สวัสดีค่ะก่อนอื่นต้องบอกเลยว่าเป็นคนที่ปกติดีทุกอย่างสมองดี เรียนเก่งไม่ได้มีปัญหาด้านอารมณ์แต่อย่างไร เรื่องที่อยากฆ่าตัวตายเป็นมาตั้งแต่ช่วงเด็กๆค่ะเริ่มที่ครอบครัวมี 4 คนพ่อแม่เราและพี่ชายซึ่งตั้งแต่เด็กแม่จะให้ความสำคัญกับพี่ชายมากหรือเรียกอีกแบบว่ารักพี่ชายมากกว่าเราซึ่งเรารู้สึกอย่างนั้นจริงๆ ตอนนั้นโทรศัพท์เพิ่งเข้ามาเราอยากได้แต่แม่ไม่ยอมซื้อแต่ซื้อให้พี่ชายจะว่าเราเด็กก็ไม่ใช่เพราะห่างกับพี่แค่ปีเดียว แล้วยังมอไซต์ที่พี่อยากได้ก็ซื้อให้คือพี่อยากได้อะไรก็ได้หมดแต่พอเราขอแค่ของเล็กๆน้อยๆยังไม่ได้จนเราขี้เกียจขอไปเอง เราพยายามที่จะอยู่ในสายตาของเขาทั้งตั้งใจเรียน ไม่ดื้อ พยายามฟังเขาทุกอย่างอย่างแฟนที่เขาไม่ชอบให้มีเราก็เลิกและไม่มีอีกเลยแต่เราก็ยังไม่ดีเท่ากับพี่ จนบางครั้งเรามองไปบนขื่อบ้านแล้วอยากผูกกับคอตัวเอง หรือไม่ก็เอามีดมากรีดตัวเองจะได้รู้ว่ามันจะตายรึเปล่าซึ่งเราก็คิดแบบนี้ตลอดมาแต่ที่ยังไม่ทำคือเป็นห่วงเขาถ้าเราเป็นอะไรไปแล้วเขาจะอยู่อย่างไง ใครจะคอยเลี้ยงเขาตอนแก่ถึงแม้เขาจะแสดงออกว่าไม่ให้ความสำคัญแต่เขาก็รักเรามากเรารู้ข้อนี้ดี แต่ส่วนลึกในจิตใจเราไม่อยากอยู่แล้วบางครั้งถามตัวเองตลอดเกิดเป็นผู้หญิงมันผิดมากหร๋อเราก็เลี้ยงเขาได้นะ จะให้เราบวชเราก็จะบวชชีให้เราทำให้ได้ทุกอย่าง ซึ่งทั้งหมดนี้มันสะสมมาเรื่อยๆจนบางครั้งเราพูดคนเดียว อยากร้องให้ก็ร้องเลย บางครั้งก็อยากอยู่คนเดียวไม่อย่างยุ่งกับใคร หงุดหงิดง่ายด้วยวันๆหนึ่งเรามีหลายอารมณ์มาก5555 แต่ที่หนักสุดอยากจะผูกคอบ้าง เดินเข้าไปในป่าแล้วไม่กลับออกมา เดินลงถนนบ้าง55555เหมือนคนบ้าเลยเนอะ
ปล.เราไม่ได้เกียจพี่ชายเรานะ ออกจะรักมากยอมสละได้ทุกอย่างถ้าตายแทนได้ก็จะตาย อาจเป็นเพราะเราถูกเลี้ยงมาแบบโบราณผู้หญิงต้องเป็นช้างเท้าหลังเราจึงนับถือพี่ชายมาก