ครอบครัวเรามีกัน 4 คนค่ะ พ่อ แม่ เรา และก็ น้องสาว
ตั้งแต่เด็กจนโต เราถูกเลี้ยงมาแบบตามมีตามเกิด อยากได้อะไรก็หาเอง ตอนประถมรับจ้างกวาดบ้านถูบ้าน ลูงๆ ป้าๆ เพื่อจะได้มีเงินซื้อรองเท้านักเรียนซื้อขนม รับจ้างหักข้าวโพด หรือแม้แต่เกี่ยวถั่วเขียว ก็ทำค่ะ เหนื่อยแต่พอได้เงินมามันก็มีความสุข พ่อแม่ส่งให้เราเรียนถึงแค่ ม.3 ไม่ใช่เราเรียนไม่ดีนะคะ เกรดเรา 3.85 แต่พ่อแม่บอกว่าไม่มีเงินส่ง
ตอนปิดเทอมก่อนขึ้น ปวช.เริ่มทำงานค่ะ เก็บเงินจ่ายค่าเทอมเอง เรียนปวช.ได้ 1 ปี ไม่ไหวกับค่าใช้จ่าย เลยเปลี่ยนมาเรียนแบบเก็บรายวิชา เทอมละ 2วิชา แล้วก็ทำงานไปด้วยทำทุกอย่างค่ะ เป็นลูกจ้างในคลีนิครักษาสัตว์ แจกใบปลิว ขายของตามตลาดนัด ตอนนั้นมีเงินซื้อ โน๊ตบุค ซื้อมอไซค์ ซื้อโทรศัพท์ โดยที่ไม่ได้พึ่งเงินพ่อแม่สักบาท และยังช่วยค่าใช้จ่ายทางบ้านด้วย จนจบ ปวช.มาได้ ภูมิใจค่ะ
ส่วนน้องของเราเลี้ยงมาแบบตามใจทุกอย่าง อยากได้อะไรต้องได้ พ่อแม่ไม่เคยด่าเคยว่า ทำให้น้องเราเป็นคนทำอะไรไม่ค่อยเป็น และก็ไม่เห็นใจหรือสงสารคนอื่นค่ะ เรียนอยู่มหาลัยแล้ว ใช้เงินเก่งโดยไม่สนใจว่าเงินที่ได้มา คนหาจะหามาลำบากแค่ไหน
ทุกครั้งที่มาขอเงินเราจะพูดว่า "แม่ให้มาเอาตัง" หรือเคยไลน์ไปหาแฟนเราบอกว่า เราใช้ให้โอนเงินไปให้ เราก็ให้ทุกครั้งนะคะ ถ้าไม่ให้ก็จะไปฟ้องแม่
เงินซื้อรถซื้อโทรศัพท์ กินเที่ยว เงินขอพ่อแม่ทั้งนั้น
เราเคยคิดว่าทำไมเมื่อตอนเราอายุเท่าน้องเราสามารถหาทุกอย่างได้จากการทำงาน อยากได้อะไรก็ทำงานเก็บเงิน
เคยคิดที่จะต่อเติมบ้านให้พ่อ เพราะพ่อเคยบอกว่าอยากได้ห้องนอนอีก 1 ห้อง เป็นห้องใต้ถุนบ้าน เราก็วางแผนออกแบบเรียบร้อยเตรียมจะทำละ นางบอกว่า "ถ้าพี่อยู่ที่นี่แล้วถ้าเค้าเรียนจบมาจะให้เค้าไปอยู่ไหน" งง ค่ะ เราก็เลยล้มเลิกไปก่อน (แต่ก็ยังจะทำอยู่นะคะ แต่รอก่อน)
และนิสัยอีกอย่างของนางคือ ชอบมาลื้อค้นของในห้องเราค่ะ ถ้าอะไรที่นางอยากได้ คือ เอาไปเลย ไม่สนว่าเราต้องใช้มั๊ย ไม้ได้หวงนะคะแต่บางทีมันก็เยอะเกิน เคยมาขนเสื้อผ้าเราไปไว้ที่หอเพื่อน ให้เพื่อนยืม จนเราไม่มีกางเกงจะใส่ก็มีมาละ
เคยขโมย โน๊ตบุคเราไป งานทุกอย่างของเรา ทั้งของที่ทำงาน ของมหาลัยอยู่ในนั้นหมดค่ะ โทรไปหาบอกว่าให้เอามาคืน ที่นางตอบกลับมาคือ "ไปคุยกับแม่เองนะ แม่บอกให้เอามาได้" ร้องไห้เลยค่ะ เพราะคุยกับแม่ยังไงแม่ก็เข้าข้างน้องอยู่ดี งานที่ทำมาทั้งเทอม รอส่งอีกไม่กี่วันก็ไม่ได้ส่งค่ะ ทำให้ ไม่มีสิทธิเข้าสอบ ต้องมาเริ่มทำงานใหม่ทั้งหมด เหนื่อยค่ะ
ตอนนี้เราทำงานอยู่บริษัทเอกชน มีรถยนต์ กำลังจะซื้อบ้าน เราเรียนต่อ ป ตรี อีก 2 ปีก็จะจบละ ทุกอย่างที่เรามีวันนี้ พูดได้เลยว่าเราหามันมาเองทุกอย่าง แต่แม่ก็จะชอบว่าเราว่าเราไม่เอาไหน ไม่รักน้อง แบบไหนที่เรียกว่ารักกันคะ ??
ใครที่มีพี่น้องแล้วถูกเลี้ยงดูมาคนละแบบ จนทำให้ไม่รักกันจนถึงเกลียดกันบ้างคะ?
ตั้งแต่เด็กจนโต เราถูกเลี้ยงมาแบบตามมีตามเกิด อยากได้อะไรก็หาเอง ตอนประถมรับจ้างกวาดบ้านถูบ้าน ลูงๆ ป้าๆ เพื่อจะได้มีเงินซื้อรองเท้านักเรียนซื้อขนม รับจ้างหักข้าวโพด หรือแม้แต่เกี่ยวถั่วเขียว ก็ทำค่ะ เหนื่อยแต่พอได้เงินมามันก็มีความสุข พ่อแม่ส่งให้เราเรียนถึงแค่ ม.3 ไม่ใช่เราเรียนไม่ดีนะคะ เกรดเรา 3.85 แต่พ่อแม่บอกว่าไม่มีเงินส่ง
ตอนปิดเทอมก่อนขึ้น ปวช.เริ่มทำงานค่ะ เก็บเงินจ่ายค่าเทอมเอง เรียนปวช.ได้ 1 ปี ไม่ไหวกับค่าใช้จ่าย เลยเปลี่ยนมาเรียนแบบเก็บรายวิชา เทอมละ 2วิชา แล้วก็ทำงานไปด้วยทำทุกอย่างค่ะ เป็นลูกจ้างในคลีนิครักษาสัตว์ แจกใบปลิว ขายของตามตลาดนัด ตอนนั้นมีเงินซื้อ โน๊ตบุค ซื้อมอไซค์ ซื้อโทรศัพท์ โดยที่ไม่ได้พึ่งเงินพ่อแม่สักบาท และยังช่วยค่าใช้จ่ายทางบ้านด้วย จนจบ ปวช.มาได้ ภูมิใจค่ะ
ส่วนน้องของเราเลี้ยงมาแบบตามใจทุกอย่าง อยากได้อะไรต้องได้ พ่อแม่ไม่เคยด่าเคยว่า ทำให้น้องเราเป็นคนทำอะไรไม่ค่อยเป็น และก็ไม่เห็นใจหรือสงสารคนอื่นค่ะ เรียนอยู่มหาลัยแล้ว ใช้เงินเก่งโดยไม่สนใจว่าเงินที่ได้มา คนหาจะหามาลำบากแค่ไหน
ทุกครั้งที่มาขอเงินเราจะพูดว่า "แม่ให้มาเอาตัง" หรือเคยไลน์ไปหาแฟนเราบอกว่า เราใช้ให้โอนเงินไปให้ เราก็ให้ทุกครั้งนะคะ ถ้าไม่ให้ก็จะไปฟ้องแม่
เงินซื้อรถซื้อโทรศัพท์ กินเที่ยว เงินขอพ่อแม่ทั้งนั้น
เราเคยคิดว่าทำไมเมื่อตอนเราอายุเท่าน้องเราสามารถหาทุกอย่างได้จากการทำงาน อยากได้อะไรก็ทำงานเก็บเงิน
เคยคิดที่จะต่อเติมบ้านให้พ่อ เพราะพ่อเคยบอกว่าอยากได้ห้องนอนอีก 1 ห้อง เป็นห้องใต้ถุนบ้าน เราก็วางแผนออกแบบเรียบร้อยเตรียมจะทำละ นางบอกว่า "ถ้าพี่อยู่ที่นี่แล้วถ้าเค้าเรียนจบมาจะให้เค้าไปอยู่ไหน" งง ค่ะ เราก็เลยล้มเลิกไปก่อน (แต่ก็ยังจะทำอยู่นะคะ แต่รอก่อน)
และนิสัยอีกอย่างของนางคือ ชอบมาลื้อค้นของในห้องเราค่ะ ถ้าอะไรที่นางอยากได้ คือ เอาไปเลย ไม่สนว่าเราต้องใช้มั๊ย ไม้ได้หวงนะคะแต่บางทีมันก็เยอะเกิน เคยมาขนเสื้อผ้าเราไปไว้ที่หอเพื่อน ให้เพื่อนยืม จนเราไม่มีกางเกงจะใส่ก็มีมาละ
เคยขโมย โน๊ตบุคเราไป งานทุกอย่างของเรา ทั้งของที่ทำงาน ของมหาลัยอยู่ในนั้นหมดค่ะ โทรไปหาบอกว่าให้เอามาคืน ที่นางตอบกลับมาคือ "ไปคุยกับแม่เองนะ แม่บอกให้เอามาได้" ร้องไห้เลยค่ะ เพราะคุยกับแม่ยังไงแม่ก็เข้าข้างน้องอยู่ดี งานที่ทำมาทั้งเทอม รอส่งอีกไม่กี่วันก็ไม่ได้ส่งค่ะ ทำให้ ไม่มีสิทธิเข้าสอบ ต้องมาเริ่มทำงานใหม่ทั้งหมด เหนื่อยค่ะ
ตอนนี้เราทำงานอยู่บริษัทเอกชน มีรถยนต์ กำลังจะซื้อบ้าน เราเรียนต่อ ป ตรี อีก 2 ปีก็จะจบละ ทุกอย่างที่เรามีวันนี้ พูดได้เลยว่าเราหามันมาเองทุกอย่าง แต่แม่ก็จะชอบว่าเราว่าเราไม่เอาไหน ไม่รักน้อง แบบไหนที่เรียกว่ารักกันคะ ??