็จะไม่ต่างกับศาลเตี้ย ที่ตัดสินกันเองอย่างไร้ความยุติธรรม
พวกเขาไม่มีสิทธิที่จะมาใช้อำนาจหน้าที่อย่างเกินเลย ด้วยการสถาปนาตนเป็นอำนาจด้านกระบวนการยุติธรรม เที่ยวใช้ดุลยพินิจ และอคติส่วนตน อย่างเลือกปฏิบัติ แล้วอ้างว่ารักษาความปลอดภัย ....ตรรกะการรักษาความปลอดภัย ที่เกิดจากกระบวนการยุติธรรมที่ผิดเพี้ยน ภายใต้สมมุติฐานว่าทุกคนคือผู้ก่อการร้าย ที่ต้องแสดงความบริสุทธิใจด้วยการเปิดกระเป๋าคนละ 1 วินาที ตามทางเข้าออก ก่อนเข้าบริการทุกวัน นั้นละเมิดศักศรี ความเป็นมนุษย์ สิ้นดี (ถ้าอ้างว่าตำรวจไม่พอ ก็ต้องมีหนังสือมอบอำนาจ จากฝ่ายปกครอง ว่าปฏิบัติหน้าที่อย่างมีระเบียบ กฎเกณ มาตรฐาน)
ดังนั้น รปภ. และเจ้าของกิจการ ที่ขอเปิดกระเป๋าตามห้างสรรพสินค้า หรือ ระบบขนส่งมวลชนสาธารณะ อยู่ทุกวันอยู่นี้ ...จึงมีสิทธิของการขอความร่วมมือ ..แต่ไม่มีสิทธิ และผลสืบเนื่อง อื่นๆ ตามกฎหมาย .... ในการเลือกปฏิบัติ ตัดสินถูกผิด ดีชั่ว ตลอดจน บังคับ ให้ถูกละเมิดจากการเข้าถึงสินค้าและบริการสาธารณะเหล่านั้น
...........................................
ส่วนห้างสรรพสินค้า หรือระบบขนส่งมวลชนสาธารณะ ... แม้ว่าจะมีเอกสิทธิในพื้นที่แบบเอกชน หรือกึ่งเอกชน ตามกฎหมายประเภทกรรมสิทธิ ก็จริง ....แต่ในเมื่อพวกเขาเปิดพื้นที่ส่วนตัว ให้กลายเป็นพื้นที่สาธารณะ ...ก็ย่อมต้องลดสิทธิสภาพตน ให้เป็นแบบพื้นที่สาธารณะ ....หน้าที่ที่เพิ่มเข้ามา คือพวกเขา ต้องมีความรับผิดชอบต่อสังคม อันเป็นผลรวมของสิทธิส่วนบุคคล ด้วยเช่นกัน .....ในเมื่อทุกคนต่างพกสิทธิ เสรีภาพ ส่วนบุคคลมาใช้บริการ คุณก็ต้องประกันความเป็นปัจเจกของทุกอย่างเท่าเทียม ...มิเช่นนั้น กฎหมายห้ามสูบบุหรีในร้านอาหาร หรือห้างสรรพสินค้า จะเข้ามามีสภาพบังคับพวกคุณได้อย่างไร????
ดังนั้น จากที่กล่าวไปข้างต้น ว่า รปภ หรือ เจ้าของกิจการ ไม่มีสิทธิชี้ขาดความบริสุทธิแต่แรก ...ผลเกี่ยวเนื่องที่ตามมา จึงย่อมไม่มีสิทธิ ที่จะชี้ขาดความถูกผิด รวมถึงระงับการให้บริการ (กรณีลูกค้าปฏิเสธการเปิดกระเป๋าเพราะคิดว่าไร้ไม่สมเหตุสมผลและไร้ความชอบธรรม)
แต่สิ่งที่พวกเขาทำได้มากที่สุด คือการเรียกเจ้าหน้าที่ตำรวจมาตรวจสอบ ...มิเช่นนั้น การกระทำของพวกเขา ก็จะไม่ต่างอะไรกับการใช้ศาลเตี้ย ที่ตัดสินกันเองอย่างไร้ยางอายที่สุด (และเข้าข่ายการละเมิด รัฐธรรมนูญ อันเป็นกฎหมายที่ประกันเรื่องสิทธิ เสรีภาพ สูงสุดของรัฐ )
...........................................
( ปล กรณีตรวจกระเป๋าก่อนขึ้นเครื่อง ของผู้โดยสารที่สนามบิน คนละเรื่อง คนละกรณี คนละวิธีการ ...อย่าเอามาสับสนกับประเด็นที่ตั้ง)
.......................................................................................................................................
ตราบใดที่พื้นที่ของคุณ เปิดให้บริการในระดับสาธารณะ ย่อมต้องปฏิบัติตามกฎหมายที่เกี่ยวกับสาธารณะ
ตราบใดที่ระบบรักษาความปลอดภัยของคุณ มันเป็นไปเพื่อผลประโยชน์ใหญ่โต ก็ย่อมต้องมีหลักการ และมาตรฐาน ที่ตรงตามเป้าหมายที่อ้างจริงๆ
และ ตราบใดที่การอ้างกฎระเบียบของคุณ มันเกี่ยวเนื่องกับความยุติธรรม นั่นไม่ใช่แค่กฎระเบียบ ...แต่มันคือ กระบวนการยุติธรรม ที่คุณกำลังปฏิบัติอย่างไร้มาตรฐาน และละเมิดสิทธิมนุษยชน