อย่าเอาเวลาไปแลกกับสิ่งต่างๆในชีวิต เพราะเพียงแค่คิดว่าจะทำให้ความรักจะคงทน

ผมขออนุญาติ บอกไว้ก่อนว่านี่คือกระทู้แรกของผม ผิดถูกอันใดผมต้องขออภัยไว้น่ะที่นี้ด้วยคับ คือวันนี้ผมแค่อยากจะมาขอระบายเรื่องในใจตอนนี้คับซึ่งเป็นปัณหาระหว่างผมกับแฟน เรื่องมีอยู่ว่าผมกับแฟนเราคบกันมา7ปีมีลูกด้วยกัน1คน อายุ4ขวบ ตลอดเวลาที่อยู่ด้วยกันมาเราทั้งคู่มีความสุขด้วยกัน คุยกันทุกวัน ซึ่งโดยส่วนตัวผมทำอาชีพขับรถให้นายชาวต่างชาติซึ่งไม่ค่อยมีเวลาให้ครอบครัวซักเท่าไหร่ แต่ก็แลกมาด้วยเงินเดือนที่สูง ถ้าวันไหนหยุดหรือว่างผมจะพาแฟนไปเที่ยวด้วยกันตลอด เพื่อชดเชยเวลาที่เราห่างกัน และที่ผ่านมาก็อยู่กันมีความสุขมาโดยตลอด จนผมนั้นไว้ใจและรักในตัวเธอมากตลอดเวลาที่คบกันเธอไม่เคยแม้แต่คิดหรือทำให้ผมระแวงในความซื่อสัตของเธอ แต่ในใจลึกๆผมก็ยังกลัวมาตลอดเพราะว่าด้วยเวลาที่ผมให้เค้ามันน้อยเกินไป ผมไปทำงานตั้งแต่ตี5เลิกเที่ยงคืนหรือดึกกว่านั้นทุกวัน เรียกได้ว่าผมทำงานตั้งแต่เธอยังไม่ตื่นกลับมาอีกทีเธอก็หลับแล้ววนไปอย่างนี้ทุกวันเพียงเพราะผมต้องการสร้างครอบครัวให้ดีที่สุดและไม่อยากให้เธอต้องอาย จนเข้าปีที่3เรามีลูกด้วยกัน ชีวิตในการทำงานผมก็ยังเหมือนเดิมเป็นคนไม่มีเวลาอย่างเดิม จนบางครั้งเราเริ่มทะเลาะกันแต่ก็แค่มีปากเสียงกัน สุดท้ายเราก็คืนดีกันเป็นปกติ คือเวลาทะเลาะกันผมจะเป็นคนที่ง้อเธอเสมอไม่ว่าจะถูกหรือผิด และเหมือนโชคชะตาแกล้งกัน ต่อมาผมถูกเกณเข้ามาเป็นทหาร ผมต้องทิ้งทุกอย่างแม้กระทั้งงานหรือคนที่ผมรักเพื่อมารับใช้ชาติ ซึ่งระหว่างที่ฝึกแฟนผมพยายามติดต่อผมตลอดจนถึงวันเยี่ยมญาติ ด้วยเหตุผลที่ว่าผมมาเป็นทหารอยู่ที่กาญจนบุรีแฟนผมอยู่กรุงเทพ ผมจึงเขียนจดหมายไปบอกแฟนว่าไม่ต้องมาเพราะมันลำบากในการเดินทางไหนจะลูกอีก แต่สุดท้ายเธอก็พยายามมาหาผมจนได้ ซึ่งในครั้งนั้นทำให้ผมปราดสะจากข้อสงสัยในตัวเธอ ไม่ว่าจะความรักหรือความซื่อสัตที่มีให้กับผม แต่พอเวลาผ่านไปเราไม่ค่อยได้เจอกันนานขึ้นเพราะผมไม่ค่อยได้กลับบ้านอยู่เดือนนึง30วันถึงจะได้กลับ10วัน ทำให้ช่วงหลังเราทะเลาะกันบ่อยขึ้นและหนักขึ้นในเรื่องที่ไม่เปนเรื่อง ก่อนหน้านั้นเธอไม่เคยต้องทำงานเพราะผมหาเลี้ยงเธอและครอบครัวมาโดยตลอดแต่พอผมมาเป็นทหาร เธอจึงต้องทำงานเพื่อช่วยผมหาเงินมาเลี้ยงลูกและค่าใช้จ่ายต่าง เธออาจจะเหนื่อยหรือเครียดจึงทำให้เธอหงุดหงิดบ่อย ข้อนี้ผมเข้าใจ และแล้วก็ถึงจุดหนึ่งที่ผมสังเกตุเห็นเธอเปลี่ยนไปในพฤติกรรมต่างๆไม่ว่าจะเวลาคุยกันกับผมน้อยลงเหมือนรีบๆคุยให้เสร็จๆ ส่งไลน์คุยกันน้อยมากหรือบางทีเธอไม่ส่งมาหาผมเลยตอบแค่คำถามที่ถามไม่มีเรื่องจะคุยหรือเล่าให้ผมฟัง ตอบข้อความแบบสั้นๆ อืม อือ อ่อ เคร จนผมเริ่มสงสัยในตัวเธอ ผมจึงลองเข้าเฟสบุ๊คเธอ ก่อนหน้านี้เราจะรู้รหัสผ่านต่างๆซึ่งกันและกัน แต่ผมก็ไม่เคยเข้าไปเช็คหรือแอบดูอะไรเพียงเพราะว่าผมใว้ใจในตัวเธอ ผมย้อนไปอ่านในกล่องข้อความเรื่อยๆจนเจอคนนึงซึ่งดูเหมือนจะสนิทสนมกับเธอเป็นพิเศษ ผมเคยเห็นเธอคุยตอนอยู่กับผม แต่ผมไม่ได้คิดอะไรและเธอก็บอกว่าเพื่อนที่ทำงาน แต่ข้อความที่ผมเห็นข้างในมันคุยกันมากกว่าเพื่อนกันหรือคนรู้จัก คุยกันได้ทั้งวันทุกเวลาจนดึกมากๆบางวันตี4ก็เริ่มคุยกันแล้ว พูดคุยกันโดยใช้ภาษาที่มากกว่าเพื่อน มีนัดกันไปเดินห้างหรือไปไหนมาไหนด้วยกันหลายๆครั้ง ส่วนลูกผมเค้าให้แม่เค้าช่วยดูให้ จนผมถามแล้วเอาหลักฐานให้ดูเธอก็ยังไม่ยอมรับแต่บอกว่าเพื่อนกันเฉยๆไม่มีอะไร จนผมกดดันเธอมากๆเข้าสิ่งที่เธอบอกออกมา ฉีกฏทุกอย่างที่ผมรู้หรือเคยคิดมาตลอดว่าเธอซื่อสัตต่อผม เธอบอกว่าแอบคบกับผู้ชายคนหนึ่งที่ทำงานเธอชื่อเอ็มมาได้3เดือนกว่าซึ่งเค้าก็รู้ว่าเธอมีแฟนอยู่แล้ว จากนั้นผมก็ถามปนทะเลาะกันไปว่าเรื่องเป็นมายังไง เธอก็ยอมบอก ทุกอย่าง แต่ที่ทำให้ผมอึ่งที่สุดคือเค้าเคยออกไปเที่ยวร้านเหล้าด้วยกัน เคยไปเที่ยวผับด้วยกัน มารับมาส่งเธอตลอด เคยไปกินเหล้าที่บ้านผู้ชายกับเพื่อนเธอแต่ตรงนี้เธอบอกแค่ครั้งเดียว แต่ที่ผมรู้มาคือเคยไปกันหลายครั้งแล้ว ความรู้สึกในตอนนั้นผมทำอะไรไม่ถูก มือไม้สั่น เรียบเรียงคำที่จะพูดกับเธอต่อไปไม่ได้ รู้สึกยอมรับกับเรื่องที่เกิดขึ้นไม่ได้ ผมไว้ใจและเชื่อใจเธอมากมาตลอดเวลา7ปีไม่เคยคิดว่าเรื่องแบบนี้จะเกิดขึ้น มันทำให้ผมช็อคไปเลยในคืนที่ผมรู้เรื่อง ผมบล็อกทุกอย่างที่เกี่ยวกับตัวเธอทุกช่องทาง ไม่กล้ายอมรับในสิ่งที่เธอทำและไม่อยากรับรู้อะไรอีกแล้ว จนตอนนี้เราก็ยังไม่ได้คุยกัน แล้วทำไมผมถึงไม่โกรธและไม่เกลียดเธอเลย กับรู้สึกแค่อึดอัดกับเสียใจ ผมควรทำอย่างไรต่อไปดีคับ คิดอะไรไม่ออกเลยว่าชีวิตจะเดินไปทางไหน