เวลาเขามีปัญหา เขามักนึกถึงเราคนแรกเสมอ เขาบอกว่าคุยกับเราและสบายใจ อุ่นใจ และกล้าบอกทุกอย่างกับเรา เพราะเขาไว้ใจเรา และมันมักเป็นแบบนี้ "เสมอ"
เราดีใจนะ ที่เขานึกถึงเรา
แต่อีกใจนึง มันก็เป็นความรู้สึกที่ย่อนแย้ง ที่ไม่เคยได้อยู่ในโลกปกติของเขา เวลาเขามีความสุขดี เรากลับหายไปจากโลกของเขา(เพราะเขาไม่มีที่ให้เราอยู่) เราได้แต่เสียใจอยู่กับตัวเอง

และพอเขาเศร้า เขาก็จะกลับมาหาเราใหม่

ใครเคยเป็นแบบนี้บ้างคะ ทำยังไงกันบ้าง และมีจุดจบความรู้สึกแบบนี่อย่างไร

ปล.เราทั้งสองเคยคบกันค่ะ เคยได้อยู่ในโลกของความสุขของเขา แต่วันนี้เราไม่ใช่
แต่เรายังรักเขาอยู่ เขาก็รักเรา(แต่คงน้อยกว่ามาก)