สวัสดีครับ ผมเป็นผู้ชายคนนึงซึ่ง ไม่เคยชอบเรื่องผี เป็นคนไม่เชื่อใน สิ่งลี้ลับ ผีสางอะไรนี่ไม่อยู่ในสมองผมเลย
แต่เป็นคนกลัวความมืด... เอาละเราจะมาเข้าเรื่องกันเลยดีกว่า
วันนั้นเป็นวันที่ ผมไปเรียน ผมอยู่ ชั้น ม.3 ตื่นเช้ามาผมก็ไปเรียนปกติ ไม่มีอะไรแปลกเลย จนถึงเวลาเลิกเรียน ซึง ทุกวันผมจะกลับทางถนนใหญ่
แต่วันนี้ผมไม่รู้คิดอะไรไปกลับทางเส้นที่ไม่ค่อยมีใครชอบไปกัน มันเป็นถนนเป็นซอย สองข้างทางก็มี ป่า ไม่ถึงกับทึบมาก บ้านคนก็มีอยู่ไม่มากนัก ซึ่งผมกับเพื่อนก็ขับรถกลับ บ้าน ด้วยความที่เป็นเด็กวัยรุ่น ปากพร่ามไปเรื่อย เจออะไรก็ทักไปหมดแซวทุกสิ่งทุกอย่าง จนมาผ่านที่ ศาล ที่ตั้งอยี่เป็นศาลไม้ เก่าๆ มีของเส้นไว้เยอะแยะ ด้วยความปากพร่อย ผมจึงพูดกับเพื่อนไปว่า "เห้ย ดูดิ ศาล ห่าไรวะ ยังกะร้านอาหารตามสั่ง 55555" (ขออภัยกับคำหยาบคายครับ)
เพื่อนๆก็ขำกันสนุกสนาน พอขับรถกลับมาถึงบ้าน ด้วยความเพลีย จากการทำกิจกรรมที่ รร ผมไม่สนใจอะไรเลย โยน กระเป๋า ทิ้ง ตัวลงไปนอน ซึ่งตอนนั้นเป็นเวลา ประมาณ เกือบ ๆ 1 ทุ่ม ในความเพลียผมก็หลับไปผ่านไปได้ซักแผผผมรู้สึกเลยว่า มีอะไรมาตรึงทุกส่วนของร่างกายเอาไว้ เพื่อนๆลองคิดตามนะครับ ผมนอนคว่ำหน้า แต่ ตอนที่โดน ผมนอนหงาย มือละขากางออก มือทั้งสอง แนบไปกับที่นอน ตั้งฉาก เสมอหัว ผมพยายามที่จะ ดึงมือขึ้น แต่ มันไม่ขึ้น ความรู้สึกเหมือนกึ่งหลับกึ่งตื่น แน่นหน้าอกเหมือนมีคนมาทับ พยายามขยับตัว แต่ก็ไม่ได้ผล ในตอนที่ผมกำลังดิ้นรนกับ สิ่งๆนั้นอยู่ สายตาผมก็เหลือบไปเห็น เงาสูงใหญ่ ยืนอยู่ตรงประตูห้อง ไม่เห้นหน้าตาเห็นเป็นเงาดำดำ แต่สัมผัสได้เลยว่า เค้ามาเขม่งมาที่เรา ด้วยความที่ตกใจ ผม หลับตาปี๋ ท่องบทสวนแบบผิดๆถูกๆ ท่องบทแผ่เมตตา จนผมหลุด ใจผมสั่นมากตอนนั้น ทำอะไรไม่ถูก ไม่กล้าออกจากห้อง พอตั้งสติได้ ผมก็รีบวิ่งลงไปหาแม่ที่ชั้นล่าง ไปเล่าเรื่องทั้งหมดให้แม่ฟัง แม่ผมเลย ให้พระมาองค์นึง กับผู้สายสินให้ที่ข้อมือ(ปกติเป็นคนที่ไม่พกของอะไรแบบนี้ในตัวเลย) ตั้งแต่วันนั้นเป้นต้นมาผมก็ไม่เจออะไร เลย หลายคนอาจจะเชื่อนะครับกับเรื่องที่ผมเล่าไป แต่สำหรับผม ยัง 50/50 สงใสคงต้องเจอแบบจังๆก่อนมั้ง ถึงจะชื่อ 5555555
เคยเจอผีกันมั้ย??
แต่เป็นคนกลัวความมืด... เอาละเราจะมาเข้าเรื่องกันเลยดีกว่า
วันนั้นเป็นวันที่ ผมไปเรียน ผมอยู่ ชั้น ม.3 ตื่นเช้ามาผมก็ไปเรียนปกติ ไม่มีอะไรแปลกเลย จนถึงเวลาเลิกเรียน ซึง ทุกวันผมจะกลับทางถนนใหญ่
แต่วันนี้ผมไม่รู้คิดอะไรไปกลับทางเส้นที่ไม่ค่อยมีใครชอบไปกัน มันเป็นถนนเป็นซอย สองข้างทางก็มี ป่า ไม่ถึงกับทึบมาก บ้านคนก็มีอยู่ไม่มากนัก ซึ่งผมกับเพื่อนก็ขับรถกลับ บ้าน ด้วยความที่เป็นเด็กวัยรุ่น ปากพร่ามไปเรื่อย เจออะไรก็ทักไปหมดแซวทุกสิ่งทุกอย่าง จนมาผ่านที่ ศาล ที่ตั้งอยี่เป็นศาลไม้ เก่าๆ มีของเส้นไว้เยอะแยะ ด้วยความปากพร่อย ผมจึงพูดกับเพื่อนไปว่า "เห้ย ดูดิ ศาล ห่าไรวะ ยังกะร้านอาหารตามสั่ง 55555" (ขออภัยกับคำหยาบคายครับ)
เพื่อนๆก็ขำกันสนุกสนาน พอขับรถกลับมาถึงบ้าน ด้วยความเพลีย จากการทำกิจกรรมที่ รร ผมไม่สนใจอะไรเลย โยน กระเป๋า ทิ้ง ตัวลงไปนอน ซึ่งตอนนั้นเป็นเวลา ประมาณ เกือบ ๆ 1 ทุ่ม ในความเพลียผมก็หลับไปผ่านไปได้ซักแผผผมรู้สึกเลยว่า มีอะไรมาตรึงทุกส่วนของร่างกายเอาไว้ เพื่อนๆลองคิดตามนะครับ ผมนอนคว่ำหน้า แต่ ตอนที่โดน ผมนอนหงาย มือละขากางออก มือทั้งสอง แนบไปกับที่นอน ตั้งฉาก เสมอหัว ผมพยายามที่จะ ดึงมือขึ้น แต่ มันไม่ขึ้น ความรู้สึกเหมือนกึ่งหลับกึ่งตื่น แน่นหน้าอกเหมือนมีคนมาทับ พยายามขยับตัว แต่ก็ไม่ได้ผล ในตอนที่ผมกำลังดิ้นรนกับ สิ่งๆนั้นอยู่ สายตาผมก็เหลือบไปเห็น เงาสูงใหญ่ ยืนอยู่ตรงประตูห้อง ไม่เห้นหน้าตาเห็นเป็นเงาดำดำ แต่สัมผัสได้เลยว่า เค้ามาเขม่งมาที่เรา ด้วยความที่ตกใจ ผม หลับตาปี๋ ท่องบทสวนแบบผิดๆถูกๆ ท่องบทแผ่เมตตา จนผมหลุด ใจผมสั่นมากตอนนั้น ทำอะไรไม่ถูก ไม่กล้าออกจากห้อง พอตั้งสติได้ ผมก็รีบวิ่งลงไปหาแม่ที่ชั้นล่าง ไปเล่าเรื่องทั้งหมดให้แม่ฟัง แม่ผมเลย ให้พระมาองค์นึง กับผู้สายสินให้ที่ข้อมือ(ปกติเป็นคนที่ไม่พกของอะไรแบบนี้ในตัวเลย) ตั้งแต่วันนั้นเป้นต้นมาผมก็ไม่เจออะไร เลย หลายคนอาจจะเชื่อนะครับกับเรื่องที่ผมเล่าไป แต่สำหรับผม ยัง 50/50 สงใสคงต้องเจอแบบจังๆก่อนมั้ง ถึงจะชื่อ 5555555