เอิ่มมมมมม..

อะไรที่เริ่มทำครั้งแรกมักตื่นเต้นเสมอ..
เราเขียนพันทิพครั้งแรก ตอนนี้ที่กำลังพิมพ์ ตื่นเต้นมาก ตื่นเต้นจนไม่รู้ว่าจะเริ่มเล่าเรื่องยังไง
ตามหัวข้อเลย ไม่รู้ว่าเริ่มยังไง..

เราเรียนจบปริญญาตรีจากมหาวิทยาลัยแห่งหนึ่งใกล้วัดย่านบานเขน เพิ่งจบหมาดๆเมื่อต้นปีนี่แหละ
เรื่องมันเริ่มจากเทอมสุดท้ายก่อนที่เราจะจบ ก็ประมาณเดือนนี้ของปีที่แล้ว...

เทอมสุดท้ายสาขาเราต้องแยกย้ายกันไปฝึกงานในหน่วยงานที่เราเป็นคนเลือกเอง
เราและเพื่อนอีก 3 คน ก็เลือกที่จะฝึกงานใกล้ๆมหาวิทยาลัย
วันแรกที่เข้าไปฝึกงานในหน่วยงานนั้นมันก็ตื่นเต้นนะ แต่เป็นความตื่นเต้นที่ไม่น่าตื่นเต้นมากเท่าไหร่(งงมั้ย)
เอาเป็นว่าเราแค่รู้สึกแปลกที่และแปลกคน แต่พี่ๆในหน่วยงานก็น่ารักและเป็นกันเองมาก
เราเข้าไปฝึกงานได้ประมาณสองอาทิตย์  ก็ได้ลงพื้นที่ช่วยเหลือประชาชน..

เอาล่ะ เกริ่นมาเยอะแล้ว

ก่อนที่ลงพื้นที่ ทางหน่วยงานได้มีการประชุมผู้เกี่ยวข้องทั้งหมด วันนั้นเราจำไม่ได้ว่าเจอคนๆนั้นรึป่าว..
ขอแทนคนๆนั้นว่า พี..
พีเป็นคนที่น่ารักมากคนนึง ตอนแรกที่เจอเราก็มองว่าน่ารักดี แต่ก็เฉยๆไม่ได้คิดอะไรแค่มองว่าเค้าน่ารัก
เราจำเหตุการณ์แรกได้ไม่ค่อยชัด แต่คร่าวๆคือ เราเดินทางไปถึงจังหวัดที่จะลงพื้นที่ (ขอไม่บอกนะว่าจังหวัดอะไร)
วันแรกไม่มีอะไรมากเพราะพีไม่ลงจากรถเลย วันที่สองเราก็ทำงานในส่วนที่เราได้รับมอบหมายตามปกติ
วันที่3ของการลงพื้นที่ เราได้สลับหน้าที่กับเพื่อนไปอยู่ฝ่ายเวที เราได้เห็นพีชัดมากขึ้น แทบจะมองเค้าทุกการเคลื่อนไหวเลยก็ว่าได้
พอเลิกงานก็กลับเข้าที่พักแต่เรากับเพื่อนต้องเอาเสื้อผ้าไปหาที่ซัก เพราะค่าจ้างซักในโรงแรมไม่ใช่ถูกๆเลย
ดีที่แถวนั้นมีตู้หยอดเหรียญ ก่อนจะซักผ้าก็ต้องไปซื้ออุปกรณ์ซักถูกป่ะ พวกแฟ้บ น้ำยาปรับผ้านุ่ม ก็หาได้ไม่ยากใกล้ๆนั้นมีเซเว่น
แต่ใครจะคิดละว่าจะเจอพีในสภาพที่น่ารักกว่าตอนทำงาน ตอนนั้นพีลบหน้าเหลือแค่คิ้ว ถอดคอนเทคออกละใส่แว่นกลมๆ
เป็นอีกลุคที่น่ารักมากจริงๆ ตอนนั้นเราก็แปลกใจนิดนึงนะไม่คิดว่าเค้าจะออกมาซื้อของด้วยสภาพแบบนั้น (ฝันดีเลยคืนนั้น)
วันที่ 4 ขอการลงพื้นที่ฝึกงาน วันนี้ค่อยข้างวุ่นวายเพราะมีผู้ใหญ่จากหลายๆที่มาเลยไม่ค่อยได้จดจำรายละเอียดเท่าไหร่
แต่เย็นวันนั้นมีงานเลี้ยง พีขึ้นไปร้องเพลง (ลืมบอกพีเป็นนักร้อง) กับพี่ๆอีกสองสาามคน ก็นะไม่ต้องบอกเลยว่าสนุกแค่ไหน เป็นปาร์ตี้เล็กๆที่สนุกสุดๆเลย
เราเป็นนักศึกษาฝึกงาน ต้องเตรียมการแสดงหนึ่งชุด เอาจริงๆตอนนี้จำไม่ได้ละว่าแสดงอะไรไป จำได้แค่ว่าคืนนั้นมีความสุขมาก ที่ได้เห็นพีร้องและเต้นอย่างสนุก (เป็นอีกคืนที่ฝันดี)
วันสุดท้ายแล้วที่จะได้เห็นพีใกล้ๆแบบนี้ ก็นะทำงานตามปกติ แต่รู้สึกเพลียมากกว่าทุกวัน วันนั้นคือแทบจะหลับทั้งวันเลยก็ว่าได้ เสร็จงานก็เดินทางกลับแทบจะไม่มีอะไร แต่เราก็หวังว่าจะได้เจอกับพีอีก วันนั้นเราทวิตไว้ว่า หวังว่าจะได้เจอกันอีก..
vvv
vv
v
แค่นี้ก่อนละกันนะ อ่านแล้วอาจดูน่าเบื่อเพราะเราก็จำอะไรมากไม่ได้ จำได้แค่เรื่องทั้งหมดทำให้เราเริ่มชอบใครสักคนอีกครั้งหลักจากอกหักมาปีกว่า..
เพิ่งเขียนกระทู้แรก ใครมีอะไรแนะนำเราด้วยนะ