จริง ๆ เรื่องนี้เป็นเรื่องตอนอยู่ที่ทำงานเดิมของผมที่ตอนนี้ลาออกมาแล้ว ผมแค่อยากมาเล่าสู่กันฟังเฉย ๆ จริง ๆ มันก็ไม่ถึงกับโดนให้อดอาหารอะไรหรอก แต่เรื่องมันเป็นอย่างนี้
วันนั้นผมต้องตามนายญี่ปุ่นไปบริษัทผลิตมอเตอร์ไซค์ชื่อดังแห่งหนึ่งย่านลาดกระบัง จริง ๆ วันนั้นช่วงประมาณ 2 โมงได้มั้ง นายญี่ปุ่นเขามีแผนจะต้องไปที่ ตม. แล้วการประชุมในบริษัทที่ว่านั่นก็กินเวลายาวนานมาก กว่าจะเสร็จก็ประมาณ 11 โมงหรือเที่ยงนี่แหละจำไม่ได้ พอประชุมเสร็จ ก็กลับบริษัทที่ผมทำงานอยู่เลย บริษัทอยู่แถวพระประแดง
ปกติเวลาไปประชุมงานข้างนอกแบบนี้ นายญี่ปุ่นก็จะมีแวะพักกินข้าวระหว่างทางแหละ แต่วันนั้นไม่มีเลย บึ่งรถกลับพระประแดงไปเลย และเจ้านายคนนี้เป็นคนที่แบบหยิ่ง ๆ เงียบ ๆ ขรึม ๆ ไม่ค่อยพูดค่อยจา ไม่ค่อยเป็นกันเอง แล้วก็โมโหง่ายด้วย ผมก็เลยได้แต่เงียบ ๆ ไม่กล้าที่จะเสนอความเห็นหรืออะไรยังไง ก็ปล่อยไปแบบนั้น ทั้งผม ทั้งพี่คนขับรถ แล้วตัวนายญี่ปุ่นเองก็เลยไม่ได้กินข้าวกลางวันเลยวันนั้น
พอกลับมาถึงบริษัทแล้ว มันยังไม่ถึง 2 โมงหรอก แต่เขาก็นั่งทำงานต่อไป ผมหิวก็หิว แล้วที่บริษัทก็มีกฎแบบว่าในเวลางานไม่ให้ออกไปซื้อของกินอีก ก็เลยหิวมาก จนไปที่ ตม.แน่ะ ผมถึงได้ไปซื้อไอศกรีมขนมปังแถวนั้นกิน
ก็เข้าใจว่าคนญี่ปุ่นเป็นชนชาติที่ตรงเวลาและทุ่มเทเรื่องงานมากที่สุดในโลก แต่อย่างน้อย ขอแค่เขาถามหน่อยว่า "หิวมั้ย" หรือ "แวะซื้ออะไรกินหน่อยมั้ย (แบบของกินจุกจิกในเซเว่น)" ขอแค่ถามก็โอเคแล้ว นี่ก็เงียบเหมือนไม่สนใจอะไร
มีใครเคยโดนที่ทำงานให้อดอาหารบ้างรึเปล่าครับ
วันนั้นผมต้องตามนายญี่ปุ่นไปบริษัทผลิตมอเตอร์ไซค์ชื่อดังแห่งหนึ่งย่านลาดกระบัง จริง ๆ วันนั้นช่วงประมาณ 2 โมงได้มั้ง นายญี่ปุ่นเขามีแผนจะต้องไปที่ ตม. แล้วการประชุมในบริษัทที่ว่านั่นก็กินเวลายาวนานมาก กว่าจะเสร็จก็ประมาณ 11 โมงหรือเที่ยงนี่แหละจำไม่ได้ พอประชุมเสร็จ ก็กลับบริษัทที่ผมทำงานอยู่เลย บริษัทอยู่แถวพระประแดง
ปกติเวลาไปประชุมงานข้างนอกแบบนี้ นายญี่ปุ่นก็จะมีแวะพักกินข้าวระหว่างทางแหละ แต่วันนั้นไม่มีเลย บึ่งรถกลับพระประแดงไปเลย และเจ้านายคนนี้เป็นคนที่แบบหยิ่ง ๆ เงียบ ๆ ขรึม ๆ ไม่ค่อยพูดค่อยจา ไม่ค่อยเป็นกันเอง แล้วก็โมโหง่ายด้วย ผมก็เลยได้แต่เงียบ ๆ ไม่กล้าที่จะเสนอความเห็นหรืออะไรยังไง ก็ปล่อยไปแบบนั้น ทั้งผม ทั้งพี่คนขับรถ แล้วตัวนายญี่ปุ่นเองก็เลยไม่ได้กินข้าวกลางวันเลยวันนั้น
พอกลับมาถึงบริษัทแล้ว มันยังไม่ถึง 2 โมงหรอก แต่เขาก็นั่งทำงานต่อไป ผมหิวก็หิว แล้วที่บริษัทก็มีกฎแบบว่าในเวลางานไม่ให้ออกไปซื้อของกินอีก ก็เลยหิวมาก จนไปที่ ตม.แน่ะ ผมถึงได้ไปซื้อไอศกรีมขนมปังแถวนั้นกิน
ก็เข้าใจว่าคนญี่ปุ่นเป็นชนชาติที่ตรงเวลาและทุ่มเทเรื่องงานมากที่สุดในโลก แต่อย่างน้อย ขอแค่เขาถามหน่อยว่า "หิวมั้ย" หรือ "แวะซื้ออะไรกินหน่อยมั้ย (แบบของกินจุกจิกในเซเว่น)" ขอแค่ถามก็โอเคแล้ว นี่ก็เงียบเหมือนไม่สนใจอะไร