ดิฉันและสามี 30+ทั้งคู่ค่ะ เพิ่งแต่งงานกันได้ไม่นาน ก็เข้าใจว่าชีวิตคู่นั้นไม่ได้ง่าย แต่ในที่สุดก็ทนกับปัญหาบางอย่างไม่ไหว ตัดพ้อก็แล้ว น้อยใจ ชวนพูดคุยเพื่อถกปัญหาและหาทางออกร่วมกันแต่ส่วนใหญ่สามีก็เงียบใส่ค่ะ บางครั้งที่เขาคิดได้เขาก็จะกลับมาขอโทษและแก้ตัวใหม่ ก็ให้อภัยมาตลอดค่ะ
ที่ผ่านมาไม่เคยมีปัญหาเรื่องผู้หญิงค่ะ จะมีก็แต่ สามีเคยติดการพนันบอลชนิดที่ว่าแทบไม่เงยหน้าคุยกับใครเลย ก้มดูและเฝ้าติดตามผลบอลอย่างเอาจริงเอาจัง และที่ผ่านมานั้นดิฉันเคยพูดคุยเรื่องนี้ไปแล้วว่าถ้ายังไม่เลิกพนันบอล จะขอเลิก เพราะดูแล้วไม่มีอนาคต ได้ก็ดีใจ แต่ได้ไม่นานก็เสียและเสียเยอะมากค่ะ หลายแสนบาทแล้ว หลังจากนั้นเขาก็เหมือนจะคิดได้ เลิกเล่นไปพักนึง ตอนนี้กลับมาใหม่อีกแล้วค่ะ เริ่มจากหลักพันและหลักหมื่น และนิสัยแย่ๆก็เริ่มมากับบอลอีกแล้วค่ะ เช่น ไม่กล้าสู้หน้าคุณพ่อคุณแม่เราบ้าง พยายามหลบเลี่ยง ไม่ค่อยเข้าหาผู้ใหญ่ ทั้งๆที่บ้านเราก็อยู่กันเอง พ่อแม่อยู่คนละบ้านค่ะ นานๆท่านถึงจะแวะมาหาทีนึง ก็มาไม่นานค่ะ เพราะท่านจะแวะมาทำธุระของท่าน ส่วนใหญ่ก็จะเอาผลไม้มาให้ค่ะ แต่สามีไม่ค่อยปรับตัวเข้าหาท่านค่ะ ดิฉันแค่อยากให้เป็นคนน่ารักแบบแรกๆที่เจอกัน แค่ทักทายสารทุกข์สุขดิบแค่นี้มันก็ไม่น่าจะยากสำหรับคนวัย 30+ ที่จะเอ่ยถามผู้ใหญ่เลย ทั้งๆที่เวลาดิฉันไปบ้านพ่อแม่เขา เราก็ช่วยทำกับข้าวบ้าง ชวนพูดคุยบ้าง นี่ก็เป็นสาเหตุนึงค่ะที่เราคิดว่าสามีเราไม่เข้าหาผู้ใหญ่ เข้าได้แต่กับเพื่อนตัวเอง แล้วอีกหน่อยจะทำงานกับที่บ้านเราได้อย่างไร คงไม่พ้นเป็นเราที่ต้องเหนื่อยคิดเหนื่อยทำมากกว่า เพราะเคยเจอกับตัวมาแล้วค่ะ ทำงานร่วมกันแล้วมีปัญหา กลายเป็นเราแก้ไขและติดต่องานเองตั้งแต่เริ่มจนจบค่ะ เราถึงกับคิดอนาคตเลยว่า นี่ถ้ามีลูก เราต้องเจออะไรขนาดไหนอีก
ปัญหาอื่นๆก็มีเรื่อยๆค่ะ แต่ก็คิดว่าเล็กน้อยและยอมรับได้อย่างเช่น ดื่มพูดคุยกับเพื่อนอาจจะดึกบ้าง เกือบเช้าบ้าง อันนี้ไม่ต่อว่าค่ะ จะมีแต่เตือนๆว่าตัวเองพักบ้างดีไหม อาทิตย์นึงสักสามวันสี่วันก็โอเคได้อยู่นะ แต่ถ้าวันไหนเพื่อนชวนติดๆกันแล้ว สุขภาพเราจะแย่เอานะ ดิฉันไม่เคยตามนะคะเรื่องนี้ จะมีก็แค่เป็นห่วงสุขภาพเพราะตัวเค้าเองก็อยากมีน้อง ดิฉันก็อยากมีค่ะ จึงอยากเตรียมตัวและสุขภาพของเราทั้งคู่
จริงๆปัญหาเล็กๆน้อยจุกจิกก็มีบ้างอยู่แล้วค่ะ อันนั้นมองข้ามมาตลอดค่ะ จนกระทั่งล่าสุดดิฉันข้องใจและได้ถามไถ่เกี่ยวกับที่บ้านว่าเขามีเหตุผลอะไรถึงไม่ค่อยอยากจะสานสัมพันธ์กับครอบครัวดิฉัน สามีทำเป็นไม่ได้ยินค่ะ ถามไม่ตอบ ไม่คุย และนิ่งเมินเฉยใส่ยันเช้า ดิฉันจึงตัดสินใจว่าถ้าเป็นเช่นนี้หย่ากันไว้ก่อนดีไหม เพราะที่ผ่านมาไม่ว่าเขาจะถูกหรือผิด ดิฉันง้อตลอดค่ะ และหลายๆครั้งก็ทำเอาหูไปนาเอาตาไปไร่ ไม่ใส่ปัญหาอื่น แต่เรื่องนี้เขาให้เกียรติทางครอบครัวดิฉันน้อยไปไหม หลายๆครั้งที่มีปัญหาคุณแม่ของดิฉันก็เข้าใจและเห็นใจสามีเป็นส่วนใหญ่และบอกให้ดิฉันใจเย็นๆค่ะเพราะเราเลือกเขาแล้ว ก็ให้อดทนกันไป
กรณีเช่นนี้คุณผู้อ่านคิดเห็นอย่างไรกันคะ ดิฉันก็เป็นคนที่เสียใจเองที่ชวนเขาไปหย่า หลายครั้งแล้วเขาไม่ไป แต่ครั้งนี้เขาไปค่ะ และตอนนี้เป็นดิฉันเองที่ยังยากที่จะทำใจยอมรับว่าเราได้เลิกกันแล้ว แต่ก็ยังคงให้สามีอาศัยอยู่ด้วยกันก่อนค่ะ จนกว่าเขาจะมีที่ไปใหม่ ปล.ก่อนหน้าจะหย่ากันครั้งนี้ สามีเคยออกจากบ้านทิ้งดิฉันอยู่บ้านคนเดียวมา 3ครั้งแล้ว เวลาที่เขาไม่ถูกใจ ไม่พอใจอะไร ก็เคยทำแบบนี้มาแล้วค่ะ
ดิฉันควรยอมเสียเวลาทำใจกับการหย่าครั้งนี้ แล้วใช้เวลามองไปข้างหน้าเสียใหม่ หรือจะลองถามไถ่เขาอีกสักครั้งเพื่อแก้ไข หรือปล่อยเขาไปดีคะ เพราะว่าตอนนี้เหตุการณ์เพิ่งเกิดขึ้นใหม่แน่นอนว่ายังทำใจไม่ได้ค่ะ
ท้าหย่ากับสามีจนวันนี้เค้ายอมรับ แต่เราทำใจยังไม่ได้
ที่ผ่านมาไม่เคยมีปัญหาเรื่องผู้หญิงค่ะ จะมีก็แต่ สามีเคยติดการพนันบอลชนิดที่ว่าแทบไม่เงยหน้าคุยกับใครเลย ก้มดูและเฝ้าติดตามผลบอลอย่างเอาจริงเอาจัง และที่ผ่านมานั้นดิฉันเคยพูดคุยเรื่องนี้ไปแล้วว่าถ้ายังไม่เลิกพนันบอล จะขอเลิก เพราะดูแล้วไม่มีอนาคต ได้ก็ดีใจ แต่ได้ไม่นานก็เสียและเสียเยอะมากค่ะ หลายแสนบาทแล้ว หลังจากนั้นเขาก็เหมือนจะคิดได้ เลิกเล่นไปพักนึง ตอนนี้กลับมาใหม่อีกแล้วค่ะ เริ่มจากหลักพันและหลักหมื่น และนิสัยแย่ๆก็เริ่มมากับบอลอีกแล้วค่ะ เช่น ไม่กล้าสู้หน้าคุณพ่อคุณแม่เราบ้าง พยายามหลบเลี่ยง ไม่ค่อยเข้าหาผู้ใหญ่ ทั้งๆที่บ้านเราก็อยู่กันเอง พ่อแม่อยู่คนละบ้านค่ะ นานๆท่านถึงจะแวะมาหาทีนึง ก็มาไม่นานค่ะ เพราะท่านจะแวะมาทำธุระของท่าน ส่วนใหญ่ก็จะเอาผลไม้มาให้ค่ะ แต่สามีไม่ค่อยปรับตัวเข้าหาท่านค่ะ ดิฉันแค่อยากให้เป็นคนน่ารักแบบแรกๆที่เจอกัน แค่ทักทายสารทุกข์สุขดิบแค่นี้มันก็ไม่น่าจะยากสำหรับคนวัย 30+ ที่จะเอ่ยถามผู้ใหญ่เลย ทั้งๆที่เวลาดิฉันไปบ้านพ่อแม่เขา เราก็ช่วยทำกับข้าวบ้าง ชวนพูดคุยบ้าง นี่ก็เป็นสาเหตุนึงค่ะที่เราคิดว่าสามีเราไม่เข้าหาผู้ใหญ่ เข้าได้แต่กับเพื่อนตัวเอง แล้วอีกหน่อยจะทำงานกับที่บ้านเราได้อย่างไร คงไม่พ้นเป็นเราที่ต้องเหนื่อยคิดเหนื่อยทำมากกว่า เพราะเคยเจอกับตัวมาแล้วค่ะ ทำงานร่วมกันแล้วมีปัญหา กลายเป็นเราแก้ไขและติดต่องานเองตั้งแต่เริ่มจนจบค่ะ เราถึงกับคิดอนาคตเลยว่า นี่ถ้ามีลูก เราต้องเจออะไรขนาดไหนอีก
ปัญหาอื่นๆก็มีเรื่อยๆค่ะ แต่ก็คิดว่าเล็กน้อยและยอมรับได้อย่างเช่น ดื่มพูดคุยกับเพื่อนอาจจะดึกบ้าง เกือบเช้าบ้าง อันนี้ไม่ต่อว่าค่ะ จะมีแต่เตือนๆว่าตัวเองพักบ้างดีไหม อาทิตย์นึงสักสามวันสี่วันก็โอเคได้อยู่นะ แต่ถ้าวันไหนเพื่อนชวนติดๆกันแล้ว สุขภาพเราจะแย่เอานะ ดิฉันไม่เคยตามนะคะเรื่องนี้ จะมีก็แค่เป็นห่วงสุขภาพเพราะตัวเค้าเองก็อยากมีน้อง ดิฉันก็อยากมีค่ะ จึงอยากเตรียมตัวและสุขภาพของเราทั้งคู่
จริงๆปัญหาเล็กๆน้อยจุกจิกก็มีบ้างอยู่แล้วค่ะ อันนั้นมองข้ามมาตลอดค่ะ จนกระทั่งล่าสุดดิฉันข้องใจและได้ถามไถ่เกี่ยวกับที่บ้านว่าเขามีเหตุผลอะไรถึงไม่ค่อยอยากจะสานสัมพันธ์กับครอบครัวดิฉัน สามีทำเป็นไม่ได้ยินค่ะ ถามไม่ตอบ ไม่คุย และนิ่งเมินเฉยใส่ยันเช้า ดิฉันจึงตัดสินใจว่าถ้าเป็นเช่นนี้หย่ากันไว้ก่อนดีไหม เพราะที่ผ่านมาไม่ว่าเขาจะถูกหรือผิด ดิฉันง้อตลอดค่ะ และหลายๆครั้งก็ทำเอาหูไปนาเอาตาไปไร่ ไม่ใส่ปัญหาอื่น แต่เรื่องนี้เขาให้เกียรติทางครอบครัวดิฉันน้อยไปไหม หลายๆครั้งที่มีปัญหาคุณแม่ของดิฉันก็เข้าใจและเห็นใจสามีเป็นส่วนใหญ่และบอกให้ดิฉันใจเย็นๆค่ะเพราะเราเลือกเขาแล้ว ก็ให้อดทนกันไป
กรณีเช่นนี้คุณผู้อ่านคิดเห็นอย่างไรกันคะ ดิฉันก็เป็นคนที่เสียใจเองที่ชวนเขาไปหย่า หลายครั้งแล้วเขาไม่ไป แต่ครั้งนี้เขาไปค่ะ และตอนนี้เป็นดิฉันเองที่ยังยากที่จะทำใจยอมรับว่าเราได้เลิกกันแล้ว แต่ก็ยังคงให้สามีอาศัยอยู่ด้วยกันก่อนค่ะ จนกว่าเขาจะมีที่ไปใหม่ ปล.ก่อนหน้าจะหย่ากันครั้งนี้ สามีเคยออกจากบ้านทิ้งดิฉันอยู่บ้านคนเดียวมา 3ครั้งแล้ว เวลาที่เขาไม่ถูกใจ ไม่พอใจอะไร ก็เคยทำแบบนี้มาแล้วค่ะ
ดิฉันควรยอมเสียเวลาทำใจกับการหย่าครั้งนี้ แล้วใช้เวลามองไปข้างหน้าเสียใหม่ หรือจะลองถามไถ่เขาอีกสักครั้งเพื่อแก้ไข หรือปล่อยเขาไปดีคะ เพราะว่าตอนนี้เหตุการณ์เพิ่งเกิดขึ้นใหม่แน่นอนว่ายังทำใจไม่ได้ค่ะ