คืออยากเล่าให้เพื่อนฟังและขอคำปรึกษาค่ะว่าควรทำยังไงต่อไปดี #ก่อนอื่นต้องขออนุญาติพี่คนในเรื่องที่กล่าวถึงด้วยนะคะ
คือชอบรุ่นพี่คนหนึ่งมา6ปีแล้วค่ะ ชอบตั้งแต่ม.2 พี่เขาอยู่.3จนตอนนี้เราอยู่ปี1แล้ว คือตอนมัธยมเราเรียนโรงเรียนเดียวกันตลอด ได้รู้จักและเห็นหน้ากับพี่เาทุกวันเพราะตอนนั้นเป็นบรรณารักษ์องห้องสมุดรร.เลยได้ทำงานด้วยกันทำให้สนิทกับพี่ๆที่เป็นเพื่อนพี่เขาเกือบทุกคน แต่ตอนนั้นพี่เขาก็มีแฟนนะค่ะ เป็นเพื่อนของเพื่อนเราแต่อยู่คนละห้อง เราก็แอบเศร้าๆไปแต่ก็เก็บพี่เขาเป็นกำลังใจแรงผลักดันให้ตัวเอง ตอนนั้นคืออยากทำให้ตัวเองดึ้นในทุกๆอย่าง พยายามลดน้ำหนักตอนนั้นม.2อ้วนมากๆค่ะหนักเกือบ60 หน้าตาสิวนี่แย่งกันึ้นเลยค่ะ พยายามเปลี่ยนแปลงตังเองตั้งใจเรียนมาก และครูในรร.เห็นแววเคยแข่งขันในกิจกรรมต่างๆทั้งในและนอกรร.เผื่อได้รับรางวัลพี่เขาอาจจะจำเราได้บ้าง และจากความตั้งใจทำให้เกรดม2เทอมแรกได้4.00เลยค่ะ พอขึ้นม.3เราเป็นสภานักเรียนทำกิจกรรมต่างๆในและนอกรร.มากขึ้น พี่เขาก็คงจำเราได้บ้างแล้ว ช่วงที่งานกีฬาสีเห็นพี่เขาเอาน้ำไปให้แฟนด้วย เราก็แค่อยากแอบมองห่างๆไม่คิดไม่แต่จะบอกเพราะเขามีแฟนแถมเราก็ไม่กล้าแม้แต่จะชอบพี่เขา พี่เขาเล่นบาสเก่งมากเราเป็นกรรมการนับคะแนนก็ได้ไปดูเพราะปกติรุ่นน้องเขาให้เเข่งเชียร์ที่แสตน แอบเชียร์อยู่ห่างๆเพราก็เห็นแฟนพี่เราที่เป็นเพื่อนของเพื่อนเราก็มาเชียร์ด้วยแถมเป็นนักดนตรวงโยของรร.เป่าทรัมเป็ตเล่นกีต้าร์ ทำให้มีรุ่นน้องมาชอบเยอะเหมือนกัน พอช่วงหลังๆกีฬาเขาก็เลิกกับแฟน ตอนที่ชอบแรกๆเราไม่ค่อยกล้าคุยกับเขาแต่กับเพื่อนเขาเราสนิทมาก ไม่กล้าแม้แต่แอเพื่อนในเฟสกล้วพี่เขาไม่รับ แต่น้องก็แอบเล่นโทรสัพและแอดไป จนได้คุยกันมาเรื่อยๆ พอวันหนึ่งพี่เขาถามเพื่อนเราว่าเราชอบเขาใช่ไหม ชอบตรงไหน เหมือนตอนนั้นพี่เขาก็อยากรู้คำตอบด้วย พอหลังจากรู้เหมือนเราพยายามที่จะได้คุยกับเขาแค่ฝ่ายเดียว แต่พี่เขาน่ารักมากรู้ว่าเราชอบก่อนเราจะแข่งหรือประกวดอะไร เพื่อนเราที่ชื่อเมย์ก็จะไปบอกพี่เขาว่าเราจะแข่งแล้วเขาก็ให้กำลังใจตลอด เราก็ทักคุยกับพี่เขาเรื่อยๆจนบางครั้งก็คิดไปเอง เขาบอกว่าเป็นพี่น้องกันดีแล้วยังไม่อยากมีใครเพราะเจ็บจากแฟนเก่า แต่พอเราอยู่ม.5พี่เขาขึ้นม.เขาก็มีแฟนแต่เรียนคนละห้อง แต่เพื่อนพี่เขายังเชียร์ให้กำลังใจตลอด วันนั้นเป็นวันสถาปนาโรงเรียนพี่เขาก็ไปใส่บาตรด้วยกันกับแฟน อยู่ไม่ไกลจากเราและกลุ่มเพื่อนมากตอนนั้นชาไปทั้งตัวเลยค่ะเหมือนกลั้นน้ำตาไว้ตลอด ตอนกลางวันเกือบทุกวันเพี่เขากินข้าวเสร็จก็จะเดินไปนั่งโต้ะกับแฟนซึ่งต้องผ่านโต้ะเรา เราก็เห็นทุกอย่างที่เขาอยากเล่นกันเพื่อนในกลุ่มเขาแซววกัน มีไปลอยกระทงลงรูปคู่ด้วยกันด้วยนะคะ เราก็เฮริตไปเลย ก็ชวนเพื่อไปกินข้าวที่ช้อปคหกรรมไม่ค่อยไปกินที่รร.อาหารจนช่วงหลังห้องช้อปคือที่รวมตัวของเราและเพื่อนทั้งห้องเลยก็ว่าได้ และช้อปข้างๆคหกรรมคือช้อปดนตรีพี่เขามาซ้อมทุกๆวันและเพื่อนเราเป็นนักร้องประจำวงเราก็จะแอบถามเรื่องราวแต่ละวันเกี่ยวกับพี่เขาจากเพื่อน แต่ต่อมาพี่เขาเลิกกับแฟน พอเวลาเดินไปเรียนรู้ว่าพี่เราเรียนวิชาอะไรเราก็จะเดินออ้มไปให้ผ่านหน้าห้องทั้งๆที่ห้องที่เราจะเรียนมันใกล้นิดเดียว ยิ่งช่วงพี่เขาจะจบเหมือนทุกนาทีมีค่ามากๆ คือแค่ได้เห็นพี่เขาทุกๆวันตอนเช้าก็ดีแล้ว คือคนไม่ใช่ยังไงมันก็ไม่ใช่เนาะจะทำยังไงได้ ช่วงพี่เขาต้องไปฝึกนศท.ไปตั้งหนึ่งสัปดาห์ไม่ได้เจอมองหาตลอด เพื่อนบอกว่าพี่เขาอยากได้ต้นแคทตัส และเพื่อนก็ยังไปถามความรู้สึกที่มีต่อเราตลอด4ปีที่ผ่านมา และขอของที่ระลึกให้ พี่เขาให้หมอกนศท.มา1ใบเป็นหมวกเก่าๆวันนั้นเป็นวันปัจฉิมนิเทศพี่เขาจบม.หกเลยฝากเพื่อนมา หลังจากงานเกือบอาทิตย์เรามาฝึกงานที่โรงพยาบาลใกล้ๆโรงเรียนวันนนั้นรู้ว่าพี่เขายังมาซ้อมดนตรีที่รร.ทุกวัน เพื่อนเกือบ4-5คนก็เลยพามารร.เพื่อเอาแคทตัสมาให้พี่เขา ที่แรกก็อายไม่กล้าเลย พี่เขาก็เลยขึ้นไปบนตึกเราชั้น3เพราะเพื่อนพี่เขาบอกว่าเรามีเรื่องคุยด้วย เราก็เลยเดินตามขึ้นไป พอถึงชั้นสามเห็นพี่เขากำลังเปิดประตูไล่มาที่ละห้องไม่แน่ใจว่าเปิดหาเรารึเปล่า แต่ตอนนั้นอยู่คนละฝั่งตึกกัน พี่เาเดินมาเลยยื่นแคทตัสไปให้เราใจสั่นมือสั่นมากๆพี่เขาเลยเเซวๆว่าอย่าสั่นๆแล้วก็ยิ้ม และก็ได้คุยกันไม่นานมากเลยเดินลงมา ทุกครั้งหรือเห็นหรือเดินผ่านแม้กระทั่งคุยในเฟสยังรู้สึกอายและทำตัวไม่ถูกตลอดเลย ไม่เหมือนตอนที่เราเล่นกับเพื่อนหรือคุยกับเพื่อนพี่เขา เราจะได้เกรง พอพี่เขาจบเราขึ้นม.6พี่เขาเรียนต่อ ที่ชลบุรี นานๆทีถึงได้กลับบ้าน เราก็เหมือนชีวิตขาดหายอะไรไปมองไปแต่ละที่ที่เคยเห็นพี่เขา ก็นึกถึงตลอดและนานๆทีถึงจะได้คุยเฟสกัน พี่เขาจะไม่ค่อยไลค์ให้เราเลย ที่ทักไปส่วนใหญ่ก็มีแต่เราทักไปก่อน จนชวงหลังๆไม่กล้าทักไปเลยกลัวพี่รำคาญ กลัวทำให้พี่ลำบากใจ ถ้าไม่รักก็คืกไม่รักแหละเนาะ พอม.เราก็สอบเขามหาลัยวันนั้นจะสอบพี่ให้กำลังใจด้วย และเราก็ตั้งใจบน เอ้ยไม่ใช่ตั้งใจเรียนทำ้อสอบเก่าๆด้วย จนติดมช. ตอนนี้อยู่ปี1 เชียงใหม่อากาศก็เริ่มหนาว ไม่รู้ว่าทะเลจะมีคลื่นลมแรงรึเปล่าจะคิดถึงเหมือนกันบ้างไหม ตอนนี้ก็6ปีแล้วถึงจะอยู่ในฐานะพี่น้องแต่ก็ขอเก็บพี่ไว้เป็นกำลังใจตลอดนะ ตัดใจหลายครั้งแต่ทำไม่ได้สักที ตอนนี้ก็เลยทำใจให้ได้ และถ้าพี่มีคนที่ชอบรึคุยด้วยจิงๆก็อยากให้เจอคนที่ดี เราติดตามเขาตลอดอยากให้เจอแต่สิ่งดีๆมีความสุข รู้ว่าคงเป็นไปได้ยาก ที่จะทำให้พี่เขามาคิดและใจตรงกัน ควรไปต่อหรือพอแค่นี้
แรงบันดาลใจ6ปี จะไปต่อหรือพอแค่นี้
คือชอบรุ่นพี่คนหนึ่งมา6ปีแล้วค่ะ ชอบตั้งแต่ม.2 พี่เขาอยู่.3จนตอนนี้เราอยู่ปี1แล้ว คือตอนมัธยมเราเรียนโรงเรียนเดียวกันตลอด ได้รู้จักและเห็นหน้ากับพี่เาทุกวันเพราะตอนนั้นเป็นบรรณารักษ์องห้องสมุดรร.เลยได้ทำงานด้วยกันทำให้สนิทกับพี่ๆที่เป็นเพื่อนพี่เขาเกือบทุกคน แต่ตอนนั้นพี่เขาก็มีแฟนนะค่ะ เป็นเพื่อนของเพื่อนเราแต่อยู่คนละห้อง เราก็แอบเศร้าๆไปแต่ก็เก็บพี่เขาเป็นกำลังใจแรงผลักดันให้ตัวเอง ตอนนั้นคืออยากทำให้ตัวเองดึ้นในทุกๆอย่าง พยายามลดน้ำหนักตอนนั้นม.2อ้วนมากๆค่ะหนักเกือบ60 หน้าตาสิวนี่แย่งกันึ้นเลยค่ะ พยายามเปลี่ยนแปลงตังเองตั้งใจเรียนมาก และครูในรร.เห็นแววเคยแข่งขันในกิจกรรมต่างๆทั้งในและนอกรร.เผื่อได้รับรางวัลพี่เขาอาจจะจำเราได้บ้าง และจากความตั้งใจทำให้เกรดม2เทอมแรกได้4.00เลยค่ะ พอขึ้นม.3เราเป็นสภานักเรียนทำกิจกรรมต่างๆในและนอกรร.มากขึ้น พี่เขาก็คงจำเราได้บ้างแล้ว ช่วงที่งานกีฬาสีเห็นพี่เขาเอาน้ำไปให้แฟนด้วย เราก็แค่อยากแอบมองห่างๆไม่คิดไม่แต่จะบอกเพราะเขามีแฟนแถมเราก็ไม่กล้าแม้แต่จะชอบพี่เขา พี่เขาเล่นบาสเก่งมากเราเป็นกรรมการนับคะแนนก็ได้ไปดูเพราะปกติรุ่นน้องเขาให้เเข่งเชียร์ที่แสตน แอบเชียร์อยู่ห่างๆเพราก็เห็นแฟนพี่เราที่เป็นเพื่อนของเพื่อนเราก็มาเชียร์ด้วยแถมเป็นนักดนตรวงโยของรร.เป่าทรัมเป็ตเล่นกีต้าร์ ทำให้มีรุ่นน้องมาชอบเยอะเหมือนกัน พอช่วงหลังๆกีฬาเขาก็เลิกกับแฟน ตอนที่ชอบแรกๆเราไม่ค่อยกล้าคุยกับเขาแต่กับเพื่อนเขาเราสนิทมาก ไม่กล้าแม้แต่แอเพื่อนในเฟสกล้วพี่เขาไม่รับ แต่น้องก็แอบเล่นโทรสัพและแอดไป จนได้คุยกันมาเรื่อยๆ พอวันหนึ่งพี่เขาถามเพื่อนเราว่าเราชอบเขาใช่ไหม ชอบตรงไหน เหมือนตอนนั้นพี่เขาก็อยากรู้คำตอบด้วย พอหลังจากรู้เหมือนเราพยายามที่จะได้คุยกับเขาแค่ฝ่ายเดียว แต่พี่เขาน่ารักมากรู้ว่าเราชอบก่อนเราจะแข่งหรือประกวดอะไร เพื่อนเราที่ชื่อเมย์ก็จะไปบอกพี่เขาว่าเราจะแข่งแล้วเขาก็ให้กำลังใจตลอด เราก็ทักคุยกับพี่เขาเรื่อยๆจนบางครั้งก็คิดไปเอง เขาบอกว่าเป็นพี่น้องกันดีแล้วยังไม่อยากมีใครเพราะเจ็บจากแฟนเก่า แต่พอเราอยู่ม.5พี่เขาขึ้นม.เขาก็มีแฟนแต่เรียนคนละห้อง แต่เพื่อนพี่เขายังเชียร์ให้กำลังใจตลอด วันนั้นเป็นวันสถาปนาโรงเรียนพี่เขาก็ไปใส่บาตรด้วยกันกับแฟน อยู่ไม่ไกลจากเราและกลุ่มเพื่อนมากตอนนั้นชาไปทั้งตัวเลยค่ะเหมือนกลั้นน้ำตาไว้ตลอด ตอนกลางวันเกือบทุกวันเพี่เขากินข้าวเสร็จก็จะเดินไปนั่งโต้ะกับแฟนซึ่งต้องผ่านโต้ะเรา เราก็เห็นทุกอย่างที่เขาอยากเล่นกันเพื่อนในกลุ่มเขาแซววกัน มีไปลอยกระทงลงรูปคู่ด้วยกันด้วยนะคะ เราก็เฮริตไปเลย ก็ชวนเพื่อไปกินข้าวที่ช้อปคหกรรมไม่ค่อยไปกินที่รร.อาหารจนช่วงหลังห้องช้อปคือที่รวมตัวของเราและเพื่อนทั้งห้องเลยก็ว่าได้ และช้อปข้างๆคหกรรมคือช้อปดนตรีพี่เขามาซ้อมทุกๆวันและเพื่อนเราเป็นนักร้องประจำวงเราก็จะแอบถามเรื่องราวแต่ละวันเกี่ยวกับพี่เขาจากเพื่อน แต่ต่อมาพี่เขาเลิกกับแฟน พอเวลาเดินไปเรียนรู้ว่าพี่เราเรียนวิชาอะไรเราก็จะเดินออ้มไปให้ผ่านหน้าห้องทั้งๆที่ห้องที่เราจะเรียนมันใกล้นิดเดียว ยิ่งช่วงพี่เขาจะจบเหมือนทุกนาทีมีค่ามากๆ คือแค่ได้เห็นพี่เขาทุกๆวันตอนเช้าก็ดีแล้ว คือคนไม่ใช่ยังไงมันก็ไม่ใช่เนาะจะทำยังไงได้ ช่วงพี่เขาต้องไปฝึกนศท.ไปตั้งหนึ่งสัปดาห์ไม่ได้เจอมองหาตลอด เพื่อนบอกว่าพี่เขาอยากได้ต้นแคทตัส และเพื่อนก็ยังไปถามความรู้สึกที่มีต่อเราตลอด4ปีที่ผ่านมา และขอของที่ระลึกให้ พี่เขาให้หมอกนศท.มา1ใบเป็นหมวกเก่าๆวันนั้นเป็นวันปัจฉิมนิเทศพี่เขาจบม.หกเลยฝากเพื่อนมา หลังจากงานเกือบอาทิตย์เรามาฝึกงานที่โรงพยาบาลใกล้ๆโรงเรียนวันนนั้นรู้ว่าพี่เขายังมาซ้อมดนตรีที่รร.ทุกวัน เพื่อนเกือบ4-5คนก็เลยพามารร.เพื่อเอาแคทตัสมาให้พี่เขา ที่แรกก็อายไม่กล้าเลย พี่เขาก็เลยขึ้นไปบนตึกเราชั้น3เพราะเพื่อนพี่เขาบอกว่าเรามีเรื่องคุยด้วย เราก็เลยเดินตามขึ้นไป พอถึงชั้นสามเห็นพี่เขากำลังเปิดประตูไล่มาที่ละห้องไม่แน่ใจว่าเปิดหาเรารึเปล่า แต่ตอนนั้นอยู่คนละฝั่งตึกกัน พี่เาเดินมาเลยยื่นแคทตัสไปให้เราใจสั่นมือสั่นมากๆพี่เขาเลยเเซวๆว่าอย่าสั่นๆแล้วก็ยิ้ม และก็ได้คุยกันไม่นานมากเลยเดินลงมา ทุกครั้งหรือเห็นหรือเดินผ่านแม้กระทั่งคุยในเฟสยังรู้สึกอายและทำตัวไม่ถูกตลอดเลย ไม่เหมือนตอนที่เราเล่นกับเพื่อนหรือคุยกับเพื่อนพี่เขา เราจะได้เกรง พอพี่เขาจบเราขึ้นม.6พี่เขาเรียนต่อ ที่ชลบุรี นานๆทีถึงได้กลับบ้าน เราก็เหมือนชีวิตขาดหายอะไรไปมองไปแต่ละที่ที่เคยเห็นพี่เขา ก็นึกถึงตลอดและนานๆทีถึงจะได้คุยเฟสกัน พี่เขาจะไม่ค่อยไลค์ให้เราเลย ที่ทักไปส่วนใหญ่ก็มีแต่เราทักไปก่อน จนชวงหลังๆไม่กล้าทักไปเลยกลัวพี่รำคาญ กลัวทำให้พี่ลำบากใจ ถ้าไม่รักก็คืกไม่รักแหละเนาะ พอม.เราก็สอบเขามหาลัยวันนั้นจะสอบพี่ให้กำลังใจด้วย และเราก็ตั้งใจบน เอ้ยไม่ใช่ตั้งใจเรียนทำ้อสอบเก่าๆด้วย จนติดมช. ตอนนี้อยู่ปี1 เชียงใหม่อากาศก็เริ่มหนาว ไม่รู้ว่าทะเลจะมีคลื่นลมแรงรึเปล่าจะคิดถึงเหมือนกันบ้างไหม ตอนนี้ก็6ปีแล้วถึงจะอยู่ในฐานะพี่น้องแต่ก็ขอเก็บพี่ไว้เป็นกำลังใจตลอดนะ ตัดใจหลายครั้งแต่ทำไม่ได้สักที ตอนนี้ก็เลยทำใจให้ได้ และถ้าพี่มีคนที่ชอบรึคุยด้วยจิงๆก็อยากให้เจอคนที่ดี เราติดตามเขาตลอดอยากให้เจอแต่สิ่งดีๆมีความสุข รู้ว่าคงเป็นไปได้ยาก ที่จะทำให้พี่เขามาคิดและใจตรงกัน ควรไปต่อหรือพอแค่นี้