สวัสดีค่ะ กระทู้นี้เป็นกระทู้แรกที่เราตั้งนะคะ
เรามีเรื่องจะมาขอคำปรึกษา + ระบายค่ะ เราไม่รู้ว่ามีใครประสบแบบเราหรือเปล่านะคะ
เราไม่สามารถเล่าให้เพื่อนสนิทหรือใครฟังได้เลยค่ะ เพราะจะได้รับคำตอบแค่ว่าทำใจ โตแล้วเลิกคิดซะ อะไรทำนองนี้ค่ะ คือเรื่องของเรานะคะ ตอนนี้เราอายุ 18 เรียนปี 1 มหาวิทยาลัยของรัฐแห่งหนึ่งค่ะ เราเกิดมาในความไม่พร้อมของแม่กับพ่อค่ะ แม่กับพ่อเราเลิกกัน พ่อเรายังไม่รับรองบุตรให้เราเลยค่ะ แต่เรารู้ว่าพ่อเราคือใคร เราเลยอยู่ในความดูแลของลุงป้าค่ะ เราอยู่ต่างจังหวัดนะคะตอนเด็กๆ ตั้งแต่เราเจอแม่ของเรานับครั้งได้ ตอนเด็กๆ เวลาแม่มาหา เราจะดีใจมาก แต่จะร้องไห้เวลาแม่กลับค่ะ เราไม่เคยรู้ว่าแม่เราหายไปไหน ทำไมไม่อยู่กับเรารู้แค่ว่าแม่ไปทำงาน แล้วแม่ก็หายไปเลยค่ะ ส่วนพ่อ เราก็เจอบางครั้งตอนเด็กค่ะ เจอน้อยกว่าแม่มากๆ แต่เราพอจำโครงหน้าพ่อได้ ทุกครั้งที่พ่อพาเราไปบ้านพ่อ ย่าจะไม่พอใจที่เราไปค่ะ เราจำฝังใจมาตั้งแต่เด็กๆประมาณเรา5 ขวบเราก็ไม่ได้เจอพ่อกับแม่เลยค่ะ จนเราอายุ 7 ขวบตอนนั้นเราอยู่ป.2 ลุงกับป้าเราพาเราย้ายมากรุงเทพค่ะ สาเหตุมีปัญหาเรื่องบ้านเราย้ายมาเรียนที่นี่จนเราขึ้นม.ปลาย ค่ะ แต่วันนึงก็มีเบอร์แปลก โทรเข้ามาเป็นเบอร์แม่เราค่ะ แม่เราโทรมาบอกว่า กำลังจะแต่งงานใหม่อยากให้เราไป แต่ตอนนั้นเรารู้สึกว่าเราโตแล้วเราคิดมาตลอดว่าเราไม่ได้มีความรู้สึกอยากเจอแม่แล้ว เราเคารพการตัดสินใจของท่าน ชีวิตของแม่ถึงเราจะไม่อยากให้ท่านแต่งแต่มันก็เปลี่ยนแปลงไม่ได้ จนกระทั่งเวลาผ่านไปเกือบครึ่งปีได้ค่ะ แม่เราคลอดลูกก็คือน้องสาวคนละพ่อกับเรา เรารู้สึกน้อยใจไปหมดเลยค่ะ ตอนเด็กๆ เราไม่เคยได้รับความรู้สึกนี้ แม่ไม่ได้ดูแลเรา ไม่เคยเลี้ยงเรา ปล่อยเราให้อยู่กับป้า ยอมรับเลยนะคะว่าเรารู้สึกไม่ดีกับเด็กคนนี้มากๆ จนเรื่องผ่านไปค่ะ พ่อของเราติดต่อมาช่วงเราจะสอบแอดมิชชั่น เรารู้สึกดีใจมากพ่อติดต่อผ่านมาทางลุงนะคะ เรารู้สึกว่าอย่างน้อยเราก็มีพ่อ แล้วลุงก็ได้พาเราไปเยี่ยมพ่อค่ะ มันเป็นอะไรที่บอกไม่ได้รู้แค่เราตื่นเต้นมากแต่ก็เป็นอะไรที่ช็อคมากเช่นกันค่ะ เราเจอพ่อและเด็กผู้ชายอายุประมาณ4-5ขวบ เด็กคนนั้นพ่อบอกว่าคือลูกพ่อกับภรรยาใหม่ของพ่อค่ะ เราก็ไม่ได้แสดงท่าทีโมโหหรืออะไร จนเรากลับกรุงเทพ ตลอดเวลาที่เราสอบพ่อมักจะถามไถ่เราพร้อมกับเอาเราไปเปรียบเทียบกับลูกติดภรรยาของพ่อที่รุ่นเดียวกับเราค่ะ เรารู้สึกแย่เอามากๆ จนเราห่างกับพ่อไป แต่เราเห็นพ่อผ่านเฟสบุ๊คตลอดนะคะ พ่อจะไปเที่ยวกับครอบครัวใหม่ซึ่งเป็นภาพที่น่ารักมากๆ มากจนเราเกิดความน้อยใจ แต่เราก็ได้แต่ปลอบใจว่า เราทำวันนี้ให้มันดี ทำให้ลุงกับป้าภูมิใจที่เลี้ยงเรามาก็พอแต่มันก็อดคิดไม่ได้ว่าทำไมเราต้องเกิดมาเป็นตัวปัญหาให้กับเค้าสองคนด้วยและจนถึงตอนนี้ไม่ได้ติดต่อทั้งพ่อทั้งแม่เลยค่ะ เราอยากจะปรึกษาว่าเราควรจะจัดการกับความรู้สึกยังไงดีคะ เราคิดมากทุกทีเวลาเห็นแม่โพสให้ความรักน้องต่างพ่อ แม่โพสว่าภูมิใจ ดีใจที่น้องคนนี้เกิดมา ในขณะที่พ่อก็มีความสุขกับครอบครัวใหม่ ไม่มีใครมองเห็นความรู้สึกของคนๆนี้เลยค่ะ