เริ่มต้นเลยคับขอเล่าประวัติของตัวผมเองคร่าวๆ >> ผมเป็น(gay~) คนๆหนึ่ง เรียนอยู่มัธยมปลายช่วงชั้นที่ 5 ภาคเรียนที่ 2 เกรดเฉลี่ยที่ผ่านๆมาไม่เคยแย่ตกต่ำใดๆ ไม่ว่าผมจะเคยมีความรักหรือไม่ เล่าเลยคือตอนมัธยมต้นช่วงชั้นที่ 3 ผมเคยแอบชอบเพื่อนตัวเองคนนึงซึ่งเขาก็รู้แล้วว่าผมชอบ แต่เขาก็ทำตัวปกติเหมือนผมเป็นเพื่อนคนหนึ่ง ผมคิดถึงเขาตลอดเวลาไม่ว่าจะทำอะไร แต่ถึงแม้เวลานั่งเรียนผมจะนั่งคิดถึงเขาไปด้วยผมก็ยังเรียนรู้เรื่องเช่นเดิม เกรดเฉลี่ยที่ออกมาคือ 3.87 ตอนนั้นผมตกใจมาก อาจจะเป็นเพราะผมตั้งใจมากก็เป็นได้ ไม่เคยมีประวัติเสื่อมเสีย ไม่เคยทิ้งเรื่องที่เกี่ยวกับการเรียนเลย <<That end all of me>>
Ok เข้าเรื่องเลยขอรับ เรื่องเกิดจากตอนผมขึ้น(ขอใช้คำว่าม.แทนมัธยมครับ) ม.5 ใหม่ๆผมตื่นเต้นมากที่จะได้มีน้องรหัสครั้งแรก ผมเทียวไปเทียวมาหลายรอบในห้องของน้องม.4 ตลอดช่วงเวลาที่ผมรู้แล้วว่าน้องรหัสผมคือใคร ผมก็ได้เจอกับคนๆนึงชื่อน้องก.(นามสมมติ) ซึ่งท่าทีในตอนที่ผมเจอเขาครั้งแรกนั้น เขาแลดูเป็นดีมีน้ำใจ แต่ไปๆมาๆผมว่าเขาขี้เก๊กเป็นมากแท้ และมาถึงช่วงระยะเวลาแห่งความสุขที่ผมรอคอย คือ การรับน้อง ผมสนุกสนานมากในช่วงนั้น(ที่ได้แกล้งน้องๆ) และในขณะตอนนั้นผมก็กำลังชอบน้องข.(เพื่อนของน้องก.) แต่ก็ใกล้จะเลิกชอบได้แล้วเพราะรู้ว่าน้องคนนี้ก็ชอบเพื่อนของผม
ผมเดินไปถ่ายรูปน้องๆทุกคนแล้วจู่ๆน้องก.ก็พูดขึ้นว่า "พี่จะถ่ายรูปผมอ่อ" ผมรู้ว่าทันทีว่าน้องคนนี้ต้องกำลังแอบขี้โกงเปิดตาเพราะน้องเขาผ่านกิจกรรมทุกอย่างเลย ผมเลยจำใจถ่ายรูปไปในตอนนั้น "ถ่ายผมดีๆนะ" แล้วจากนั้นน้องเขาก็ยิ้มขึ้นมาเป็นสัญญาณพร้อมถ่าย ในตอนนั้นเองที่ผมได้เห็นรอยยิ้มของเขา ทันใดนั้นผมก็ตกหลุมรักโดยไม่รู้ตัวทันที
ในระยะเวลาต่อมาผมเลิกชอบน้องข.ได้ และก็มารู้ตัวอีกทีตอนใกล้จะได้ไปเข้าค่ายด้วยกันว่าผมชอบมาก(ได้คุยกันรอบนึงที่นานมากๆ) ก่อนหน้าไปเข้าค่าย 1-2 สัปดาห์ได้ครับ ช่วงนั้นผมได้ทำการบ้านให้เขาด้วยเวลาเขามาขอให้ผมทำ ซึ่งผมก็ไม่อยากทำให้อยากให้ทำด้วยตัวเอง แต่ก็ใจอ่อนและทำให้ทุกทีและหลังจากนั้นก็เป็นเวลาได้เข้าค่ายครับ
ช่วงระยะเวลาเข้าค่าย
ผมไปนั่งกับน้องรหัสของผม(ซึ่งจิงๆอยากนั่งกับน้องก.) ผมนั่งคุยไปและมองไปน้องก.ไป และก็มาถึงเวลาที่พี่ค่ายจับกลุ่มตอนแรกผมก็เกือบไม่ได้อยู่ด้วยกับน้องก.(เพราะน้องเป็นคนขี้เกียจ ไม่ค่อยช่วยงานกลุ่มเพื่อนเท่าไหร่) ในตอนนั้นผมกลัวมากผมจึงบอกให้หัวหน้ากลุ่มที่เป็นเพื่อนผมเลือกน้องก.เข้ากลุ่ม หัวหน้ากลุ่มก็เชื่อฟังโดยง่ายรีบยกมือเลือกน้องเขาเข้ากลุ่มทันที ทันทีที่ได้เข้านั้นเขาก็ยังไปนั่งทำท่าเก๊กที่ผมเกลียด(แต่บัดนี้ชอบ) เราเดินไปนั่งอยู่อีกมุมของห้องประชุมใหญ่ และพี่เขาก็เฉลยความจริงว่าความจริงแล้วอาจจะไม่ได้อยู่กลุ่มเดียว พี่เขาเอายามาแปะที่ป้ายของทุกคนให้ปลายกฏเป็นเลขกลุ่ม ผมตื่นเต้นมากเพราะได้เลข 5 และน้องรหัสผมก็ได้เลข 5 เช่นกัน แต่เหนือสิ่งอื่นใด คือ คนที่ผมอยากให้อยู่ด้วยนั้นก็ได้อยู่กลุ่มเดียวกับผม(น้องก.) เลข 5 นั้นเอง
และอีกสิ่งที่ตกใจมากคือน้องคนเก่า(น้องข.)ที่ผมเคยชอบก็ดันมาอยู่กลุ่มเดียวกันด้วย ผมเลยคิดว่านี่แหละอาจจะเป็นตัวช่วยในการตัดสินใจในการตัดสินใจว่าเราชอบใครกันแน่
ผมรับงานเป็นผู้ดูแลกลุ่มแทนน้องข. เพราะน้องเขาเอาแต่เล่น แต่น้องก.ที่ใครๆก็ว่าไม่ได้เรื่อง กลับว่าง่ายสำหรับผมมาก ผมบอกให้ทำอะไรก็ทำหมดไม่มีเกี่ยง ไม่บอกว่าเหนื่อยหรือหนักอะไร ต่างจากน้องข.มากมายไปเลยทีเดียว
ในระหว่างที่ทำกิจกรรมในค่ายเสร็จก็มีการเดินป่าเป็นกลุ่ม ให้หัวหน้ากลุ่มพาเดินขึ้นเขาในทางที่จัดไว้ให้ทั้งหมด เก็บรายละเอียดต่างๆเพื่อแก้ไขปริศนา ในระหว่างทางผมได้ยกกล้องขึ้นมาเพื่ออัดวิดีโอรอบๆตัวไว้ แต่ก็ไม่วาย น้องก.ผู้ชอบแขวะผมตลอดทางก็พูดขึ้นว่า "โฮ๊ะ! คนอื่นเขาเดินหาของกัน นี่ทำไรเนี่ยถ่ายรูปอัดวิดีโอ" ผมจึงตอบไปด้วยความโมโหนิดๆว่า 'ทำไม มีปัญหาไง' แต่สิ่งที่ทำให้ผมใจเต้นและดีใจที่สุดคือน้องก.บอกกับผมว่า "เดินดีๆหล่ะระวังทางด้วย มันชันเดี๋ยวล้ม"
แต่พูดไม่ทันขาดคำแหละครับผมก็ลื่มล้มทันทีเพราะหินที่ผมก้าวไปมันลื่นมาก น้องเขาก็เดินเข้ามารีบพยุงผมและพูดว่า "เฮ้ยอะไรเนี่ย บอกให้เดินระวังๆไง" สำเนียงเขาดู(ผมไม่อยากเข้าข้างตัวเอง)โมโหผมมากที่ทำแบบนั้น อาจเป็นเพราะทำให้ตามคนอื่นๆไม่ทันก็ได้ ผมเลยตอบกลับไปว่า 'เออไม่เป็นหรอก' เขาก็อุ้มผมขึ้นและถามว่าไหวไหม ผมก็ตอบว่าไหว เดินเองได้ไม่ต้องพยุงหรอก
ในระยะเวลาในค่ายทั้งหมดมันทำให้ผมได้ใกล้ชิดกับเขามากขึ้นจากที่แทบไม่ค่อยได้คุยกันเลยก็ได้คุยเยอะขึ้น และน้องก.ก็ได้มาขอใช้โฟมล้างหน้าผม ทั้งยังวางเสื้อผ้าหน้าห่ม กางเกง กกน. กระเป๋า ของส่วนตัวของเขาไว้บนเตียงผมหมดเลย ผมเลยถือวิสาสะไปนอนบนเตียงของเขาตอนนอนดูทีวีในช่วงกลางคืน และเขาก็โน้มตัวลงมานอนข้างๆผม ในตอนนั้นผมดีใจมาก(ความรู้สึกเหมือนผมโดนนอนตัก)
หลังจากวันนี้จบเช้าวันต่อมาเราก็เดินทางกลับรร.ทันที
นี้เป็นเรื่องที่เกิดขึ้นในช่วงเทอมที่ 1
ช่วงชั้นเทอมที่ 2
ผมค่อนข้างเริ่มรุกเขาขึ้นนิดหน่อย แต่ก็ต้องเริ่มกร่อยลงเพราะหน้าที่การเรียนของผม ผมได้แอบเอาขนมไปใส่ไว้ใตโต๊ะเขาและเขียนเป็นภาษาญี่ปุ่ว่า "おめでとう誕生日" แปลว่าสุขสันต์วันเกิด ผมได้รู้จากน้องรหัสตัวเองว่าเขากินหยิบมันขึ้นมาทานและพูดว่า ”ทำไมอร่อยกว่าซื้อกินเองอีกว่ะ” ผมดีใจมากที่เขาชอบ ผมเลยถือวิสาสะในช่วงเย็นไปจัดใต้โต๊ะของเขาให้เรียบร้อย และวางลิคขวิคกับปากกาไว้ให้เป็นของขวัญเขา
และในเช้าวันต่อมาเพื่อนของเขาที่ชื่อว่าน้องข. ..... บอกว่าอาจจะเป็นผมก็ได้ที่เอาของมาให้ เพราะเมื่อก่อนหน้านั้นน้องก.ต้องการปากการกับลิคขวิคมาก และผมก็ดันซื้อมาให้เขาพอดีโดยที่ไม่รู้เลย หลังจากนั้นน้องเขาก็รู้ทันทีผมเป็นผมทุกอย่างที่ทำให้เขา เพราะน้องข.บอก
หลังจากนั้นผมก็ไม่ค่อย(เคย)ได้คุยกับเขาเลย จนมาวันนี้ที่ผมได้คุยกับเขาอีกครั้ง คือ ผมให้ขนมเขาต่อหน้าตรงๆและเขาบอกว่า ”ให้ผมหรอ ขอบคุณครับ” ผมดีใจมาก...
＞＞＞จบครับผม＜＜＜
คำถามของผม คือ ผมจะทำยังไงดีครับ เขาอาจจะรู้แล้วก็ได้ ผมไม่กล้าเจอหน้าเขาเลย ไม่กล้าคุยด้วยกลัวลนจนทำอะไรไม่ถูก ผมมี plan ว่าจะบอกรักเขาในช่วงวาเลยไทน์ (เอาจิงๆคือผมรักเขาเลยไม่ได้ชอบเฉยๆแล้ว มันมีความรู้ว่าใช่สุดๆ) แต่เวลาเจอหน้าทีไรผมก็ไม่กล้าทำอะไรเลย อีกอย่างผมเองก็ไม่ใช่คนที่ขี้อายด้วย แต่เรื่องนี้ผมกลับเขินมาก
อีกคำถามหนึ่งคือ ทำไมเวลาเขาอยู่กับเพื่อนๆเขาไม่คุยกับผมเลย(ไม่อยากคิดไปเองคือมองผมไปด้วยตลอดเป็นมองอย่างอื่นที่ไม่ใช่ผม) แต่อยู่กับผมแค่สองคนเลือกที่จะคุยบ้างอะไรบ้าง(ไม่อยากคิดไปเองคือเขาเหงามากกว่าเพราะไม่มีเพื่อนคุย) และช่วงนี้เขามองมาที่ผมมากขึ้นกว่าเดิม สิ่งที่ผมไม่อยากคิดไปเองคืออยากคุยกับผม แต่ผมคิดไปอีกแบบเพื่อตัวเองจะได้ไม่เจ็บคือไม่รุ้จะมองอะไร
มีหลายอย่างที่ทำให้ผมคิดว่า เขาชอบผมเหมือนกัน เช่น(ยกเหตุการณ์จริงอย่างรวบรัดตัดตอน) ผมกลับจากสอบ Pre-degree ที่รามมาแล้วผ่านโรงเรียนเก่า เพื่อไปซื้อของกิน เนื่องจากหิวมาก และในทันใดนั้นผมเจอเขาเดินลงมาจากรถสองแถว ทั้งๆที่ในตอนนั้นเราไม่โอกาสได้เจอกันแน่นอนซึ่งมาเย็นมากแล้วด้วย แต่ผมกลับเจอเขาโดยบังเอิญมากๆ และเขาก็เหมือนเห็นผมด้วยเช่นกัน เขายืนรอเพื่อนและมองมาที่ผมหันไปมาหลายรอบมาก จนผมเดินไปถึงเขาและหยุดเพราะเขาทักผมว่า "อ้าวมาด้วยหรอ ทำไรอะ" ผมตอบไปว่า 'อ่อ... มาซื้อของอะ' "ออเคๆกลับบ้านก่อนนะ บาย" และเขาก็เดินจากผมไป
จบจริงๆครับ ยังไงก็ช่วยผมด้วยครับผม ขอบพระคุณมากครับ
จะทำตัวยังไงดีครับเหมือนเขาจะรู้ว่าผมชอบเขา
Ok เข้าเรื่องเลยขอรับ เรื่องเกิดจากตอนผมขึ้น(ขอใช้คำว่าม.แทนมัธยมครับ) ม.5 ใหม่ๆผมตื่นเต้นมากที่จะได้มีน้องรหัสครั้งแรก ผมเทียวไปเทียวมาหลายรอบในห้องของน้องม.4 ตลอดช่วงเวลาที่ผมรู้แล้วว่าน้องรหัสผมคือใคร ผมก็ได้เจอกับคนๆนึงชื่อน้องก.(นามสมมติ) ซึ่งท่าทีในตอนที่ผมเจอเขาครั้งแรกนั้น เขาแลดูเป็นดีมีน้ำใจ แต่ไปๆมาๆผมว่าเขาขี้เก๊กเป็นมากแท้ และมาถึงช่วงระยะเวลาแห่งความสุขที่ผมรอคอย คือ การรับน้อง ผมสนุกสนานมากในช่วงนั้น(ที่ได้แกล้งน้องๆ) และในขณะตอนนั้นผมก็กำลังชอบน้องข.(เพื่อนของน้องก.) แต่ก็ใกล้จะเลิกชอบได้แล้วเพราะรู้ว่าน้องคนนี้ก็ชอบเพื่อนของผม
ผมเดินไปถ่ายรูปน้องๆทุกคนแล้วจู่ๆน้องก.ก็พูดขึ้นว่า "พี่จะถ่ายรูปผมอ่อ" ผมรู้ว่าทันทีว่าน้องคนนี้ต้องกำลังแอบขี้โกงเปิดตาเพราะน้องเขาผ่านกิจกรรมทุกอย่างเลย ผมเลยจำใจถ่ายรูปไปในตอนนั้น "ถ่ายผมดีๆนะ" แล้วจากนั้นน้องเขาก็ยิ้มขึ้นมาเป็นสัญญาณพร้อมถ่าย ในตอนนั้นเองที่ผมได้เห็นรอยยิ้มของเขา ทันใดนั้นผมก็ตกหลุมรักโดยไม่รู้ตัวทันที
ในระยะเวลาต่อมาผมเลิกชอบน้องข.ได้ และก็มารู้ตัวอีกทีตอนใกล้จะได้ไปเข้าค่ายด้วยกันว่าผมชอบมาก(ได้คุยกันรอบนึงที่นานมากๆ) ก่อนหน้าไปเข้าค่าย 1-2 สัปดาห์ได้ครับ ช่วงนั้นผมได้ทำการบ้านให้เขาด้วยเวลาเขามาขอให้ผมทำ ซึ่งผมก็ไม่อยากทำให้อยากให้ทำด้วยตัวเอง แต่ก็ใจอ่อนและทำให้ทุกทีและหลังจากนั้นก็เป็นเวลาได้เข้าค่ายครับ
ช่วงระยะเวลาเข้าค่าย
ผมไปนั่งกับน้องรหัสของผม(ซึ่งจิงๆอยากนั่งกับน้องก.) ผมนั่งคุยไปและมองไปน้องก.ไป และก็มาถึงเวลาที่พี่ค่ายจับกลุ่มตอนแรกผมก็เกือบไม่ได้อยู่ด้วยกับน้องก.(เพราะน้องเป็นคนขี้เกียจ ไม่ค่อยช่วยงานกลุ่มเพื่อนเท่าไหร่) ในตอนนั้นผมกลัวมากผมจึงบอกให้หัวหน้ากลุ่มที่เป็นเพื่อนผมเลือกน้องก.เข้ากลุ่ม หัวหน้ากลุ่มก็เชื่อฟังโดยง่ายรีบยกมือเลือกน้องเขาเข้ากลุ่มทันที ทันทีที่ได้เข้านั้นเขาก็ยังไปนั่งทำท่าเก๊กที่ผมเกลียด(แต่บัดนี้ชอบ) เราเดินไปนั่งอยู่อีกมุมของห้องประชุมใหญ่ และพี่เขาก็เฉลยความจริงว่าความจริงแล้วอาจจะไม่ได้อยู่กลุ่มเดียว พี่เขาเอายามาแปะที่ป้ายของทุกคนให้ปลายกฏเป็นเลขกลุ่ม ผมตื่นเต้นมากเพราะได้เลข 5 และน้องรหัสผมก็ได้เลข 5 เช่นกัน แต่เหนือสิ่งอื่นใด คือ คนที่ผมอยากให้อยู่ด้วยนั้นก็ได้อยู่กลุ่มเดียวกับผม(น้องก.) เลข 5 นั้นเอง
และอีกสิ่งที่ตกใจมากคือน้องคนเก่า(น้องข.)ที่ผมเคยชอบก็ดันมาอยู่กลุ่มเดียวกันด้วย ผมเลยคิดว่านี่แหละอาจจะเป็นตัวช่วยในการตัดสินใจในการตัดสินใจว่าเราชอบใครกันแน่
ผมรับงานเป็นผู้ดูแลกลุ่มแทนน้องข. เพราะน้องเขาเอาแต่เล่น แต่น้องก.ที่ใครๆก็ว่าไม่ได้เรื่อง กลับว่าง่ายสำหรับผมมาก ผมบอกให้ทำอะไรก็ทำหมดไม่มีเกี่ยง ไม่บอกว่าเหนื่อยหรือหนักอะไร ต่างจากน้องข.มากมายไปเลยทีเดียว
ในระหว่างที่ทำกิจกรรมในค่ายเสร็จก็มีการเดินป่าเป็นกลุ่ม ให้หัวหน้ากลุ่มพาเดินขึ้นเขาในทางที่จัดไว้ให้ทั้งหมด เก็บรายละเอียดต่างๆเพื่อแก้ไขปริศนา ในระหว่างทางผมได้ยกกล้องขึ้นมาเพื่ออัดวิดีโอรอบๆตัวไว้ แต่ก็ไม่วาย น้องก.ผู้ชอบแขวะผมตลอดทางก็พูดขึ้นว่า "โฮ๊ะ! คนอื่นเขาเดินหาของกัน นี่ทำไรเนี่ยถ่ายรูปอัดวิดีโอ" ผมจึงตอบไปด้วยความโมโหนิดๆว่า 'ทำไม มีปัญหาไง' แต่สิ่งที่ทำให้ผมใจเต้นและดีใจที่สุดคือน้องก.บอกกับผมว่า "เดินดีๆหล่ะระวังทางด้วย มันชันเดี๋ยวล้ม"
แต่พูดไม่ทันขาดคำแหละครับผมก็ลื่มล้มทันทีเพราะหินที่ผมก้าวไปมันลื่นมาก น้องเขาก็เดินเข้ามารีบพยุงผมและพูดว่า "เฮ้ยอะไรเนี่ย บอกให้เดินระวังๆไง" สำเนียงเขาดู(ผมไม่อยากเข้าข้างตัวเอง)โมโหผมมากที่ทำแบบนั้น อาจเป็นเพราะทำให้ตามคนอื่นๆไม่ทันก็ได้ ผมเลยตอบกลับไปว่า 'เออไม่เป็นหรอก' เขาก็อุ้มผมขึ้นและถามว่าไหวไหม ผมก็ตอบว่าไหว เดินเองได้ไม่ต้องพยุงหรอก
ในระยะเวลาในค่ายทั้งหมดมันทำให้ผมได้ใกล้ชิดกับเขามากขึ้นจากที่แทบไม่ค่อยได้คุยกันเลยก็ได้คุยเยอะขึ้น และน้องก.ก็ได้มาขอใช้โฟมล้างหน้าผม ทั้งยังวางเสื้อผ้าหน้าห่ม กางเกง กกน. กระเป๋า ของส่วนตัวของเขาไว้บนเตียงผมหมดเลย ผมเลยถือวิสาสะไปนอนบนเตียงของเขาตอนนอนดูทีวีในช่วงกลางคืน และเขาก็โน้มตัวลงมานอนข้างๆผม ในตอนนั้นผมดีใจมาก(ความรู้สึกเหมือนผมโดนนอนตัก)
หลังจากวันนี้จบเช้าวันต่อมาเราก็เดินทางกลับรร.ทันที
นี้เป็นเรื่องที่เกิดขึ้นในช่วงเทอมที่ 1
ช่วงชั้นเทอมที่ 2
ผมค่อนข้างเริ่มรุกเขาขึ้นนิดหน่อย แต่ก็ต้องเริ่มกร่อยลงเพราะหน้าที่การเรียนของผม ผมได้แอบเอาขนมไปใส่ไว้ใตโต๊ะเขาและเขียนเป็นภาษาญี่ปุ่ว่า "おめでとう誕生日" แปลว่าสุขสันต์วันเกิด ผมได้รู้จากน้องรหัสตัวเองว่าเขากินหยิบมันขึ้นมาทานและพูดว่า ”ทำไมอร่อยกว่าซื้อกินเองอีกว่ะ” ผมดีใจมากที่เขาชอบ ผมเลยถือวิสาสะในช่วงเย็นไปจัดใต้โต๊ะของเขาให้เรียบร้อย และวางลิคขวิคกับปากกาไว้ให้เป็นของขวัญเขา
และในเช้าวันต่อมาเพื่อนของเขาที่ชื่อว่าน้องข. ..... บอกว่าอาจจะเป็นผมก็ได้ที่เอาของมาให้ เพราะเมื่อก่อนหน้านั้นน้องก.ต้องการปากการกับลิคขวิคมาก และผมก็ดันซื้อมาให้เขาพอดีโดยที่ไม่รู้เลย หลังจากนั้นน้องเขาก็รู้ทันทีผมเป็นผมทุกอย่างที่ทำให้เขา เพราะน้องข.บอก
หลังจากนั้นผมก็ไม่ค่อย(เคย)ได้คุยกับเขาเลย จนมาวันนี้ที่ผมได้คุยกับเขาอีกครั้ง คือ ผมให้ขนมเขาต่อหน้าตรงๆและเขาบอกว่า ”ให้ผมหรอ ขอบคุณครับ” ผมดีใจมาก...
＞＞＞จบครับผม＜＜＜
คำถามของผม คือ ผมจะทำยังไงดีครับ เขาอาจจะรู้แล้วก็ได้ ผมไม่กล้าเจอหน้าเขาเลย ไม่กล้าคุยด้วยกลัวลนจนทำอะไรไม่ถูก ผมมี plan ว่าจะบอกรักเขาในช่วงวาเลยไทน์ (เอาจิงๆคือผมรักเขาเลยไม่ได้ชอบเฉยๆแล้ว มันมีความรู้ว่าใช่สุดๆ) แต่เวลาเจอหน้าทีไรผมก็ไม่กล้าทำอะไรเลย อีกอย่างผมเองก็ไม่ใช่คนที่ขี้อายด้วย แต่เรื่องนี้ผมกลับเขินมาก
อีกคำถามหนึ่งคือ ทำไมเวลาเขาอยู่กับเพื่อนๆเขาไม่คุยกับผมเลย(ไม่อยากคิดไปเองคือมองผมไปด้วยตลอดเป็นมองอย่างอื่นที่ไม่ใช่ผม) แต่อยู่กับผมแค่สองคนเลือกที่จะคุยบ้างอะไรบ้าง(ไม่อยากคิดไปเองคือเขาเหงามากกว่าเพราะไม่มีเพื่อนคุย) และช่วงนี้เขามองมาที่ผมมากขึ้นกว่าเดิม สิ่งที่ผมไม่อยากคิดไปเองคืออยากคุยกับผม แต่ผมคิดไปอีกแบบเพื่อตัวเองจะได้ไม่เจ็บคือไม่รุ้จะมองอะไร
มีหลายอย่างที่ทำให้ผมคิดว่า เขาชอบผมเหมือนกัน เช่น(ยกเหตุการณ์จริงอย่างรวบรัดตัดตอน) ผมกลับจากสอบ Pre-degree ที่รามมาแล้วผ่านโรงเรียนเก่า เพื่อไปซื้อของกิน เนื่องจากหิวมาก และในทันใดนั้นผมเจอเขาเดินลงมาจากรถสองแถว ทั้งๆที่ในตอนนั้นเราไม่โอกาสได้เจอกันแน่นอนซึ่งมาเย็นมากแล้วด้วย แต่ผมกลับเจอเขาโดยบังเอิญมากๆ และเขาก็เหมือนเห็นผมด้วยเช่นกัน เขายืนรอเพื่อนและมองมาที่ผมหันไปมาหลายรอบมาก จนผมเดินไปถึงเขาและหยุดเพราะเขาทักผมว่า "อ้าวมาด้วยหรอ ทำไรอะ" ผมตอบไปว่า 'อ่อ... มาซื้อของอะ' "ออเคๆกลับบ้านก่อนนะ บาย" และเขาก็เดินจากผมไป
จบจริงๆครับ ยังไงก็ช่วยผมด้วยครับผม ขอบพระคุณมากครับ