เราเป็นดี้ค่ะ แต่ยังสับสนกับตัวเอง ว่าเรายังเป็นหรือเปล่า ( ฟังดูตลกเนอะ ) ก่อนอื่นต้องขอย้อนกลับไปอดีตก่อนเนอะ เพราะเรื่องราวของความสับสน มันเริ่มจากตรงนั้น..
เราเป็นผู้หญิงธรรมดาๆคนหนึ่งแหละ ในตอนนั้นพวกผู้ชายในห้องของเรานิสัยไม่ดีกันทุกคน ปากเสีย พูดจาว่าร้ายกับพวกผู้หญิงในห้องตลอด จนเราจบจากที่นั่นแล้วไปต่อมัธยมตอนปลาย (กะว่าจะเจอแล้วนะ ) แต่ที่นี่ๆหนักกว่าเก่าอีก ยิ่งกว่านิสัยไม่ดี ปากเสีย รังแก ทำร้ายเพื่อเอาเงินไปในสิ่งไม่ดี ทำเราทำให้เรายิ่งไม่ชอบ ยิ่งเกลียดผู้ชายเข้าไปอีก (แต่ก็ไม่ได้จะไม่มีผู้ชายนิสัยดีๆเลย มีบ้าง แต่น้อยมาก ) มันเลยทำให้เราหันไปคบทอม ตามเพื่อนๆ แต่ถ้าถามว่าชอบไหม ก็ไม่รู้ ครั้งหนึ่งมีรุ่นพี่ผู้ชายมาชอบ เรารู้สึกดีนะ โปรฟายก็ถ่อว่าดีเลย แต่เราปฎิเสธพี่เขาไป เพราะเรากลัว มันเหมือนมีภาพฝังใจแบบนี้มาตลอด ตอนนี้เลยสับสนว่าควรจะยังไง
มีใครเคยสับสนกับตัวเองบ้างไหม
เราเป็นผู้หญิงธรรมดาๆคนหนึ่งแหละ ในตอนนั้นพวกผู้ชายในห้องของเรานิสัยไม่ดีกันทุกคน ปากเสีย พูดจาว่าร้ายกับพวกผู้หญิงในห้องตลอด จนเราจบจากที่นั่นแล้วไปต่อมัธยมตอนปลาย (กะว่าจะเจอแล้วนะ ) แต่ที่นี่ๆหนักกว่าเก่าอีก ยิ่งกว่านิสัยไม่ดี ปากเสีย รังแก ทำร้ายเพื่อเอาเงินไปในสิ่งไม่ดี ทำเราทำให้เรายิ่งไม่ชอบ ยิ่งเกลียดผู้ชายเข้าไปอีก (แต่ก็ไม่ได้จะไม่มีผู้ชายนิสัยดีๆเลย มีบ้าง แต่น้อยมาก ) มันเลยทำให้เราหันไปคบทอม ตามเพื่อนๆ แต่ถ้าถามว่าชอบไหม ก็ไม่รู้ ครั้งหนึ่งมีรุ่นพี่ผู้ชายมาชอบ เรารู้สึกดีนะ โปรฟายก็ถ่อว่าดีเลย แต่เราปฎิเสธพี่เขาไป เพราะเรากลัว มันเหมือนมีภาพฝังใจแบบนี้มาตลอด ตอนนี้เลยสับสนว่าควรจะยังไง